Opinions

Een prima script - niet waar gebeurd - maar als middel gebruikt voor een andere activiteit.

Prachtig opgebouwd en spanning van begin tot einde.

Spijtig dat bijna alles in Duitse rangen afspeelt en toch voortdurend Engels wordt gesproken.

Alhoewel ze toch een Engelse rol moeten spelen stoorde dat niet. En dan nog.

Liever begrijpelijke taal dan ondertitels, want dan verlies je heel wat van de beelden.

Het geluid speelt een belangrijke rol in de opbouw van de spanning.

Michael Cane speelt weer prachtig en de altijd speciale Donald Sutherland zorgt voor de nodige romantiek en vooral humor.

Twee uur en een kwartier genieten voor de liefhebbers van oorlogsfilms.

Mij 4,0* waard

Op de Tom Cruise-fans na die al plat lagen voor de film begon (hij mag nu eens in een film doen wat hij ook maar wil) vond ik dit een zeer matige langdradige SF met enorm veel herhalingen. De film kon echt een half uur korter en begon bij momenten te vervelen. De donkere beelden en het verwarrende verhaal maakten de film niet beter.

De ganse film draaide rond Tom Cruise en wat minder rond Emily Blunt. Moesten deze twee blikvangers door andere acteurs gespeeld worden werd deze film danig naar beneden gekraakt.

Het herhaaldelijk dood gaan en weer tot leven komen van Cruise was er zeker teveel aan.

Je begon de gevechtsscenes gewoon moe te worden zodat de voorspelbare spanning zakte.

Voor deze mindere sf heb ik met veel moeite 3 punten opzij gezet.

Als je de verfilming van een boek van Edgar Allen Poe bekijkt moet je twee dingen voor ogen houden dat je een filosofisch-psychisch drama voorgeschoteld krijgt én dat het boek veelvoudig waard is dan het scenario en de prent achteraf. Hoe meesterlijk ook bewerkt maar Poe is een doorgedreven psychiater van personen en hun afwijkingen.

En wie Poe kent weet dat alles draait rond een uitgekiende sfeer tot in het diepste, wat spijtig genoeg niet altijd in beelden is uit te leggen. Zeker niet in dit verhaal dat vrij onwaarschijnlijk overkwam. En heel zeker niet in het over de heuvels getilde slot.

Hoe stevig en uitstekend ook de cast, ook regisseur Brad Anderson haalde het beste uit zijn kunnen maar in dit geval niet het onderste uit de kan. Eliza Graves moest als actrice de film overeind houden.

Ook al vond ik deze film uitstekend, velen zullen zich in zulke verhalen zeker niet thuisvoelen en is de film niet geschikt voor een breed publiek. Het bleef gewoon op de vlakte en angst werd me nooit aangevoeld. Spijtig dat men het een thriller noemde.

Maar toch voor de liefhebbers van psyche, vooral drama een sterke aanrader.

Hoe gek ook voor mij scoort deze film een 4,0 punten.

Een psychologisch drama waarin de incest tussen vader (in de kliniek, door een ongeval in coma) en dochter verwerkt wordt naar de vader in coma zelf, moeder, broer en vriendjes. Haar eigenaardig gedrag binnen de hele familie.

Een verborgen situatie waarin zich heel wat kinderen vragen beginnen stellen en oudere leeftijd pas de dwang beginnen aanvoelen.

Een prachtige vertolking van dochter Laura (Erika Sainte) die de emoties uitstekend weet te vertolken en om te zetten in haar korte, meestal eenzijdige dialogen, vooral stiltes, reacties...

Regisseur Philippe de Pierpont weet dit uitstekend om te zetten in de verfilming. Hij doet dat in flarden uit het leven van een spontane Laura, die toch haar vader regelmatig gaat bezoeken. Eerder als een afrekening.

De muzikale ondersteuning van Kris Dane versterkt de emoties en de sfeer.

Een zo delicaat onderwerp zo herkenbaar in verhaal brengen blijft bij je hangen. Al lijken me de, voor haar, ongenietbare blootscenes net op hun plaats om de latere gevolgen tot uiting te brengen.

Een normaal liefdesleven zit er nog amper in.

Als Franse film, waar de dialogen meestal overheersen, drukken uitzonderlijk de stiltes en de gevoelens van Laura op je neer. Je voelt haar karakter knagen. Zij houdt van hem en toch verwijt ze hem zijn misplaatste handelingen. Niet met vragen. Wel met het verhaal.

