Opinions

Vroeger, als klein manneke, was ik een enorme fan van de fysieke humor van Jim Carrey, zoals Ace Ventura en The Mask. Ik herinner me nog goed dat mijn ouders het simpelweg niet konden uitstaan. Tegenwoordig, met films als Bruce Almighty en Yes Man, is hij geëvolueerd naar een familiekomiek die eender welke komische film naar een hoger niveau kan brengen, hij is zowat de Eddie Murphy van deze tijd. Maar jammer genoeg wordt vaak vergeten dat de man ook daadwerkelijk acteertalent heeft, hetgeen hij toont in dit levensverhaal van Andy Kaufman, Carrey verdwijnt volledig in de rol en legt een van de meest overtuigende biografische rollen neer die ik ooit gezien heb, de kans is groot dat Carrey de enige acteur is die Kaufman zo overtuigend zou kunnen neerzetten.

Inmiddels is Man on the Moon mijn favoriete Carrey film geworden. De film zet het levenswerk van de meest excentrieke en onbegrepen komiek aller tijden schitterend neer in een vreemde en hartverwarmende verfilming. Het laatste half uur van de film, de aftakeling van Andy Kaufman, is dan weer hartverscheurend treurig en past perfect in de film. Goed, de overgang had mss iets subtieler gekunnen, maar ik stoor me er niet aan. Het enige lichte punt van kritiek is dat er misschien te veel aandacht wordt besteed aan de acties van Kaufman, en minder op de persoon zelf: de gedachtengang van Kaufman wordt nooit volledig in de spotlight gezet. Maar de film heeft dit eigenlijk ook niet nodig en Man on the Moon blijft een film die ik van tijd tot tijd nog eens met plezier terugkijk.

Een documentaire over Philippe Petit, de man die tussen de 2 World Trade Center torens liep over een touw. Er wordt genoeg aandacht besteed aan het achtergrondverhaal, de opbouw, het plannen, etc. Er wordt veel authentiek materiaal (zowel gefilmd als wondermooie foto's) gebruikt en veel nieuw opgenomen materiaal. Samen met een heel mooie score, sterke interviews, etc. maakt dit een heel goede documentaire.

Geweldige buddy-avonturenfilm met Sean Connery en Michael Caine zij aan zij. Michael Caine is ietsje beter, maar bij beide spat het plezier er gewoon van af (net als bij Christopher Plummer, ookal is het maar een relatief kleine rol). Er wordt een vrij groots verhaal zeer vlot verteld (zoals dat nu nooit meer gedaan wordt) in heerlijk klassieke cinema, zeer aangenaam om te zien.

Een mooie, romantische film zoals die alleen maar in de '50s gemaakt konden worden met hartverwarmende personages zonder al te veel pretentie (en dat voor een vierdubbele oscarwinnaar). Aan de ene kant staat er Marty (Ernest Borgnine won hier een oscar voor, boven James Dean), de simpele slager die op zijn 35e nog bij zijn moeder woont (wat blijkbaar heel normaal was in die tijd), aan de andere kant Clara (Betsy Snyder, die een tijd na 'Marty' op de blacklist kwam omdat ze communistisch gezind was): de 2 ontmoeten elkaar, gaan uit, kussen elkaar (want dit zijn de 50's, dus dat is al een flinke climax) en dat is het. Vreemde is dat Clara heel de film wordt besproken als de lelijkste mens op aard ("Yeah, she's a real dog"), terwijl ze er feitelijk beter uitziet dan de meeste figuranten (de zogenaamde "Hot tomatoes"). Al bij al zeer aangenaam om te kijken zonder dat er veel gebeurt (er is nog een heel licht subplot dat Marty zich laat beïnvloeden door zijn omgeving, maar dat is hoogstens 10 minuten).

Een veldslag op zee die met gemak op een kwartiertje had verteld kunnen worden. In plaats daarvan wordt er de tijd genomen om memorabele en sympathieke personages neer te zetten op een geweldig decor (de boot komt 100% echt over, bij momenten voel je je er al thuis op). Het plot leent zich misschien tot een actievolle adrenalinestoot, maar tussen de openings- en slotstrijd zit toch driekwart film vol dialogen. Gevuld met subplot (de bioloog, het bijgeloof, etc. etc.) wat zorgt voor uitgediepte personages is dit een toffe film geworden die uiteindelijk nergens ècht naartoe vaart, maar waar de rit toch tof is door de personages en de geweldige cinematografie.

