Opinions

Knap gemaakt. Het lijkt allemaal zo echt, als een teletijdmachine naar die tijd.

Het eerste uur vind ik het sterkst. De geweldige zoektocht van Dujardin is leuk om te zien, op het manische af.

Het laatste half uur wordt de toon ineens een stuk serieuzer. Dan komt ook het politieke goed aan bod, maar dat vond ik allemaal wat minder boeiend. Toch een ruime 3*

Natuurlijk is deze film over-the-top. En camp.

De film pretendeert ook niet meer te zijn dan dat. Of je gaat er in mee en je vermaakt je, of je haakt snel af. Ik heb me prima vermaakt!

Ik vind de film in z'n soort erg goed gemaakt en de typetjes goed uitgewerkt.

Ik ben niet zo'n enorme liefhebber van het genre, dus 3 sterren volstaat voor mij.

Mooie integere documentaire en mooi portret van de schilder Jaap Hillenius.

De poging om dichterbij te komen is wat mij betreft geslaagd.

Hillenius overleed in 1999 bij een tragisch ongeval. 7 jaar na dato zijn vrienden en familieleden nog steeds bezig met rouwverwerking. Met veel emotie worden herinneringen opgehaald. Ze missen hem enorm. Dat ze geen afscheid van hem hebben kunnen nemen maakt zijn dood moeilijker te verwerken.

Hillenius was een man die er niet of nauwelijks voor zijn gezin was. Van maandag tot zaterdagmiddag was hij in z'n atelier. Zijn vrouw en zijn zoons hebben wel het een en ander gemist. Het was geen gemakkelijke man blijkt uit dit portret. Autoritair en een van zijn zoons was als kleine jongen zelfs bang voor hem en kampte op jonge leeftijd met psychische problemen. Niet dat dat volledig aan Hillenius is toe te schrijven uiteraard, dat is te gemakkelijk.

Hij leefde voor zijn ambitie, zijn leven stond vooral in het teken van zijn werk. Ik kende Hillenius helemaal niet, had nog nooit van 'm gehoord, laat staan wat van zijn werk gezien. Ik vind dat ie mooie schilderijen heeft gemaakt.

Jammer dat bovenstaande plaatjes zo onscherp zijn, want zijn werk kent juist erg subtiele details.

Abstract, maar op een organische manier brengt hij elementen uit de natuur op fascinerende wijze op het doek. Niet altijd direct herleidbaar wat het voorstelt, maar de natuur is onmiskenbaar zijn voornamelijke inspiratie geweest.

De documentaire is op experimentele wijze vormgegeven.

Er zijn steeds 3 filmpjes naast elkaar geplaatst, als 3 vensters, precies zoals in het plaatje hierboven. Afwisselend lopen er steeds 1 of 2 filmpjes en zijn de andere stilgezet.

Dit maakt het aanvankelijk wat vermoeiend om naar te kijken, maar het went op een gegeven moment wel.

Eigenlijk zit vrijwel alles wel in deze documentaire wat je zou verwachten. Ook archiefbeelden van Hillenius zelf, incl. een paar mooie interviews. Het was misschien ook wel leuk geweest als er wat interviews met vooraanstaande kunstkenners of buitenlandse musea in de film hadden gezeten (hangt hij in het Guggenheim?).

Of is hij enkel bekend in Nederland, kan natuurlijk ook.

Het is een goede schilder zeg ik als leek. Er zijn een aantal schitterende doeken in de film te zien die ik wel aan de muur zou willen hebben. En andermaal als leek; volgens mij borduurt hij voort op de abstractie van Mondriaan, maar dat wordt niet in de film genoemd.

Vergeleken met andere bekende Nederlandse kunstenaars vind ik Hillenius niet zo'n interessante en niet zo'n inspirerende man, althans afgaande op deze documentaire. Kan me wel voorstellen dat anderen wel enorm geboeid en gefascineerd raken bij het zien van deze documentaire. Zijn nabestaanden zijn in al hun kwetsbaarheid in ieder geval boeiende vertellers.