Voor mij alvast een 4plus waard en meer filmen van deze regisseur en zijn hoofdpersonage.

Al is dit een tragisch familiedrama. Recht uit de Joodse uitroeiing tijdens de oorlog in Frankrijk geplukt steekt dit verhaal, met zijn voortdurende terugblikken, sterk in mekaar van een journaliste die haar eigen Joods verleden terug wil puzelen. Iets wat velen overkwam.

Een stuk geschiedenis van toen werd op een speciale manier behouden. Waar of niet waar. Het kon heel zeker.

Tot in Amerika gaat ze op zoek naar haar kinderen en ontdekt uiteindelijk "Sarah".

Emotioneel en prachtig vertolkt.

Aanbevolen en puur Frans.

4,5*plus.

Ook al overheerst geweld de ganse film.

Toch wordt armoede en rijkdom duidelijk beklemtoond in een politieke overheersing die uiteindelijk primeert.

Mooie film. Maar overdreven geweld en blik op meer dan 100 jaren in de toekomst.

Moeilijk om een verhaal te vinden en een plot te zien. Het is verwarrend.

Blijkbaar worden arm en rijk in de toekomst nog ruimer van mekaar gescheiden.

Toch omwille van het prachtige filmwerk en de vlotte scene een 4*

Een heel gewone film met een eenvoudig doorzichtig verhaal dat af en toe een warboel leek.

Zelfs op momenten eentonig door de herhaling en cliches. Zelfs in het verhaal zit geen planning om grootse dingen aan te pakken. Zielig.

Het acteren is vrij zwak en zorgde voor weinig spanning.

Een uiterst zwakke film waarin je moeilijk een security op deze wijze ergens terugvindt.

Een garage is beter beveiligd.

De grote namen van de poster hebben maar een bijrolletje. Johnson doet moeite maar overtuigt niet.

Spijtig. Zeker geen aanrader die niet biedt wat de poster laat blijken. Dus ontgoochelend slot.

Zoals gezegd een tussendoorkijkfilm als je aan verveling toe bent.

2.0* is een ruime score.

Een film zonder veel begrijpelijke inhoud.

Gewoon een voorspelbaar drama dat zich thriller wil noemen op basis van abnormale fait-divers.

Toevalligheden aan mekaar gepraat door een grijzaard.

Met een GSM, schoenen, luchtrooster kom je bij het plot terecht dat helemaal niets te vertellen heeft dan waanzin.

Ook de acteurs blinken niet uit.

Niet aanbevolen tijdverlies dat mij amper 0,5* waard is. Zonde van de tijd en de centen.

Jean-Claude Van Damme als de grote slechterik met een verwilderde bos haren acteert uitstekend in zijn rol. Zelfs een beetje té. Maar dat siert Van Damme.

Het verhaal en de andere acteurs zijn er gewoon opgeplakt om een film van te maken.

Ook de verstrengeling van de figuren zijn er zwaar bij de haren getrokken.

Een eiland, een groot meer, een boswachter met een historisch verleden, een vliegtuigje dat leert duiken en drugs. De ingrediënten van deze zwaar overtrokken film die wel heel zoet en aardig start. Het slot... Ja! Hoe eindigde dat ook weer. Enemies as annemies?

3.0* omwille van Van Damme's burenliefde.

Uiterst spannende thriller. Hoe lang hij ook duurt gaat hij vlot vooruit.

Crimi en politiek zijn hier ook weer niet ver van mekaar.

Al lijkt het geheel een overdreven technisch gedoe. De scenes volgen elkaar zo vlug op dat je met moeite al deze kneepjes kunt volgen.

De vertolking was prima.

4 sterren.

Wazige beelden, duisternis, onverwachte geluiden... en dan nog een cameraploeg die gegidst wordt door een helderziende, brengen je al vanaf de eerste minuut in onzekere spanning en leiden je, met enkel kronkelverhaaltjes naar het plot dat het definitief einde zonder betekenis is.

Gewoon griezelen om te griezelen op basis van een verhaal hierboven dat als basis diende voor een nog minderzeggend verhaal.

Maar een boswandeling is altijd goed voor men de duisternis in duikt.

Ik heb nog even gegoogled naar Tracy Jane Wilkinson, aan wie deze film opgedragen is. Niets duidelijks gevonden.

Voor mij een totaal nutteloze, onnodige film.

