Opinions

Net of we deze film al eerder gezien hebben. Maar dan in veel betere versies.

Het verhaal is nogal vrij troebel met een heel zwakke structuur, zonder inhoud.

De vele doden en spaarzaam geklede vrouwen hielpen me even aan misdaad denken. Maar daar houdt het op. Vandaar misschien ook de korte versie van een speelfilm, op zo'n 80 minuten was hij erdoor.

De vertolking was aan de zwakke kant. Van iedereen en ook de belabberde regie werd in flarden aan mekaar geplakt. Net zoals de geluiden.

Het leek me meer op een onzekere ongeorganiseerde mafiabende die terloops nog even de politie onder de armen neemt.

Het echte doel van de bende komen we eigenlijk niet te weten. Buiten het veroveren van terreinen van zwakke collega's.

Voor liefhebbers van dit genre een flop voor de B-klasse.

Zelfs het plot werd er rampzalig bijgeplakt.

We houden het nog positief op 2,0, al is het dat niet waard.

Een langdradige saaie, opvallend ingestudeerde film, met voortdurend herhalingen. Kon me geen enkel ogenblik meebelevend bekoren. Het verhaal was verknipt. Sorry, maar ik heb het origineel niet gezien. Maar je zag dat het een gemoderniseerde oude film was die (gelukkig) gedragen werd door een uitgebreide resem beginnende artiesten die het in de latere jaren wel deden. Zoals een Brynner, McQueen, Vaughn of Bronson. Zelf Buchholz leverde een zielig vertoon tot op het einde.

Spijtig. Met dit verhaal is veel meer mogelijk dan het marionettenspel van uitgedokterde poses van opvallende standen. Nergens word je ingehaakt. Eerder gesust om in te dommelen.

Met zo'n mogelijkheden en waarschijnlijk ook budget kon men een veel spontaner en creatiever verhaal brengen. Dit heeft me echt ontgoocheld en ik begrijp niet de lovende reacties.

Bovendien een remake moet openbloeien van kwaliteit en minstens het origineel evenaren of zelfs verbeteren. Dat geldt ook voor de covers in de muziek. Ofwel breng je, met hetzelfde, heel wat anders, hedendaags...

Als gewone ontspannende kijknamiddag kan ik dit nog net slikken. Maar de ellenlange dialogen kraakten de gedrevenheid, spanning en de soepelheid. Ineens werden dat goud en zilver op een ongepast moment bijgehaald en kon ze nergens in het verhaal thuiswijzen. Mag toch allemaal niet als men naar een topproductie mikt. Je ziet het ook aan het aantal reacties (berichten en meningen) dat de interesse ver weg is. Oppervlakkigheid troef.

Meer dan 2 punten is me deze middag niet waard. Sorry voor de cast waarvan me latere blikvangers nauw aan het hart liggen. Maar dan in andere films. Misschien te jong of gemis aan spontaniteit.

Een erg mystereuze film die heel sterk begint.

Een horror-thriller die de spanning voortdurend opdrijft en je constant met griezels overspoelt.

De verhaallijn is erg eenvoudig, maar de kinderen blijven voortdurend in een andere wereld leven.

Spijtig dat regisseur Andrés Muschietti de film wat te lang opdrijft en de sfeer niet kan behouden. Halfweg zwakt de hoogspanning stilaan terug naar spanning en verveelt soms. Tenslotte valt hij in herhaling en moet de eindfase langgerekt uitplooien.

De duistere momenten, lichtflikkeringen en vooral de opschrikkende geluiden helpen de griezel sterk mee opbouwen.

Ik had me mama mooier voorgesteld. Op het einde zelfs tot in het belachelijke overdreven.

Maar in totaal als griezelfilm een aanrader.

Maar niet onmiddellijk daarna bed in of de mama en de nachtmerrys zouden je dromen wel eens door mekaar kunnen spoken.

De kinderen spelen zeer goed, vooral de langharige Jessica Chastain valt ook op. Misschien niet helemaal gepast als zwartharige muziekbandster. Dat geldt bovendien voor de hele cast. Ook al is de muziekkeuze erg gepast.