Ruime 3,5 sterren

Net als Jordy stoorde ik me aan het domme verhaal.

De film heeft een erg irritant en erg lelijk eerste half uur/driekwartier. Ik vind dat de film daarna wat beter wordt.

Toch nog redelijk vermakelijk.

Ik keek de film vanwege Jennifer Jason Leigh. Ze heeft hier een weinig opzienbarende rol.

2,5 sterren

Dit is Hollywood zoals ik het wil zien. Top vermaak.

Prachtrol van Pam Grier. Er zit heel veel variatie in haar rol viel me op.

Ook geweldige bijrollen van Bridget Fonda en Robertt de Niro.

De manier waarop de film naar een climax toewerkt is ook erg goed.

Ik heb de film met een frisse blik herzien en de score een halve punt verhoogd naar 4,5 sterren.

De vorige keer dat ik 'm zag was in 1998 bij de NL biosrelease.

Toen viel ie iets tegen omdat de verwachtingen te hoog waren na Pulp Fiction.

Echt een juweeltje!

Een hilarische film. Vergeet maar even al die Amerikaanse zgn. komedies.

De film begint een beetje gewoontjes, maar daarna wordt de grapdichtheid behoorlijk opgevoerd.

Ik heb de laatste tijd niet meer zo zitten lachen als bij deze film. ZIEN!

De onverwachte topper uit de Hitchcock jaren '30 box die ik onlangs aanschafte (The Lady Vanishes was de verwachte topper).

Van Charles Laughton zag ik nog niet zo heel veel, maar wat ik van hem heb gezien, vind ik erg goed! Wat een droogkloot!

Hij was geniaal in Witness for a Prosecution, hij is subliem in Jamaica Inn! En dan treft het dat hij een hoofdrol heeft.

De butler Laughton is trouwens ook erg geestig.

Na veel onevenwichtige oude Hitchcocks gezien te hebben, met matige montage en matige regie, is dit een erg knap gemaakte film met een goed tempo. De film boeit van begin tot eind.

De roversbende is erg overtuigend. Prachtige locaties en zelfs goede special effects. De buitenopnamen zijn erg mooi.

Leslie Banks speelt erg overtuigend de leider van de roversbende. Maureen O'Hara is de knappe en nette vrouw temidden van al het uitschot. Dat geeft natuurlijk de nodige frictie.

Voor nu 3,5 sterren. Misschien nog eens een halfje meer bij herziening.

Wat een geweldige vrouw was Jane Birkin toch. Ik ben fan.

Ze had begin 40 niet meer de schoonheid die ze had in haar jongere jaren.

Dit is wel een typische Agnès Varda film, vol originele ideëen. De sketches zijn wel geinig bedacht en uitgevoerd.

Jane Birkin vertelt vol liefde over haar leven en carrière. Het wordt uiteindelijk toch wat droge kost. Jane Birkin kan goed vertellen maar anderhalf uur is wel wat veel van het goede. Dit had met pak 'm beet 75 minuten ook wel verteld kunnen zijn. Er hadden ook wat interviews met collega's en (ex-) geliefden in gemogen.

Een zeer eerlijk en waarachtig portret.

Deze documentaire zit Janine zo dicht op de huid, en kruipt er tevens onder. Ik heb zeer gefascineerd zitten kijken en luisteren!

Janine Jansen heeft zoveel passie voor muziek, erg mooi om te zien (en te horen).

Haar bijzondere talent is evident, en ze koppelt dat aan enorme toewijding en een vrijwel grenzeloos perfectionisme.

Volledig leven voor de muziek; en maar geven, geven en geven.

200 concerten per jaar; wat blijft er dan nog over buiten de muziek...

Die burn-out was dus waarschijnlijk onvermijdelijk.

Een mustsee voor elke beginnend artiest. Alle valkuilen en schijnvertoningen komen aan bod!

Die marketingmanager van Universal en die bladenman waren pijnlijk openhartig. Het was net alsof ik naar de heren van Multilul van Jiskefet aan het kijken was. Wat een wereldje...