Oei! Overgeniale actiescènes (op de snelweg en vooral het Smiths-gevecht zijn indrukwekkend, duren ook enorm lang zonder te vervelen), maar zowat al de rest staat dit in de weg en doen er zelfs afbreuk aan. Een overdaad aan zinloze en zelfs saaie scènes (voorbeeld: die Fransman) zijn gewoon vervelend en om dan tijdens het laatste kwartier plots een enorm verhaal op je af te vuren door middel van één (slecht geschreven) monoloog... tja, dat is niet prettig en werkt zeker niet goed. De algemene sfeer is ook beduidend minder, kwam wat over als het verschil tussen Alien en Aliens: deel 1 is zeer geïsoleerd en gecontroleerd op vlak van scope en personages enzo, en bij deel 2 word je gelijk in een volledig stad gedropt (inclusief enkele minuten die lijken op een rapvideo) met honderden of zelfs duizenden mensen bij elkaar: weg sfeer.

Tot op een bepaalde hoogte vind ik hem zelfs beter dan Reloaded. Goed, waar Reloaded de geniale actiescènes had heeft Revolutions er twee die compleet niet werken, maar de (bijna een half uur durende) actiescène in Zion maakt dat goed. Verder is de hele film gewoon aangenamer om te volgen: het probeert niet veel te doen, maar overschat zich niet zoals Reloaded wel deed. Maar dan komt dat laatste half uur ("ohja, we moesten de trilogie nog afsluiten") en het verpest een hoop, wat hem voor mij naar beneden slaat naar hetzelfde niveau als Reloaded (en daar stond hij toch een tijdje boven, ondanks de vele clichés). Spijtig.

Sterke personages, een goed concept en een geweldige wereld zorgen voor een sci-fi mijlpaal die tot de toppers behoort.

Verschrikkelijk. De film was half engels en half frans, waar het fransgesproken deel terug naar het engels werd gedubbed (dat alleen al). Verder was het plot afschuwelijk, ondoordacht en zat het vol gaten en het acteerwerk (en ook de dubbing) was ontzettend plat. Het enige lichtjes positieve waren de autoraces die vrij mooi in beeld gebracht werden (zoals in reclamespots), maar die verveelde extreem snel. Zéér zwak.

Het grootste probleem dat ik met Milk heb is dat Harvey Milk uiteindelijk een beetje op een 'slacker' lijkt. Het lijkt hem maar half-en-half te interesseren en hij heeft soms meer geluk dan kunde. Is dat de schuld van de schrijvers of van de echte Harvey Milk? Geen idee. In ieder geval vertolkt Sean Penn hem geniaal (net de precieze hoeveelheid verwijfdheid in zijn performance). Verder enorm genoten van Josh Brolin die een enorm goede support biedt. Het levensverhaal van Harvey Milk is verder interessant genoeg om 2 uur te blijven (ookal gaat de film vrij traag voorbij, normaal een slecht teken, heb ik toch met plezier gekeken, vreemd genoeg).

Lekker klassieke cinema. Eastwood vertelt zijn (aangrijpend) verhaal, Clint Eastwood zelf (op één na laatste acteerrol ooit?), Morgan Freeman (vind dit persoonlijk een van zijn sterkste rollen) en Hillary Swank (kut accent) vertolken het enorm goed en de fotografie is van zeer hoog niveau. Ookal missen de personages achtergrondverhaal of randactiviteiten, verder is er weinig op aan te merken.

Indrukwekkend hoe die sociale commentaar na 70 jaar nog altijd van toepassing is, film was zijn tijd ver vooruit. Neemt niet weg dat de humor niet goed veroudert is en dat - heb bij elke Chaplin film hetzelfde gevoel - de film veel beter zou zijn moest hij maar één uur duren.

