Opinions

Hij kan het niet meer; de scherpe regisseur die bekend stond om zijn kritische politieke films (zoals Nixon en JFK) is zijn 'edge' kwijt. Na het absoluut walgelijke 'World Trade Center' komt hij met W., een biografie over ex-president George W. Bush; perfect voer voor de oude Stone zou je denken, maar helaas vindt de heer het makkelijker om het bij (soms simpelweg laag bij de grondse) simpele truukjes te houden. Een 'biografie' kan je het niet echt noemen wanneer alles wat de man gedaan heeft in zo'n slecht daglicht wordt gezet, en de goede dingen (niet te vergeten: Bush heeft ook goede dingen gedaan) compleet genegeerd worden. Er zijn genoeg kleinigheden (Bush is bijvoorbeeld zowat de helft van de film aan het drinken en/of eten, waardoor hij boertig overkomt) die Bush moeten afschilderen als een sympathieke kerel met het hart op de juiste plaats, die helaas niet over het denkvermogen beschikt om een belangrijk leidend figuur te zijn. Heel erg jammer en dingen die een man als Stone normaal niet nodig zou moeten hebben. Verder steekt de film zeer goed in mekaar en zijn James Cromwell en vooral Josh Brolin (die een werkelijk perfecte Bush speelt) zeer goed aan het acteren, maar in plaats van een goede docufilm is dit eerder een bevooroordeelde afschildering geworden die weliswaar zeer goed in mekaar steekt.

Mooi, grappig, lief, droevig, grafisch schitterend. De beste Disney film die in jaren is uitgekomen (en voor een Disney fanboy als ikzelf is dat puur goud). Prachtige film.

Destijds in de cinema liet hij een bittere nasmaak achter, gisteren opnieuw gezien en eigenlijk ben ik verrast: helemaal niet zo slecht als ik me herinnerde. War of the Worlds is simpelweg een degelijke actie/rampenfilm geworden waar verder totaal niks te halen is. Van het moment dat de eerste tripod verschijnt (moet zowat een kwartiertje zijn) tot de laatste minuut zit de film vol met explosies en achtervolgingen, die alleen afgewisseld worden voor suspense. Op enkele visuele trucjes na is het een routine-opdracht voor Spielberg: de eerste tripod scène doet denken aan Schindler's List, de auto-achtervolging aan Saving Private Ryan, de scène in de kelder van Tim Robbins is bijna een kopie van de velociraptors in de keuken in Jurassic Park, etc. Er zit duidelijk niet veel hart in deze film (zelfs John Williams levert eens niets memorabel); de personages zijn er puur en alleen om iemand te kunnen volgen en zijn te cliché voor woorden: de slechte vader die uiteindelijk een goede vader wordt en zijn kinderen (de rebelse tienerjongen en het schreeuwende meisje) voor zich moet winnen. Nogal rare keuze om Tom Cruise te casten voor zo'n rol, want door mister-goodguy Cruise voelt het eerder aan als twee onbeschofte tieners die papa het leven zuur willen maken. Achja, de film is gewoon een verzameling sterke scènes zonder een bindmiddel.

Watchmen, het "onfilmbare" (strip)boek, is eindelijk uitgebracht. Zack Snyder (van 300) heeft het boek in een 2.5 uur durende, enorm epische film gegoten en het is hem bijzonder goed gelukt (onfilmbaar my ass). Vooraan staat de cinematografie en fotografie die gewoon onvoorstelbaar mooi is. Dit is simpelweg de mooiste film die ik ooit gezien heb; elk shot, elke uitwerking van camerastandpunten, het gebruik van slow-motion, etc. is simpelweg perfect gedaan. Ik vreesde dat sommige momenten mss à la 300 zouden vervallen in hersenloze super slow-mo, maar na de introscène (waar het goed paste) valt het reuze mee. Enige smet is de keuze van muziek. Goed: Bob Dylan en Jimi Hendrix werken, ookal is die laatste een beetje misplaatst, maar "99 Luftballons" is gewoonweg pijnlijk. Om van het gejank van My Chemical Romance op het einde nog maar te zwijgen, waar is Muse - Take a Bow naar toe?

