Opinions

Een film geïnspireerd op dienstbetoon, racistische tintjes en criminaliteit in de achterbuurten.

Wie van tekenen houdt, verhaaltjes en kinderen verpakt in een groot verhaal van haat, liefde, grote en kleine criminaliteit , blank of zwart... kan rustig z'n hart ophalen in dit drama waarin tranen regelmatig, naast onweders, de sfeer bevochtigen.

Och, geloof is veel gezegd. Als je een revolver tegen je hoofd houdt... maar tijdig afgeleid wordt door een ander crimigebeuren... gaat dit verhaal eerder plaatsen in zijn geheel dat berust op de liefde van liefdadigheid van eender welk geloof.

Op het allereinde wordt de waarheid van dit geromantiseerd waargebeurd verhaal verteld.

Het zien waard.

Toch een gezellige brave gezinsfilm waarin doorzetting, inzet, geluk en vrolijkheid tot hun recht komen om in de wolken van een mooie toekomst te kijken.

Regisseur Brent McCorkle beeldt dit verhaal mooi uit wellicht met de beperkte middelen die hij heeft. Alvast een film in samenwerking met een liefdadigheidsorganisatie die zit inzet voor de meer dan 25 miljoen vaderloze kinderen in Amerika.

De kinderen spelen prima hun rol terwijl Lynn Collins en Michael Early er een wat onvoldoende professioneel tintje over gieten. Dat kon beter.

Maar toch, het verhaal is hoofdzaak en met 3,0 is dit mijn score waard.

Spijtig naar de meer dan 2200 scoorders. Maar deze zeer langdradige film met drie top-acteurs beroerde mij niet. De toppers leefden gewoon niet in hun rol. Zoals ik al zei, het veel te langdradige. Het verhaal lijkt me eveneens tegendraads... Kortom enkel de mooie zichten konden mij bekoren. Niet één van de vrouwen overtuigde...

Wellicht heb ik deze film helemaal niet begrepen. Zelfs de 234ste plaats in de top250 komt mij onbegrijpelijk over. Ondanks dat ik een westernliefhebber ben ben ik sterk ontgoocheld.

Wellicht mijn dagje niet vandaag maar om jullie te plezieren 2,5 punten met pijn in het hart.

Uiterst zwak bloederige gevechtsfilm die enkel bestaat uit een clichéverzameling van andere fictie-films.

Het verhaal is uiterst zwak en voorspelbaar overdreven. Voor zover er een verhaal in zit.

De gevechtsscenes en autoachtervolgingingen dramatisch overdreven geplukt uit de duizenden voorgaande films.

Sorry voor Jean-Claude Van Damme en de 114 minuten tijdverlies.

Over de kwaliteit van de acteurs is weinig te vertellen. In elk geval algemeen zwak. Op Scott Adkins na die opviel maar veel beter kan.

Helemaal niks nieuws.

De moordende acties zijn langdradig en beginnen zelfs te vervelen.

Voor wie de trailer gezien heeft komt ontgoocheld uit de bios.

Echt een film om af te raden. Of wie van ontgoochelingen houdt: gaan kijken.

Een complete tegenvaller waarvan mijn 0,5 nog teveel is.

Bijna 2 uren meegeleefd en genoten van een spannende thriller met de prachtige vertolking van Liam Neeson in de hoofdrol.

Alles draait zowat rond een aktetas die vergeten werd mee te nemen na het uitstappen van het vliegtuig en op de drager bleef liggen voor het vertrek met de taxi naar het hotel.

Het plot zat uitstekend in mekaar en kwam tot het einde spannend over.

4,0 punten waard.

Weer een uiterst heerlijk en spannende rampenverhaal waarin Washington en Chris Pine prachtig vertolken en vooral de tweede helft van de film uitstekend in beeld komen..

Het verhaal is heel eenvoudig, ook al raast het geheel tussen treinen, helicopters, kinderen in een trein, politievoertuigen... Heel veel lawaai en drukte.

Ook al is het begin erg tam. Zelfs ongeloofwaardig, hou een trein stuurloos op hol kan slaan.

Bijna klaar om te stoppen met kijken. Maar OK. Het geduld haalde het. Verstand op nul en het genieten was begonnen.

Een directie die, behoudens Conny, ontgoocheld en stil toekijkt op mogelijk miljoenen dollard geldverlies.

Het plot is kort en goed. Klaar voor een volgende ramp.

Misschien iets te hoog gegokt maar 4,0* lijkt mij een aanmoediging voor de vertolking en de regie.

Erg komisch en optimistisch begin goed geacteerd door George Clooney en Vera Farmiga (een zekere Wendy die ik ken). Maar ook in mindere mate vertolkt Anna Kendrick haar rol.

Een beetje blufpoker rond een rugzak vult het Amerikaanse ontslaggebeuren.

Naar het einde toe zakt de sfeer naar het dramatische om plots in een put te zakken.

Heel wat vliegtuigen en steden worden gebruikt en afstanden vervangen de kilometers.

350.000 mijlen is verder dan hier naar de maan (250.000 mijlen).

Weinig genietbare romantische hoogtepunten.

Een zachtpsychologisch drama dat weinig rekening houdt met de mensen aan de overkant. Toch heerlijk om mee te genieten en te denken.

Voor mij een goeie 4,0 punten waard.