De interviews met collega's vormen de rode draad van de documentaire, en voorzien deze van trefzeker en interessant commentaar.

Originele komedie met een sterke cast. Met een beetje fantasie kunnen ze best doorgaan voor oudere versies van Joplin en Lennon.

Franse komedies met een a-typisch verloop van het verhaal daar heb ik een zwak voor. Een beetje vreemd, maar wel lekker. Christophe Lambert ziet er trouwens uit alsof hij een typetje is uit de TV Kantine. Hij heeft zo'n raar hoofd, maar dat past goed bij zijn excentrieke rol als wereldvreemd figuur, dat wel.

Pijnlijk dat dit de laatste rol is van Marie Trintignant.

Mooie film, die het moet hebben van veel natuurschoon en prachtige mensen.

Het oude vrouwtje is min of meer het middelpunt van de film. Je kan je helemaal voorstellen dat zij daar in haar berghutje zou wonen. Ze heeft veel wijze woorden.

Al met al geen gemakkelijke film. Het trage tempo draagt daar o.a. aan bij. De taboedoorbrekende scene en de eindscene stemmen tot nadenken.

In deze film wordt niet zo heel veel gesproken.

Minpunt vind ik dat de regisseur het nodig vond om de hele film veel dode dieren te tonen. Het zal wel als symboliek bedoeld zijn, maar 't kwam mij wat te bedacht over.

De vergelijking met Tarkovsky vind ik onzinnig.

Jarhead heeft niet veel toe te voegen aan het genre. Had het idee het allemaal al eens gezien te hebben.
Het toont wel de beperkte rol van de landmacht bij Operation Desert Storm en soldaten die op springen staan om nu eindelijk eens actie te ondernemen.
Jake Gyllenhaal viel me erg mee. Kan toch wel wat meer dan wazig uit zijn ogen kijken en rare types spelen (Donnie Dark, The Good Girl). Peter Sarsgaard is weer erg goed.
Die zelfmoord op het eind vond ik een irritant oorlogsfilmcliché. Die scene werd er even gauw tussendoor gedaan.
Aardige soundtrack overigens.
3 sterren

De documentaire JC heeft wel een interessante insteek en toont de gewone man uit Betondorp die hij eigenlijk was en bleef, ook tijdens en na zijn tropen- en succesjaren. En dat hij onnavolgbaar was op het veld, maar in zijn contact met de pers best logische en nuchtere dingen zei, die prima te volgen zijn.

In deze documentaire zitten niet zoveel markante uitspraken. Dat is wel eens verfrissend, want ondanks zijn excentrieke voorkomen en taalgebruik, was hij heel benaderbaar en toegankelijk.

Hij laat de pers dichtbij komen en oogt ontspannen. Zelfs Willibrord Frequin mag bij hem in de auto stappen voor een markant interview.

Er missen een hoop bepalende gebeurtenissen uit zijn leven. Zoals zijn hartoperatie op relatief jonge leeftijd. Of dat hij niet naar het WK ging in '78.

Sympathiek filmpje over twee in de liefde wanhopige mannen. Ze zijn nogal obsessief bezig met hun zoektocht naar liefde.

Depardieu presenteert zich aanvankelijk als Don Juan. Hij doet alsof hij heel makkelijk contacten met vrouwen weet aan te knopen. Zijn pogingen blijken echter vrij weinig succesvol. En het is natuurlijk ook wel wat tragisch als je als 50+er wekelijks crasht op bruiloften van volstrekt willekeurige personen.

Het pré-Tinder datingwereldje met speed dates en louche datingbureau's oogt weinig hoopvol en lijkt vooral een industrie om dankbare 'slachtoffers' zo snel mogelijk veel mogelijk geld uit de zakken te kloppen.

Jean-Paul Rouve is goed gecast als onhandige schlemiel. Maar toch is zijn rol meer dan een typetje. Hij komt wel degelijk echt en oprecht over. Ik vond het leuk om te zien dat hij opleeft wanneer hij op de twee meisjes mag oppassen.

