Opinions

Hm.. beetje moeizaam dit.

Ik moest de eerste helft van de film wel lachen. Bij Weird Al verwacht je ook geen standaard biopic en dat is het dan ook zeker niet. Totale onzin gemixt met grappige dingen uit zijn carrière wat als je een beetje met hem bent opgegroeid in die tijd wel lollig is.

Maar de tweede helft lijkt het een beetje alsof ze geen idee hebben waar het nu eigenlijk allemaal naar toe moet en is het nauwelijks grappig meer en eigenlijk vaak ronduit irritant. Jammer.

Bijzondere film waar ik even in moest komen, maar me daarna volledig wist mee te zuigen.

Volstrekt one-of-a-kind qua sfeer, maar het meest aansprekende voor mij was de minutieuze gedetailleerdheid die soms een beetje aan Kubrick deed denken (Barry Lyndon bvb).

Eigenlijk wil ik niet teveel stilstaan bij de metaforische kwesties mbt oorlog etc. , maar als op zichzelf staand verhaal erg mooi.

Vind het lastig om te beoordelen. In beginsel spreekt de film me zeker aan.

Het onderwerp is actueel en boeiend, de setting in principe ook in dat troosteloze Calais. Acteerwerk is ook uitstekend.

Maar heb toch het idee dat er wat meer uitgehaald had kunnen worden. De film is aan de ene kant wat kaal en aan de andere kant verhaaltechnisch weer wat geromantiseerd. Een lastige tegenstelling af en toe.

Met name qua sfeer vond ik de film niet helemaal geweldig. De haven van Calais is een wereld op zich ( en ik vermoed die 'illegalenjungle' al helemaal) maar dat kwam er toch niet zo goed uit.

Iedereen die in zo'n haven geweest is weet wat ik bedoel, die enorme bouwconstructies, de ongekende lichtjes, de combinatiegeur van benzine en zeewater, het geluid van allerlei kranen, vrachtwagens etc.

Dit kwam er voor mijn idee toch niet helemaal uit.

Wat betreft het verhaal: op zich niks nieuws, aardig verteld, aandoenlijk, maar niet helemaal dat het je versteld doet staan of zo.

Vervelende, zogenaamd educatief verantwoorde, voorspelbare, precies binnen de lijntjes werkende film.

Er zit werkelijk geen 1 originele of onverwachte scene in en laat alleen maar het al bekende patroon zien van de peer-pressure en groepsmentaliteit.

Saai, waarschijnlijk alleen geschikt voor op middelbare scholen of zoiets.

Ik vind het erg lastig te beoordelen. Had de film graag heel erg goed gevonden zoals Das Leben der Anderen maar er zaten hier toch wat dingen in die me wat minder lieten genieten dan van dat meesterwerk.

Op zich kan ik zo'n uitgesponnen gedetailleerde vertelling wel waarderen en de nogal Italiaanse filmopbouw door de politieke decennia heen waar de hoofdpersonen zich in begeven was prima gevonden.

Maar de film laveert wel erg veel tussen allerlei rode draden, waarvan die over het wezen van kunst eigenlijk nog wel aardig wordt uitgewerkt. Maar het hele gegeven van de gynaecoloog die zijn tante vernietigt en op wiens dochter hij dan ook nog toevallig valt, met uiteindelijk de tamelijk genante minuten waar hij zijn fotoschilderingen maakt met hen er allemaal in als een soort eureka moment dat er dan toch niet komt. was me wel een beetje te gortig.

Ben ook niet echt een liefhebber van die afstandelijke hoofdrolspeler, maar Koch en Paula Beer waren erg prima.
Verder qua enscenering, beelden, muziek etc flawless zoals je bij Henckel von Donnersmarck kunt verwachten.

Dit bleek toch wel een enorm lange zit zeg, ik snap echt niet wat het idee achter deze film is, het voegt echt weinig tot niets toe, integendeel.

Had er dan een soort ge-update versie van gemaakt door bvb iemand als Baz Luhrmann. Nu komen de sfeer en liedjes anno 2022 echt totaal niet meer over.

De oude versie had tenminste nog wat ouderwetse charme van die tijd maar om dat 1 op 1 naar nu te verplaatsen is vrij zinloos.

De 2 hoofdrolspelers hadden echt enorm weinig charisma en chemie bovendien, alleen Ariana DeBose stak er met kop en schouders bovenuit.

Tja, het verhaal en uitgangspunt is al sinds Cary Grant en Spencer Tracy komedies gedaan, maar nu in een eigentijds jasje.

Kennelijk staat dat weer gelijk aan heel erg flauw. Ashton Kutcher is echt verbijsterend slecht en het is gewoon jammer mensen als Treat Williams en Dennis Farina zo dom te zien doen.