Griezelen om te griezelen. Hoeft dus niet.

Een 1* is ruim te veel. Maar ok voor de moeite en de batterijen.

Zowel de zwarte hoofdvertolker als de totale cast maakte van deze film een uitzonderlijk aantrekkelijke Russische Mafiafilm waarin weerom de politie in vraag gesteld wordt.

Regisseur Antoine Fuqua wist er een uitzonderlijk meesterwerk van te maken met Denzel Washington op z'n best.

Ook wist de regisseur uitstekend gebruik te maken van de close-ups en flashes van de gevechten.

Het voorspelbare verhaal van de oliebaron, terwijl dat het vooral gaat over misbruik van jeugdige meisjes in de prostitutie, legt vooral de klemtoon op het verschil tussen arm en rijk. Dom en slim.

Heerlijk spannend vlot.

Voor mij zeker net geen 5,0 waard. Laat het ons deze aanrader houden op 4,5 punten.

Ook al bestaat deze film uit drie delen en duurt hij 3 uren.

Hij verveelt geen enkel ogenblik.

Een film die vooral doorgaat in een rechtszaal met zijn mogelijke procedurefouten, beslissingen van een volksjury, rechters, collega-advocaten, publiek en media. Alles heeft zijn invloeden.

Een vrij rustige film waarin de beelden spreken. Vooral als ze vertolkt worden door goede acteurs

Hoofdacteur David Tennant, die de rol speelt van een meester-advocaat die nog nooit een proces verloren heeft, vertolkt zijn karakterrol uitstekend.

Ook het slot van de film zet ons, onder regie van Brian Welsh, voor een vraagteken en doet de kijker nog nadenken na de film.

5 punten geven is wat te hoog gemikt, maar toch 4plus geeft deze film het signaal van een aanrader. Zeker op dit moment dat er enkele grote processen behandeld worden en men eigenlijk naast de oorzaak de jury aan het twijfelen zet.

Zeer geslaagde actiefilm met twee vechterbazen in hetzelfde kamp: Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone.

Het verhaal is wat over het paard getild maar komt na een aanloop toch op dreef in de Rambosfeer.

Heel duidelijk een actiefilm met thrillersfeer op de achtergrond die bijna 2 uren duurt. Maar op het einde toch wel wat langdradig.

Tussendoor gesausd met de nodige humor geniet je toch van een film waarvan het script uit de vorige eeuw komt.

Voor al dit genot toch een 3,5* waard.

In deze film wordt het machtsmisbruik bij de overheid (hier leger) op een bijna ongeloofwaardige manier aangetoond door drie traumatisch zieke soldaten te testen in een lift en voor hen ongekende fictieve gebeurtenissen voor te spiegelen. Ik werd een hele tijd meegenomen in dwaasheid van het verhaal.

Zeer goed vertolkt (een karaktersterke vrouw, blanke en neger) en wie met het verhaal mee is kan dit emotioneel moeilijk verwerken.

Niet aanbevolen voor gevoelige kijkers.

3,5*

Het hangt van je ouderdom en je eigen gezinssituatie af hoe je tegen deze film aankijkt.

Bijna het ganse verhaal hangt met leugens aan mekaar. Met één doel: je leven mooier voorstellen dan het allemaal is.

Ieders excuus om niet naar de réunie te gaan van de vader - prachtig vertolkt door Robert de Niro - 8 maanden na het overlijden van moeder, brengt de vader dan zelf op het idee, ondanks het afraden van de dokter, onverwacht zelf de kinderen te gaan opzoeken. Hij maakt een lange reis en komt op tegenstrijdige verklaringen uit die niet dat beeld geeft dat bij de vader afgespiegeld staat.

Een erg dramatisch-sentimenteel verhaal, want bij de hoopgevende gedachten van de vader, speelt één ding een belangrijke rol. Zijn ziekte en de medicijnen. Toch wil hij het hechte contact dat de moeder met de kinderen had, hoe dan ook, vervangen en verderzetten.

De vertolking en verfilming van dit - ook ruim hedendaags - trieste verhaal raken je hoe dan ook en het zelfverwijt klopt op je hart.

Het slot had je in beide richtingen kunnen sturen. Maar dit blijkt dan nog de beste oplossing om al die leugens om te buigen in de mooie waarheden van het moment en het leven positief recht in de ogen te kijken.

Sterk aanbevolen en voor mij een 4,5plus waard.