Opinions

Vriendelijk en vermakelijk, hoewel een speelduur van (ruimschoots) meer dan twee uur wat mij betreft wel een beetje veel van het goede is. Al die tournooiscènes had ik op een gegeven moment dan ook wel gezien, maar de geweldige rollen van Alan Tudyk (met geëxplodeerd rood haar) en vooral Paul Bettany vergoedden veel. De anachronistische muziek is verrassend, maar Brian Helgelands insteek (op de IMDb-trivia-pagina) daarover snijdt best hout: "Director Brian Helgeland once said in an interview that he used modern music in the movie to show modern audiences what people then felt about their music. When true Renaissance music is used in modern movies, it fails to convey the emotional response that people back then had to such music." Eigenlijk heel logisch dus. Het absolute hoogtepunt speelt zich voor mij overigens al vroeg in de film af : de hilarische en tamelijk onverwachte manier waarop Geoffrey Chaucer het beeld komt binnenwandelen.

Lang geleden dat ik me van a tot z zo vermaakt heb bij een film. Leuk plot, prachtige vormgeving en geweldig spel van de hele cast (waarbij Craig, De Armas en Evans niet alleen de meeste gelegenheid krijgen om te schitteren, maar die kansen ook met beide handen aangrijpen). Geweldig grappig en tegelijk ook zeer aandoenlijk bij de vroege scène tussen Plummer en De Armas.

In de jaren 80 had je Fatal attraction, in de jaren 90 Misery, in de jaren 00 Hard candy, en nu dus Knock knock – zo krijgt elk decennium kennelijk het gijzeldrama dat het verdient, met in het ene geval de sympathie wat meer bij de dader, in het andere geval gedeeltelijk of zelfs geheel bij het slachtoffer, en in het beste geval eerlijk verdeeld tussen beiden om het niet te zwart-wit te maken. Moeilijk om bij Knock knock enige sympathie voor de daders te voelen (zelfs het meubilair en het speelgoed in de kinderkamer moeten er aan geloven), maar het slachtoffer gaat hoe dan ook door de hele gehaktmolen. Een ongemakkelijke, veel te lang doorgaande en gewoonweg nare ervaring van een regisseur die er toch al een handje van heeft om in een kennelijke behoefte aan dat soort films te voorzien. Goed gemaakt, maar ik heb er de maag niet voor.

Onder de Nederlandse titel Wie zingt daar zo? was dit in 1980 een grote filmhuishit. Ik ben er jarenlang naar op zoek geweest, en nu heb ik hem dan eindelijk via de webwinkel van de Vruchtbare Aarde-site gevonden. Prachtige subtiele komedie met tragische randjes en een themaliedje dat je, eenmaal gehoord, niet meer uit je hoofd krijgt. Blij dat ik hem weer onbeperkt kan bekijken. (Hij staat ook in z'n geheel op YouTube, maar dan zonder ondertitels, en daar is m'n Servisch nèt niet goed genoeg voor.)

Wonderbaarlijk hoe van zo'n onwaarschijnlijk en indrukwekkend avontuur zo'n matte film gemaakt kan worden. Ligt het aan het feit dat de uitkomst al bekend is en de reis dus eigenlijk nooit echt nagelbijtend-spannend wordt? Aan de personages die zó weinig uitgediept worden dat ik naast Heyerdahl de overige vijf (afgezien van de koelkastverkoper) maar zelden uit elkaar kon houden? Aan de droge filmstijl? Hoe dan ook, ik kan me niet voorstellen wie er heeft bedacht dat de twee regisseurs op basis hiervan de geschikte mannen voor de vijfde Pirates of the Caribbean-film zouden zijn. Voornaamste pluspunten : Hagen en de haaien.

Tja, ik had wel ongeveer zo'n idee wat ik kon verwachten, en dat was ook precies wat ik kreeg. Kong ziet er geweldig uit, het landschap is overdonderend, de actie begint lekker snel (zodat er gelukkig niet een uur lang geheimzinnig wordt gedaan over de komst van iets dat we toch al kennen) en Tom Hiddleston en Brie Larson zijn twee leuke acteurs, maar de plot is werkelijk te dun voor woorden, de mega-hagedis ziet er niet interessant uit en het climactische gevecht is teleurstellend. Leuk zolang het duurde, een dag later al bijna vergeten. En dat Brie Larson op een gegeven moment in haar topje moet gaan rondlopen met de band van haar heuptas strak tussen haar borsten getrokken is anno 2017 bijna te gênant voor woorden.