Redelijke Hollywood satire, met vooral een hele goede De Niro. De rest van de topacteurs zijn vooral best geinig in bijrolletjes, maar hebben eigenlijk niet heel veel te doen, al is Bruce Willis wel erg grappig in een razende tirade van een paar minuten en een geweldige begrafenisspeech.

De film doet in een hoop scenes nogal denken aan de serie Entourage, maar dan (uiteraard) een stuk minder grappig.

Film begint uitermate ongrappig (kinderen die voor de humor moeten zorgen. brrrrr.), herpakt zich wat in het midden met Billy Connolly maar is uiteindelijk wat mij betreft absoluut niet de geslaagde hartverwarmende grappige film die anderen hier er blijkbaar in zien. Met heel veel moeite 2,5 ster.

Ruehl is inderdaad erg goed, maar dat gedoe met die kinderen (condooms, pistool etc.) was allemaal wat teveel van het goede.

Inderdaad bij vlagen nogal vermoeiend, deze typisch maffe swinging sixties komedie. Inclusief een hele berg seksuele toespelingen en absurde situaties.

De humor is niet echt veel Woody Allen teksten (afgezien van zijn eigen rolletje), maar meer situaties als Bananas en het culmineert allemaal in een soort Fawlty Towers gebeuren...

Peter Sellers wel weer onweerstaanbaar en ook de dames leuk om naar te kijken.

Leuke typische Allen weer, met ditmaal Larry David in de Woody rol, die dat overigens prima doet.

Kijkt lekker weg, veel grappige momenten en idd weer een wat ouderwetsere Allen film met een minder gekunsteld plot en vooral karaktergebaseerd.

Man, man wat een slechte film weer. Het enige wat aardig is zijn spaarzame momenten waarop je het idee hebt van, er gaat iets gebeuren, maar dat komt maar niet.

Verhaalopbouw is zeer slecht, het hele plot slaat nergens op. Ik had soms het idee naar een sequel te kijken. Ik dacht moet ik die kerel soms kennen? moet ik dit einde in dat ziekenhuis begrijpen? is hier ooit een hint van gegeven of zo . Erg matig script dus.

Vind het gemiddelde wel heel erg hoog overal.

Het is een hele aardige mini-serie die vrij nauwkeurig beschrijft wat er allemaal plaats heeft gevonden, maar het had wel wat rauwer (en bij vlagen coherenter) geschreven mogen worden.

Ook qua vormgeving was eigenlijk alleen de eerste episode wel goed.

Laatste aflevering sleepte te lang door.

Tja, daar ben ik het toch niet mee eens. Wat Spurlock doet is Bin Laden vinden als doel stellen terwijl het duidelijk om de weg er naar toe gaat.

Dat heeft op zich best een aardig resultaat. In het begin was ik een beetje bang voor een soort Michael Moore aftreksel, vooral als hij de kijker gaat onderwijzen. Dat is dan idd weinig nieuws en voor de gemiddelde Amerikaan bedoeld.

Maar later wordt het toch wel leuk als hij zich gaat mengen en praat met allerlei doodnormale burgers zoals hij dat eigenlijk ook is.

Er zullen vast een hoop (niet zo slimme) kijkers zijn die het hele einde een flauw moraallesje vinden. Maar zoals Spurlock zelf al aangeeft. Je hoeft echt geen Kumbaya-zingen-om-het-kampvuurtype te zijn om af en toe eens de positieve kanten in te zien.

Sprak me wel aan.

Na Cronenbergs History of Violence en Woody Allen's Match Point alweer zo'n a-typische film van een normaal toch herkenbare regisseur. Beetje jammerlijke ontwikkeling.

De film is verder niet echt slecht, maar ook bepaald niet goed gemaakt. Een thriller-achtig plotje wat ongeloofwaardig is uitgewerkt en wat vreemde handelingen van de personages.

Bacon en Firth doen het wel erg goed, maar meer dan 2,5* zit er niet in voor mij.

Hahah. ik vond dit echt geweldig.

En natuurlijk moet je het wel bekijken met de nodige kennis. Niemand gelooft dat alles verder helemaal perfect is in die landen.

Maar evengoed kaart Moore natuurlijk enorm grote problemen aan in de VS die eigenlijk schandalig zijn voor een land dat zichzelf zo op de borst klopt.

Acteerwerk is top en de muziek.prachtig maar ik geloof het gewoon allemaal niet zo.

Leraar is echt veel te overdreven en de manier waarop zij elkaar naar het leven staan gaat nergens over.

Aan het einde heb je meer het gevoel naar een oorlogsfilm gekeken te hebben of zo. Beetje ingetogener mag best.

Not bad at all. Maar net te oppervlakkig om echt goed te zijn.

Maar het dagelijkse leventje van de journalisten lijkt me vrij goed getroffen. Ook prima cast, al is de rol van Alfred Molina een tikkie dom.

Man man, wat een gortdroge film .