De wereld van Watchmen kent enorm veel personages, zeker om in één film te gieten, dus er is op dat vlak te veel om te bespreken. Wel opvallend is dat zowel James Earle Hayley (Rorschach), Jeffrey Dean Morgan (The Comedian) en Billy Crudup (Dr. Manhattan) zeer goed spelen, waarvan de eerste 2 zelfs wereld-performances zijn. Aan de andere kant zijn daar Malin Akerman (Silk Spectre 2) en Patrick Wilson (Nite Owl 2) die de bal soms nogal eens misslaan en under- of overacten, maar het wordt zelden ècht storend.

Nu, het plot, de grote vraag op voorhand was of Watchmen zou werken in 2.5 uur, en het is ontegensprekelijk dat er enorm veel gebeurt in een korte periode, maar het lukt. Echter is er zo'n overdaad aan informatie die je meekrijgt dat het voor niet-lezers al eens verwarrend zou kunnen worden om de onderlinge relaties en achtergrondverhalen niet door mekaar te halen (maat van mij had er wat moeite mee, maar het viel nogal mee blijkbaar). Er zijn slechts twee scènes uit het boek die ik me voor kan halen waar ik het een beetje jammer van vind dat die er uit is, maar verder niets: chapeau dus. Ik kan me niet inbeelden dat de grote fans van het boek dit tegen gaat vallen. Het nieuwe einde werkt naar mijn mening, verrassend genoeg, zelfs beter dan het originele einde uit het boek. Sowieso zou het origineel minder goed werken op film, maar het nieuwe einde werkt gewoon even goed, ook is er net iets minder achtergrondverhaal nodig dan voor het boek-einde, wat toch niet in de film gepropt kon worden.

KNT/18+ rating is volkomen terecht, van The Dark Knight werd al gezegd dat het "geen film voor kinderen" is, maar Watchmen overstijgt de maturiteit van TDK makkelijk. Veel geweld wordt grafisch zeer expleciet in beeld gebracht (open breuken en gespleten hoofden, bijvoorbeeld). Maar ook buiten het geweld is het vreemd, niet zozeer de seksscène (wat de Amerikanen op IMDB bijna tot porno bestempelden, wat uiteindelijk reuze mee/tegen viel), maar de halve film wordt Dr. Manhattan's gigantische blauwe klokkenspel wel in-your-face gegooid (op zich wat vreemde keuze, gezien hij de andere helft wel gewoon een blauwe onderbroek aanheeft).

Al bij al gewoon een geniaal stijlvolle, goede overzetting van het boek. Voor de mensen met de voorkennis van het boek een enorme must-see, voor anderen ook, maar zorg dan zeker wel dat je 2.5 uur vol je concentratie erbij kan houden en niet afgeleid wordt door Dr. Manhattan's tingeling (wat al vaak blijkt voor te komen)

Dan heb je een film van Oliver Stone (die bekend staat om zijn kritiek op de overheid), en dan krijg je zo'n typisch brave, saaie en gewoonweg Amerikaanse film. Geen beeld van chaos, geen kritiek, geen "harde realiteit"... alleen een enorm cliché, oversentimenteel drama met vrij zwak acteerwerk (zeker Nicolas Cage)

Enorm mooi drama waarin Mickey Rourke op onwaarschijnlijk goede manier "The Ram" speelt in een performance die heel erg authentiek lijkt en waarschijnlijk ook wel is, gezien zijn geschiedenis (een oscar waard, maarja, er was sterke concurrentie). De hele opbouw is perfect, schitterende acteerprestaties (ook van Marisa Tomei en Evan Rachel Wood, al zit ze soms op het randje van overacting). De film is met momenten zo hartverwarmend mooi, en even later scheurt je hart in twee. In ieder geval schandalig dat dit geen "Best Film" nominatie kreeg en ook dat Bruce Springsteen geen nominatie (en eigenlijk de oscar) kreeg voor best song. Verder een geniale soundtrack met ondermeer Quiet Riot, Guns N' Roses, Cinderella, Ratt en Accept : YOU GOT YOUR BALLS TO THE WALL MAN!