Ook ik vond het einde wat slap. Ik had de film en de hoofdpersonages een sprankelender einde gegund.

Afgezien van het einde toch wel een prima thriller. Het idiote einde is inderdaad erg jammer, waardoor ik er net geen voldoende voor kan geven.
François Cluzet, Karin Viard en Bernard Giraudeau zijn goed gecast en goed op elkaar ingespeeld.
De film is sfeervol en op mooie locaties gefilmd.
De motieven en acties van de personages zijn soms wat vreemd, maar nog wel te volgen (afgezien van het eind).

Best een aardig tussendoortje.

Jeanne du Barry is in deze film een aparte dame. Maïwenn is waarschijnlijk net iets te oud voor deze rol, maar ik heb me er niet aan gestoord. Ze maakt zich bepaald niet populair bij de koninklijke familie, en daar gaat deze film vooral om. Ze wordt op z'n hoogst getolereerd, maar verder moeten ze eigenlijk niets van haar hebben. Een paar mensen in de hofhouding benaderen haar wel met respect.

Wel aardig inkijkje in het gevolg van zo'n koning en vooral het belachelijke ervan. Ik vond die achteruit huppende lakeien wel komisch om te zien.

Johnny Depp maakt er een excentrieke maar toch ingetogen rol van. Zijn rare blikken zijn komisch.

Kan natuurlijk nooit tippen aan Barry Lyndon, maar ja, welke film kan dat wel.

Het einde wordt helaas een beetje afgeraffeld met een paar toelichtende teksten in beeld. Dat is een inhoudelijke keus waar iets voor te zeggen valt.

The Jesus Rolls is een film die maar een beetje hint naar The Big Lebowski vanwege het hoofdpersonage en een enkele bowlingscène, maar die eigenlijk vooral een remake is van Les Valseuses (1974)

Dit wordt trouwens ook expliciet vermeld in de film.

De locaties zijn zelfs bijna Frans aandoend en Audrey Tautou heeft een grote rol. De film had dus evengoed Amélie Going Places kunnen heten.

Vanwege het aanstekelijke acteerwerk van de cast, met bijrollen van bekende namen is het nog wel vermakelijk, maar het verhaal heeft te weinig omhanden en heeft de diepgang van een Bassie en Adriaan aflevering. Het is niet meer dan een knotsgek hak-op-de-tak avontuur van de heren (Turturro en Cannavale) die wat overvallen plegen en die vrijwel met iedere vrouw van bil (willen) gaan.

Als Big Lebowski fan moest ik deze absoluut zien. Ik heb daar geen spijt van, maar het is vooral een curiositeit. Aan wie de film nog moet zien: verwacht er maar niets van, dan valt het misschien mee.

Ik deel de mening van Pjotr; ik vind het een compleet overbodige film.

Yann Samuell heeft het gele kleurenfilter van Amelie geleend. Ook de introductie is a la Amelie, een onbeschaamde kopieeractie. Maar allemaal minder leuk dan grote zus Amelie. Daarnaast zijn de manier van vertellen; de gekke statistiekjes uit het dagelijks leven die het hoofdpersonage zo nu en dan opsomt overgenomen. De voice over verwondert zich op dezelfde manier over het rare leven dat hij leidt, alleen heeft Amelie veel betere teksten.

De film zit boordevol special effects en beeldtrucs. Waar die in Amelie nog functioneel zijn, dient het hier om het slappe drama verhaaltje te maskeren.

OK, genoeg over Amelie. Het verhaal is op een bierviltje samen te vatten en valt uitentreure in herhaling. En steeds maar weer dat stomme blik dat de personages krampachtig koesteren. Het kinderachtige spelletje heeft wat afwisseling nodig, en dus wordt het tijdbestek en de schaal van de acties opgerekt.

De jonge acteurs vond ik erg leuk. Ik had graag dat het verhaal tot hun belevingswereld beperkt was geweest. De oudere Julien en Sophie vind ik een stuk minder. Marion Cotillard als Sophie vind ik zelfs ronduit slecht. Totaal geen uitstraling en erg weinig diepgang in haar spel.