Heeft zeker zijn aardige en geinige momenten, maar geregeld werd ik nogal nerveus van het wel erg gelaten sfeertje.

Best aardige film. Met name het verhaal is op zich tamelijk schokkend en ook vooral wat onderbelicht in onze media heb ik het idee.

Alsof men hier wel genoeg had van schandaaltjes na het Srebrenica-echec.

Weisz doet het ook prima, maar het is allemaal zoals zo vaak in dit soort films wel erg zwart-wit neergezet wat betreft de goodies en de baddies.

. Dit was nou juist het schoolvoorbeeld van slappe Amerikaanse humor.

maar toegegeven, het was allemaal niet zo erg als ik vooraf dacht, hier en daar nog wel geinig (dat dansen ).

Lijkt een simpel uitgangspunt, maar de film is geweldig gemaakt door de oude meester Fuller. Wat het oogpunt van racisme betreft, maakt deze film zowat nog meer indruk dan American History X. Echt zo'n film waarvan ik niet begrijp dat 'ie nooit op T.V. wordt uitgezonden. Aanrader.

Inderdaad een heftig tripje. Al vanaf het begin wordt je flink meegetrokken in de ellendige atmosfeer om daar tot het einde in te blijven hangen.

Muziek en editing zeer goed gedaan en gelukkig ook niet te lang opgerekt. Ik zat tijdens het kijken al te twijfelen of dat Carrie Fisher was, maar kon het me nauwelijks voorstellen. Blijkt dat ze het toch was, knappe rol van haar.

Uiterst merkwaardige vogels, deze White Soldiers.

Ik had aanvankelijk geen idee waar het allemaal over ging. Je ziet slechts twee wit geschilderde acteurs die patrouilleren door lokaties in Israel.

Maar het blijkt toch een persoonlijk, traumatisch tintje te hebben. En de reacties op de soldaten boeien toch wel enigszins.

Zeker geen perfecte film, maar absoluut bijzonder.
Duidelijk een boekverfilming en ik geloof ook meteen dat het boek beter is. Edoch weet men in deze film de genadeloze sfeer van de kastencultuur in India heel goed weer te geven.

De wisselwerking met het Westen via Pinky is ook wel heel aardig om te zien.
Wat betreft de taal zat het me ook niet zo lekker. Het verhaal pretendeert dat Amerika en het Westen ten einde zijn en de 'gele en bruine man' de boel gaan overnemen maar je film dan wel voor een groot deel in het Engels opnemen.. Toegegeven, ze gebruiken daar best handige trucjes voor zoals in een brief aan de Chinese president bvb maar het is niet heel consistent allemaal.

Ik snap eerlijk gezegd ook niet helemaal wat hier de bedoeling van was. Het leek me niet echt serieus drama, daar was het toch iets te grappig voor .

Die Flip en z'n maatjes . Heb toch wel een paar keer moeten lachen en de film is echt niet zo heel slecht, je blijft er wel naar kijken.

De rise en met name fall van toch wel één van de grootste vrouwelijke vocalisten uit onze popgeschiedenis.

Ik had zelf nooit heel veel met haar nogal bombastische, protserige songs, maar oh man wat kon de vrouw zingen.

Deze docu laat je eerlijk gezegd wel met een tamelijk deprimerend gevoel achter. Hoe kan zo'n lief, spontaan, mooi meisje in hemelsnaam zo in een negatieve spiraal terecht komen.

Bepaalde dingen uit de docu kan ik me nog goed herinneren, hoe vreemd het was dat ze uitgerekend met zo'n bad boy als Bobby Brown ging, of hoe ze door de afro -Amerikaanse gemeeschap (evenals MIchael Jackson trouwens) met de nek werd aangekeken omdat ze opeens meer blanke popliedjes ging maken ipv meer soul en gospel.

Als kijker wordt je wel een beetje in de rol van therapeut geplaatst want een echt duidelijke oorzaak voor al haar destructieve gedrag wordt eigenlijk niet gegeven, meer een heel scala als mogelijke oorzaken. Dit ook omdat de beelden van Whitney zelf erg weinig zeggen omdat ze altijd in een soort rol zat en nooit haarzelf.

Het is best verbazend dat er nog zoveel mensen uit haar kring aan de docu hebben meegewerkt want velen komen er niet bepaald goed af, of het nu haar moeder, Bobby Brown of haar freeloadende broers vol drugs zijn.

Wat dat betreft is het wel te begrijpen dat de nogal mysterieuze figuur van Robyn hier niet aan meewerkte, wat op zich jammer is aangezien die wel eens een heel andere kijk op het gebeuren zou kunnen hebben.

Behoorlijk dramatische en emotionele film. Niettemin de moeite waard, ik zou 'm nog eens moeten zien, ik was destijds iets te jong denk ik. Toch 3 sterren.