B-film heaven. Een geniale soundtrack (YOR'S WORLD HE'S THE MAAAAN) die te pas en te onpas opduikt in de film. Zwakke effecten en een onzinnig plot. Schets: Yor vecht tegen een papier maché Triceratops die 2 holbewoners aanvalt (Triceratops zijn herbivoren, maar dat doet er niet toe). Yor redt de 2 door de dinosaurus tot een zeer bloederige pulp te slaan met een stenen bijl (herbivoren met hun osteoporose). Wanneer Yor gevierd wordt in het dorp vallen de slechte paarse holbewoners aan. Yor vecht tegen hen en brandt per ongeluk het dorp plat, de vrouwen worden ontvoerd. Yor schiet een gigantische vleermuis uit de lucht (met één pijl) en slaat hem dood met een steen. Dan gebruikt hij het verstijfde carcas om de grot van de paarse holbewoners in te hanggliden en de leider te dropkicken (ondertussen op de achtergrond: YOR'S WORLD HE'S THE MAAAAN). Dan neemt hij het meisje waar hij verliefd op is bij de arm, rent weg, breekt een dam af en zo verdrinkt iedereen in de grot. Zowel de paarse holbewoners als de vrouwen van het dorp. Yor wordt onthaald als een held door de éne overlevende man. En dat is 20 minuten van de film. Heil! Puur genieten.

Valt niet veel over te zeggen. Eén van de grappigste films aller tijden die ik van tijd tot tijd nog eens met plezier bekijk.

Ondanks Ewan McGregor en Nicole Kidman die goed spelen, ondanks de geweldig geschreven nummers, ondanks de technisch perfecte kwaliteit die Baz Luhrmann levert (editing, bijvoorbeeld) heb ik niet kunnen genieten van de film. Moulin Rouge begint met een aantal enorm drukke scènes waar de Franse stijl van afdruipt (overdreven personages, overacting, een enorme drukte op vlak van editing en cinematografie, etc.), een stijl waar ik volledig niks mee heb. Daarop volgt een nog véél drukker muzikaal nummer waar ondermeer Nirvana's "Smells Like Teen Spirit" prominent aanwezig is tot op het punt waar ik al geen zin meer heb om de film verder te kijken. Naarmate het verder vordert brengt de film zich terug in balans, maar net voor je die neutrale blik terugvindt klinkt er weer zo een verschrikkelijk misplaatst popnummer. Of het nu een liefdescompilatie is met U2 en Kiss, een voze Argentijn die er "Roxanne" uit perst of een dialoogvorm van "Like a Virgin": het zorgde elke keer voor een demoraliserend tikje. Al de andere positieve of negatieve punten spelen daarbij geen rol: wanneer je door een stijlkeuze van de film met tegenzin verderkijkt kom het nooit meer goed.

Het verhaal van Christy Brown, die van zijn geboorte af hersenverlamming heeft en daardoor 90% verlamd is, alleen zijn linkervoet doet het nog goed. Christy leert daar mee leven en wordt schrijver, kunstenaar, poëet, etc. etc. In plaats van een (makkelijk) deprimerend drama is dit eerder een motiverende film. Je voelt ècht mee met Christy, mede omdat hij heel erg menselijk wordt afgebeeld: Christy is geen hersenverlamde, hij is een mens met hersenverlamming. Hij heeft problemen (met bijvoorbeeld alcohol en vrouwen), maar ook een gevoel voor humor, agressie, etc. Ook het familieleven rondom hem (in het oude Ierland, wat op zich altijd een geweldige setting is) draagt hier bij toe in wat een heel pakkende film is.

Maar het absolute hoogtepunt is toch wel Daniel Day-Lewis zijn bijna Goddelijke prestatie. De man staat gekend om zijn totale devotie en ook hier is het geweldig indrukwekkend hoe hij zich volledig kan verplaatsen in eender welk personage, zelfs iemand met deze aandoening. Het is het soort prestatie waarbij nietsvermoedende kijkers altijd wel eens zullen vragen of de acteur deze aandoening echt heeft (beetje zoals Dustin Hoffman in Rainman, maar nog véél indrukwekkender). Simpelweg één van de beste acteerprestaties aller tijden.

Een film geregisseerd door de B-film God Bruce Campbell, die volledig draait rond... de B-film God Bruce Campbell. De acteur (die we allemaal kennen uit deze realiteit) wordt gekidnapt om een Chinees Samurai monster te verslaan (geweldig hoe de realiteit gemixt wordt met fictie). Feitelijk is de film gewoon een hoop humor rond de persoon Bruce Campbell (denk dat al zijn films aan bod zijn gekomen) met enkele geweldige citaten ("I'll let you play with my boomstick") die zeker niet voor iedereen weggelegd is. Verder nog de typische gore en doodscènes, maar het is echt heel apart en iedereen die Evil Dead gezien heeft moet deze ook kijken.