1,5*

Heerlijk bizarre film met enkele hilarische scenes.

Nee, dat is nou juist de fout die veel mensen maken, de dieperliggende lagen in deze film proberen te ontleden. Niet doen!

De film gooit een hoop theorieën op een hoop, maar er zitten genoeg interessante en plausibele tussen.

Sowieso is het verdacht hoeveel mensen wel niet in de nasleep onder bizarre omstandigheden zijn overleden.

Het eerste uur is erg rommelig en slecht geregisseerd. Gelukkig wordt het daarna een stuk beter. De spanningsopbouw wordt steeds beter en de film werkt toe naar een 'climax'.

Het verhaal over het gezinsleven van Garrison is clichématig uitgewerkt en eigenlijk totaal overbodig.

Ik hoorde nog niet zo lang geleden van een Nederlander die een boek heeft geschreven met interviews met mensen die zeggen de schutters te zijn. Ik kan hier niks over terug vind online. Die man kwam z'n boek presenteren in De Wereld Draait Door. Heeft iemand de titel en de naam van de schrijver voor me?

De film duurt wat te lang, maar ondanks genoemde minpunten vind ik het zeker wel 3,5 sterren waard. Boeiende film die stemt tot nadenken/peinzen.

P.S. De pruik van Pesci is hilarisch!

Geen gemakkelijke film.

Het verhaal en het uitgangspunt zijn helaas niet zo interessant en het drama is een beetje eenzijdig gefocust op de verbolgen en halsstarrige Linney.

Helaas neemt het plot een nogal lange en niet altijd even interessante aanloop om te komen tot een climax. In die climax zijn de spanningen en verwikkelingen erg goed weergegeven en erg goed geacteerd.

Wel erg mooie locaties en goed acteerwerk van Linney en Byrne.

Een prachtig kijkje in de ziel van Joan Didion, die ik voor het zien van deze film nog niet kende.

Een uiterst boeiende terugblik op haar turbulente leven, met een interessante kijk op excessen tijdens de 60s, het leven als schrijversechtpaar en uiteindelijk vooral haar kwetsbaarheid en weerbaarheid.

Wat een treurig verhaal rond haar adoptiedochter Quintana.

Ik hou van documentaires over excentrieke mensen die trouw blijven aan zichzelf. Dit is een mooi en oprecht portret van Joan Didion.

Mooie documentaire vol passie.

Ik vond het leuk om naar de de Spaanse/Catalaanse bewonderaars van Cruijff te luisteren. Na jaren is er nog niets van hun bewondering verdwenen.

Het is schandalig hoe men destijds Cruijff als coach bij Barcelona gedumpt heeft. Gelukkig konden de fans het na enkele jaren tijdens de Cruijff hommage een beetje goed maken.

3,5 sterren

DJ voor de aliens, je moet er maar op komen.
Het leuke is dat hij geen top 40 muziek maar wat meer experimentele synthesizer muziek de ruimte in stuurde.
John Shepherd moet bijna wel een van de sympathiekste personen op aarde zijn. Er zullen vermoedelijk periodes geweest zijn dat hij wat minder zen was, hij komt nu over als een ervaren zenboeddhist.
Dit is een wel heel korte documentaire over zijn bijzondere project, zijn achtergrond en tot slot ook nog even zijn privéleven. Ik moest wel even lachen toen zijn partner in beeld verscheen.
Ze passen heel goed bij elkaar haha..
Hoe hij dacht en denkt over buitenaards leven komt maar heel summier aan bod.
Het roept door die korte speelduur wel wat vragen op. Hoe kwam hij aan de technische kennis en het geld om die bouwwerken te maken. Hoe kreeg hij van autoriteiten de toestemming om een technische stellage met 6000 volt in zijn huis te bouwen?
Deze documentaire had daarom met gemak wel 2x of 3x zo lang kunnen zijn, en is voor je het weet afgelopen. Toch leuk om eens te zien; een kleine feelgood trip met leuke visuals en muziek.

