Opinions

Een meesterwerk van een rasechte spaghettiwestern: gemaakt door de meester werkt de film gedurende de bijna 3 uur speeltijd extreem goed. Het is een typerend kenmerk dat zo'n simpel verhaal verteld wordt over een lange periode zonder ècht te vervelen omdat de stijl zo geweldig is. Stijl boven inhoud, ik heb er geen probleem mee wanneer het zo goed werkt. Welgekend zijn de eerste 10 minuten: 3 gangsters wachten op een trein aan het station. Elk geluid in de omgeving wordt uitvergroot en er wordt niet gesproken, de mannen wachten alleen. En toch wordt er een spanning opgebouwd. Dan komt de trein aan, het wereldberoemde harmonicadeuntje van Ennio Morricone is te horen en daar staat de geweldig spelende Charles Bronson (naast hem geven ook Henry Fonda en Claudia Cardinale indrukwekkende prestaties). Een film waar alles aan klopt, tot in het laatste detail.

Eén van de weinige ècht trouwe Lovecraft adaptaties. The Call of Cthulhu is zwart-wit, 4:3 en volledig stom (de dialogen zijn geschreven met een wit font op een zwart frame). De muziek is geniaal, het acteerwerk erover (zoals het vroeger was), het verveelt niet omdat de film maar 45 minuten duurt en stopmotion monsters badass zijn. Heel erg toffe film "om eens gezien te hebben".

Remake van de film uit 1962, maar dan ver-Scorsesed. In een film die over de hele lijn vol goede acteerprestaties zit (De Niro is een beest! Zoveelste overgeniale vertolking) is het een echte clichéfilm (qua opzet), maar de uitwerking is natuurlijk minder eenzijdig; duistere personages, bijbelse referenties, etc. etc. Het einde duurde verder iets te lang en sommige van Scorsese's effecten stralen gewoon "B-film" uit (Kleureninvertie? Serieus?). Sidenote: als die-hard Simpsons fan stoort het toch een beetje om de film pas achteraf te zien, de aflevering "Cape Feare" bestaat voor 90% uit het verhaal van Cape Fear.

Clint Eastwood blijft één van de grootste helden die de cinema ooit gezien heeft, zowel als acteur als regisseur. Als regisseur is het altijd nogal hit and miss, waarbij de hits (Million Dollar Baby, Mystic River, etc.) toch wel zwaarder doorwegen dan de misses (Space Cowboys, The Rookie, ...). Changeling is een goede Eastwood film, zeker niet de beste, maar meer dan degelijk en sowieso ver boven veel andere regisseurs staand. Het perfecte tempo en mise-en-scène, de humanistische manier waarop (in dit geval) vreselijke zaken verteld worden, het is allemaal typerend en ook hier aanwezig. De personages missen echter wel een beetje ontwikkeling binnen de film (de slechterikken zijn slechterikken en de goedzakken zijn goedzakken, geen overlapping), maar dat is dan ook de enige fout. In 2 uur en 20 minuten een relatief simpel verhaal vertellen zonder één overbodig aanvoelende scène waardoor de film totaal niet verveelt is natuurlijk ook een enorme kunst. Het acteerwerk is simpelweg goed: Angelina Jolie roept nogal duidelijk "NEEM MIJ SERIEUS ALS ACTRICE", en legt een vrij degelijke rol neer (af en toe er een beetje over, maar soit), verder een geniale support van ondermeer Michael Kelly, John Malkovich en Geoff Pierson en een algemeen geniale casting! Iedereen is in topvorm, van elke character actor die een simpele politieagent speelt tot de kinderen (indrukwekkend!). Verder is de art direction geniaal: niet alleen ziet de film er goed uit, maar hij overtuigt ook op vrij ongeziene wijze dat de film in de jaren 20 afspeelt. Geen flauwe pop-cultuur referenties of glimmende old-timers in de straten: de omgeving overtuigt heel hard op vlak van situering zonder dat de voorwerpen en details het uitschreeuwen, vrij indrukwekkend. Een relatief goede Eastwood-film betekent natuurlijk een absoluut zeer goede film, dus dubbel en dik het kijken waard!

De verfilming van het klassieke kinderboek is ook gericht op kinderen. Op enkele gevatte grappen na zijn het voornamelijk zwakke puns en slapstick, de film mist enige vorm van subtiliteit: maar het is dan ook een kinderfilm. Enig plezier is er door geweldige stemacteurs, voornamelijk Steve Buscemi de rat en John Cleese het schaap.

Verhaal is OK, plot is boeiend genoeg, maar de cinematografie is het hoogtepunt van de film. De choreografie en het acteerwerk bij de vaak minutenlange shots zijn verbluffend mooi, net als het camerawerk (minstens een derde van de film is met hand-cam gedaan, wss nog veel meer). De grote actiescène op het einde (van een kleine 10 minuten) moest ik meteen terugdraaien om hem nog eens te bekijken, want ik stond met open mond te gapen naar de manier waarop het gefilmd werd. Hulde! Ook: Clive Owen is badass.

Zelfs na een derde keer kijken verveelt hij totaal niet, vooral door de geniale visuele en narratieve stijl.

Op vele vlakken is hij beter dan het origineel, zoals bijvoorbeeld de Lord of the Rings of Porch Monkeys (rustig maar, I'm taking it back) scènes, daarentegen stoort de greep naar de goedkope lach (SM-ezel scène is pijnlijk niet-grappig) heel veel. Daar komt nog het geforceerde cliché liefdesverhaal bij (Kevin Smith kan dit soort dingen niet) waardoor de film toch net wat minder is dan zijn voorgaander.

Het debuut van Kevin Smith; nauwelijks een budget, het amateurisme spat er van af, zwak acteerwerk (het waren in die tijd nog allemaal amateurs geloof ik), ... maar het scenario is goed geschreven en dat zorgt altijd voor een goede film. Zeer grappig, maar niet altijd van een even hoog niveau.

Eén van de meest uitgezonden films in België (wss ook de tiende keer ofzo dat ik hem zie); heel entertainende sportkomedie met een jamaicaans randje. Geen pretentie, gewoon hersenloos vermaak.

De screenplay werd geschreven door de schrijvers van Forrest Gump en dat is er echt aan te zien. Forrest gump was een personage met een lichte vreemde aandoening, maar een heel bijzonder leven. Benjamin Button (Brad Pitt) is daarentegen een heel, heel vreemd personage met... een vrij normaal leven. Het coolste aan de hele film is de manier waarop Benjamin als oud, jong ventje wordt afgebeeld. De techniek is nog niet perfect (op sommige momenten zie je wel dat het CGI is), maar staat toch al voor 95% op punt en dit is echt wel revolutionaire cinema. Verder is de cinematografie wondermooi, er zitten immens veel mooie beelden in en de passende, bombastische soundtrack is ook om van te smullen. Al bij al is dit gewoon Forrest Gump, maar minder groots. Het personage zelf is interessanter, en de personages die hij doorheen zijn leven tegenkomt zijn minder memorabel. De helft van de film is een mooie romance tussen Benjamin en Daisy (Cate Blanchett), en dat geeft de film toch wel een extra dimensie (en dat was nodig). De film vraagt mss wel veel van sommige kijkers met een speelduur van 2 uur en 3 kwartier, maar hij is het zeker waard. Eén van de betere blockbusters dit jaar.