Ook al is dit niet mijn populaire filmgenre. In dit geval: goed verhaal, goed gespeeld, goede sfeer, zeer goed in beeld gebracht toch een 3,5* op het scorebord.

Overdreven Sciencefiction-verhaal zonder enige inhoud.

Af en toe een beetje spanning.

Slecht geacteerd.

Ligt me helemaal niet en een heel zwak slot

Een intro met een uiterst gevoelige spiritual-song zorgde ook voor een diepgevoelig gekleurde plot.

De stem van Mahalia Jackson geeft duidelijk het thema aan van deze prachtig vertolkte (Gene Hackman & Willem Dafoe) film over de rassenstrijd in Mississipi met de lichtgevende KuKuxKlan voortdurend op de hielen.

Ook de verdeelde mening van de beide FBI-agenten vinden mekaar.

Het is bijna niet te geloven dat de mentaliteit in de VS, vooral in het zuiden, zo slaafs en verdeeld was, waar de angst regeerde. Dat is nog maar geleden van de jaren 50-60 terwijl vandaag nog steeds dit rassisme onderhuids in Amerika verder leeft. Een sfeer waarin haat tegenover angst domineert. Geruggesteunt door het gezag van poliitiek, politie, justitie en geld.

Een fantastische film die een maximum verdient en moet gezien worden.

Ook al is hij nog maar een halve eeuw geleden gedraaid, verdient regisseur Alan Parker een pluim om deze historische inhoud zo gevoelig in beeld vast te leggen.

Niet voor niets binnen de top 250.

5,0*

Heel leuke, gezellige, ontspannende film die me deed denken aan de films van de jaren 60.

Het Romy Schneider-tijdperk van luchtige positieve, brave filmpjes.

Het verhaal op zich is niet speciaal maar spreekt heel wat mensen aan. Ook al is het geheel erg voorspelbaar. Maar ok dat nemen we er bovenop met al die grappige scenes.

Toch aardig geacteerd door de vele jongeren. Al was het niet de awardskandidaten.

Heb er zonder een moment van verveling aardig van genoten. Zeker niet rusteloos op de stoel gezeten. En de tijd... die vloog voorbij.

Een genietbare prent van voorbijgaande aard die je binnen enkele maanden nog wel eens terug wil zien.

Vooral een film voor jongeren. Ook al snoepen de ouderen er zeker een stukje van mee.

In deze film herken je wel de karakterverschillen tussen jongens en meisjes.

Voor mij is deze film een 3.5* waard.

Een erg meelevend verhaal van de strijd, voortdurend vol wantrouwen, tegen het terrorisme in Duitsland.

De cast vertolkt uitstekend en de regie van Corbijn laat door zijn traag tempo duidelijk de sfeer van het hele verhaal beleven.

Veel spanning is er niet ook al houdt de film je ruim 2 uren aan het beeld gekluisterd.

Tot het slot leef je mee met de verstokte roker en drinker Philip Seymour Hoffman, de erg mooie Rachel McAdams en de sfeerscheppende Willem Dafoe die je van geluk, ontgoocheling tot diep ongelukkig laten onderdompelen. Soms in stille momenten.

Een film die voor mij 4 punten genietbaar wegdraagt.

Weduwnaar Michael Caine speelt hier één van zijn glansrollen die uitzonderlijk helder en direct worden verfilmd door Sandra Nettelback. Een verhaal waarvan de dialogen tussen de oude verloren vader en de jonge vreemde, mooie, spontane, speelse, maar vooral verstandige Clémence Poésy, hoe sober ook onverwacht spreekwoordelijk de persoonlijkheden weergeven. Prachtig.

De stille momenten spreken vooral aan en de flashbacks naar de overleden echtgenote zijn gepast en zeker niet overdreven. Onbewust domineren deze gedachten voortdurend het verloop van de film.

Hoe dramatisch ook. Niet overweldigend gaan we naar een dubbel happy-end.

Een aanbevelenswaardige film.

Moet je een tweede maal herbekijken om de eerste vraagtekens op te ruimen en de inhoud nog beter te begrijpen.

4,5*plus