Och, alles zag er wel goed uit, en de twee hoofdrolspelers zullen ongetwijfeld weerklank hebben gevonden bij het andere geslacht van een bepaalde doelgroep, maar de technische afwerking stuitte mij bijzonder tegen de borst: de montage was zó snel en hip dat ik bij bepaalde scènes gewoon het idee kreeg dat de schaar er te vroeg in was gezet omdat er van de hak op de tak werd gesprongen, zodat ik bij sommige opdrachten nog niet eens "in" de scène of de lokatie zat toen er al actie moest worden ondernomen, en de dialogen waren af en toe onverstaanbaar, een euvel dat de Nederlandse film al sinds mensenheugenis plaagt en dat me soms naar ondertiteling doet verlangen (maar helaas keek ik de film niet live maar via de videorecorder...). Het boek heb ik nooit gelezen, dus daar kan ik het niet mee vergelijken, misschien reden waarom ik de film iets positiever dan veel anderen hier beoordeel, maar een televisieserie van 3 x 60 minuten had het materiaal wellicht meer recht gedaan. Wel leuk om Gerardjan Rijnders optimaal gebruik te zien maken van zijn boeventronie.

Nog even een paar sterke punten: als reclame op het metroperron een autowrak met daarbij de tekst: "Gedronken? Neem de metro!"; een ijzersterke score van de band Neo; en een hoofdrolspeler met het soort markante kop waar ik naar kan blíjven kijken, een mix van Clive Owen en Stephen Fry (hoewel een recensent ook Andy Garcia noemde).

Deze film werd geschreven door de regisseur zelf, die vervolgens (weer) naar Hollywood verkaste en daar achtereenvolgens Vacancy, Armored en Predators maakte, allemaal ambachtelijk sterk maar helaas vooral ook in oplopende mate formule-achtig. Tijd dat hij weer eens zelf de pen ter hand neemt voor een origineel scenario om een wat eigenwijzere film te maken.

Onderhoudend en vermakelijk, maar de combinatie van achteloos grof geweld en bizarre humor (de ene politieman die zijn met braaksel besmeurde mond afveegt aan het uniform van de andere, de Aziatische vrouw die na de begrafenis van haar man meteen met haar rolkoffertje dwars door de sneeuw de reis naar haar geboorteland aanvaardt, de bendeleider die met zijn ex-vrouw ruziët over Froot Loops, het gezicht van de "Chinese" huurmoordenaar wanneer hij de afmetingen ziet van de hotelkamer die Nils Dickman voor hem gehuurd heeft, en de manier waarop de laatste dode aan zijn eind komt) heb ik onderhand iets te vaak gezien. Een erg simpel plot, maar Skarsgard was weer uitmuntend en Bruno Ganz idem (voor mij al sinds de jaren 70 een held); de ware openbaring was echter Pål Sverre Hagen, die ik nog niet zo lang geleden als innemende reisgezel van Reinout Schouten van Aschat in Beyond sleep zag maar die hier nu weer een uiterst onaangename (maar bij vlagen ook hilarische) gangsterbaas neerzet. Toch wel leuk allemaal.

Een heerlijk begin met fijne acteurs, sfeervol camerawerk en de belofte van lekker claustrofobische actie, maar wanneer halverwege de politieke complicaties en de diplomatieke verwikkelingen binnen komen schuifelen verliest de film niet alleen z'n tempo maar ook de grip op mij. Voorspelbaarheid troef vanaf dat moment, niet alleen omdat de einde bekend is maar ook er overal zo duidelijk getelegrafeerd wordt dat de Russen geen gezichtsverlies willen gaan lijden. Goed gemaakt, maar uiteindelijk toch met te weinig eigens om lang in mijn geheugen te blijven. Geen minpunten voor de taal: dat buitenlanders in een film Engels spreken is voor mij nooit een obstakel. Uitstekend spel van Matthias Schoenaerts, en een piepklein rolletje van een ander Vlaams ikoon (en een persoonlijke favoriet), Josse de Pauw.

Net als velen hier was ik toch wel blij dat ik van tevoren al had gelezen wat ongeveer de plot was, want anders had ik vermoedelijk niet begrepen dat de nieuwe conciërge voorheen een zeeman was, dat die jonge vrouw halverwege de film zijn dochter was en dat hij haar een huwelijk afraadde – en toch zet ik deze informatie maar even tussen spoiler-tags, want misschien zijn er wel gebruikers die deze film blanco in willen gaan. Mèt die informatie is de plot een stuk beter te volgen, maar ook daarzónder is er genoeg te genieten vanwege de experimentele beeldtaal met alle double exposures, in elkaar overlopende frames, uiteengetrokken beelden, achterstevoren-projecties en door cameravoering vervormde objecten – ja, dit moet voor kijkers in 1926 wel een vervreemdende ervaring zijn geweest, en een eeuw later heeft het eigenlijk nog steeds een behoorlijke impact. De versie van 70 minuten die ik op YouTube heb gezien heeft fraaie en beklemmende muziek die mij aanzienlijk beter beviel dan dat zeurende orgeltje of die honky-tonk-achtige piano die vroeger nog wel eens onder klassiekers uit de Amerikaanse zwijgende periode werden geplakt (oplossing: volume uit) en droeg zo mooi bij aan een indringende ervaring.