Opinions

Beetje wisselend gevoel.

Beelden zijn geweldig, het ziet er echt zwaar en indrukwekkend uit allemaal. Maar de makers van deze docu kiezen voor een beschouwende vorm zonder voice-over die het één en ander even toelicht.

Dat is voor sommige mensen wie het puur om de sfeer gaat wellicht een pré, maar ikzelf zat me vooral de hele tijd af te vragen waar ze toch de hele tijd mee bezig waren. Je ziet ze wat in een mijn rommelen en kosmonautentests ondergaan, maar hoe en wat precies is niet bepaald duidelijk. Daardoor wordt het voor mij al snel een beetje oppervlakkig.

Hmm.. niet gedacht dat de film hier zo zou aanslaan. Vond het zelf nogal een erg toneelmatig gebeuren. Ik had eigenlijk op een soort misdaadfilmpje gehoopt, maar dat bleek toch anders te zijn.

Vooral veel dialogen en het speelt zich vrijwel geheel af in 1 ruimte.

Wel een aantal geinige personages en natuurlijk een topcast, maar ik had wel iets verheffenders en vermakelijkers willen zien.

Heeft wel het wereldrecord 'cunts' op z'n naam staan waarschijnlijk.

Vond het vooral een wat kitscherig homo-erotisch gevangenisdrama met allerlei kunstzinnig bedoelde scenes die ik echt niet mooi kon vinden (afgezien van hier en daar een aardige vechtscene) en niet leuke pogingen origineel te zijn (interview via tekst in beeld bijvoorbeeld ) .

Niet mijn smaak.

Als je de film start met het fantastische Inner City Blues heb je mij al.

Echter raakte ik ook halverwege de film de interesse wel deels kwijt.

Wat veel mensen hier niet zo beseffen is dat Spike zijn films ook vaak met de zwarte Amerikaanse jeugd in het achterhoofd maakt dat zelfs niet eens weet hoe ze zijn uitgebuit en achtergesteld in de Vietnam oorlog en daarna vergeten. Hij moet zich dan maar weer opofferen om er een film over te maken want niemand doet het verder.

Maar het verhaal was gewoon niet zo heel goed uitgewerkt. Het vloog eigenlijk allerlei kanten op en de typische Spike cinematografische kenmerken waren tamelijk spaarzaam.

Wel jammer van de geweldige Delroy Lindo en liefst 2 helden uit The Wire in de main cast.

Al met al redelijk en dat is voor Spike Lee gewoon te weinig.

Indrukwekkend ja.

Aanvankelijk had ik zoiets van 'dit kennen we inmiddels wel'

Zoveel docu's en reportages gezien hierover dat het me sterk leek dat dit zo boeiend was.

Mis gedacht want juist de zeer persoonlijke benadering, de POV stijl en de kleine schaal waarop het conflict wordt weergegeven werkt heel goed.

Erg boeiend en om gewoon pissig te worden als je dit zo ziet.

Gisteren ook weer even ziten kijken. Ik blijf het toch een erg geinig idee vinden met wat originele vondsten, maar het is zo jammer van die banale puberale humor die weer in zo'n Happy Madison productie moeten zitten.

Dat Rob Schneider gezeik en dat gedoe met dat Russische manwijf.

Zo goedkoop allemaal.

De makers van deze film hadden volgens mij inderdaad het idee dat ze een coole film a la Guy Ritchie gingen maken. Alleen jammer dat ze niet wisten hoe dat moest. Het resultaat is een volkomen mislukte film met bovendien pijnlijk onleuke humor. 1,5 ster

Aardige HBO TV-film over honkballegendes en een memorabel moment in de historie van de sport.

Echter, ik heb niet heel veel met honkbal en van de geschiedenis weet ik al helemaal weinig, wat toch wel wat aan de beleving inboet als je de film kijkt denk ik.

Niettemin prima gespeeld door Pepper en Thomas Jane.

Niet zo best.

De film begon prima en ziet er vooral erg aardig uit, maar verder bleef ik nogal met een leeg gevoel zitten na zo veel onnozelheid van de hoofdpersoon.

Geen idee waarom hij nou allemaal deed wat ie deed, maar het sloeg in ieder geval nergens op.

En (nog veel erger) na een half uurtje heb je het wel gezien en begint het allemaal wat te vervelen.

Had meer in gezeten.

Tja..als hip-hop liefhebber kan ik deze film wel hebben, maar ik kan me voorstellen dat je er anders niet veel aan vind (al schijnt dat hier anders te zijn). Het is allemaal wel aardig, maar toch niet echt veel nieuws. Wat ik vooral niet begrijp is dat sommigen het acteerwerk zo goed vinden, ik stoorde me er regelmatig aan. De soundtrack maakt gelukkig een hoop goed en de eind-battle maakt gewoon de film. Wel jammer dat ze Rakim, Kool G. Rap en KRS-1 niet hadden uitgenodigd. 3 sterren.

moeilijk moeilijk...

Maar je moet m nu eenmaal gezien hebben. Mastroianni en het stelletje mafkezen er omheen zijn soms grappig, vaak vermoeiend

Absoluut mooi designed en geanimeerd. Er valt een hoop te zien, maar wat er allemaal precies gebeurd is niet echt heel boeiend. Had het idee alles al eens eerder gezien te hebben en het schreeuwt wel heel nadrukkelijk 'Terminator'.

Maar toch een fijn, gelukkig kort tussendoortje.

. deze film.

Inderdaad wel lekker luguber, ziet er goed uit en duurt lekker kort.

Wel erg storende zaken in het plot het volkomen ongeloofwaardig toevallige moment dat ze haar eigen moeder neersteekt, de agent die zonder back-up niet eens zijn kleine crimineeltje even losmaakt in een huis dat vol ligt met afgeslachte lijken. .
En dat zijn nog maar kleine bijzaken. Het hele hoe en waarom van de film is al helemaal een raadsel. Maar ja, moet je niet zo veel op letten waarschijnlijk.

Wel tof hoe je die baby steeds ziet reageren.

Dat men in een Spaanstalig Zuid-Amerikaans land allemaal Frans praat is niet erg bevorderlijk, maar soit.

Gavras is nooit echt de meest subtiele geweest en dat is hij hier ook niet. Recht voor zn raap veroordelingen betreffende Amerikanen die facistische zuid-Amerikaanse dictaturen in stand houden met geweld ten behoeven van de wealthy.

Mooi uitgevoerd met een zoals altijd sterke Yves Montand.

Man man, wat een ongelooflijk zooitje is het daar in Rio.

Echt het schoolvoorbeeld van hoe je criminaliteit dus NIET moet aanpakken.

Inderdaad aangrijpend en boeiend tot de laatste minuut.

Ik ben hier ook niet echt kapot van. Het was cinematografisch idd wel allemaal in orde, maar het verhaal werd wel erg gerekt en behoorlijk moeilijk weergegeven.

Beetje 'much ado about nothing' .

Vond deze film helaas behoorlijk tegenvallen. Ik had gehoopt dat Barreto met dit verhaal zichzelf eens zou overstijgen, maar dat zit er helaas niet in.

Het is een aangrijpend verhaal, maar in Onibus 174 maakt het veel en veel meer indruk.

Barreto heeft een warrige regie, teveel aandacht voor zijplotjes, te weinig voor de interessante zaken, en het acteerwerk houdt bepaald niet over. Setting en sfeer zijn in dit soort films over het algemeen wel boeiend.