Originele western.

Centraal in het verhaal staan twee vrouwen met opvallend veel rode lippenstift, die een hevige strijd uitvechten, temidden van een mannenbolwerk. Interessant gegeven. Mercedes McCambridge heeft de meeste mannen achter zich, maar Crawford is de slimmere van de twee in deze oneerlijke strijd.

Het acteerwerk is nu en dan wat toneelmatig, maar ook de setting heeft daar wel wat van weg (veel acteurs op 1 locatie en gepraat over en weer).

Joan Crawford is in haar mimiek weinig subtiel. Van die grote verstarde ogen en haar hele lijf stijf van de spanning. Mooi om zoveel emotie te zien maar ik vind het ook wat overdreven. Het komt veel krachtiger over als dat met mate ingezet wordt.

Vermakelijke nonsense met een gevatte Kate Beckinsale.

Vlot verteld en vermakelijk van begin tot eind. De villains zijn als comic book karakters en larger than life.

De climax is over the top maar slaat toch een beetje dood als een biertje waar het schuim meteen inzakt. Dat is jammer. Cynisme en ironie werkt als het met juiste timing en toon wordt gebracht, dat vond ik in de hele film goed werken, behalve dus bij het einde.

Interesssant, maar ik vind het soms wel wat schaamteloos en soms iets te privé.

Ik zou als vriend nooit privé-zaken en details over een vriendschap en zijn manies zo uitgebreid bespreken op tv (/ in het openbaar), nog betrekkelijk kort nadat de persoon is overleden. En al helemaal niet als die persoon zelfmoord heeft gepleegd. Het is net alsof die daad een uitgebreid 'zoeken en verklaren' legitimeert.

Dus ik heb hier een beetje dubbel gevoel over. De vrienden en naasten komen ook niet altijd zo begripvol over. Wel liefdevol.

Ze worden een beetje te veel door de interviewer overgehaald om over hem te spreken als 'patient'. Wat hij misschien wel was de laatste jaren van zijn leven, maar toch.

Nico Tromp, de huisarts die zelfmoord heeft gepleegd, is ook zijn huisarts is geweest. Dat vind ik erg wrang en dat moet voor Joost Zwagerman heel zwaar zijn geweest. Ook omdat hij bevriend met die huisarts was geraakt. Ik snap de verbazing van vrienden dat Zwagerman er zoveel mee bezig was, en ook op de begrafenis was, niet.

Bijzonder originele film.

Het rijkeluiskind heeft alle speelgoed van de wereld, maar komt aandacht en liefde tekort.

Liefde is niet te koop. Of toch wel, want François Perrin geeft het kind liefde en aandacht, en wordt zo een surrogaat vader.

De maatschappijkritiek is duidelijk. François Perrin is extreem flexibel en toegevelijk. Aanvankelijk en soms met tegenzin, maar uiteindelijk doet hij het vooral voor het verwaarloosde kind.

Een komedie met een sterke nadruk op het drama-aspect.

Schakende vrouwen dat heeft z'n charme, zo blijkt ook hier (The Queen's Gambit).

Sandrine Bonnaire speelt haar rol opvallend kalm en toegewijd. Ze was bij het uitkomen van de film42 maar ze ziet er trouwens 10 jaar ouder uit. En een opvallend kwetsbare rol van Kevin Kline.

Mooie beelden van Corsica. Geeft de film de nodige sfeer en gemoedelijkheid.

Het is een vrij simpel verhaal dat toch steeds weet te boeien, en met een passend einde.

Een film zonder grote uitschieters, maar zeker de moeite waard eens te zien.

Hele fijne sfeer en opgenomen op prachtige locaties.

Jean Lefebvre vind ik een fijne acteur. Ik zie hem altijd graag in komedies.

De film is vermakelijk, maar het is wel erg flauwe humor. Ik miste net dat beetje geniale gekte dat Funès vaak wel brengt.

De finale is best groots en stelt niet teleur. Ruime 2,5*