Opinions

De eerste 20 minuten (landing op Omaha Beach) brengt de tweede Wereld Oorlog op een monumentale manier in beeld. Indrukwekkende taferelen, geweldige regie en camerawerk, volledig actie en suspense. Geweldige opening. Hetzelfde ook voor het einde, dat op eenzelfde, actievolle manier indruk wekt. Wat daartussen zit is echter een degelijke film, dat ondanks een zwak en onrealistisch verhaal toch boeit. 3 uur is te lang voor zo een verhaal (eigenlijk is de film meer een samenloop van scènes dan een groot geheel), met redelijk stereotiepe personages (geen voeling met de personages, het kan je niet schelen wie sterft), cynische humor, veel geweld dat indruk wekt. Zeker en vast een goede film, maar meer om de technische kant (oh wat is die cinematografie mooi) dan om het plot.

Tegen '93 was Spielberg al een grote naam. Door titels als Jaws, Close Encounters, Jurassic Park en de Indiana Jones trilogie had Spielberg zijn plaats als topregisseur verdiend, maar zet deze namen naast elkaar en het valt al meteen op: Spielberg kreeg het label van blockbuster-koning. De man wist precies wat mensen willen zien en hoe het gebracht moet worden: het mooie E.T., het sprookje van Hook, ... allemaal geweldige blockbusters zonder échte inhoud. Om de critici de mond te snoeren greep hij naar een Holocaust verhaal, hees zich in de regisseurstoel, weigerde betaald te worden en maakte vervolgens de film van zijn leven. Meeslepend, aangrijpend en hartverwarmend; Schindler's List is één van de hoogtepunten van de moderne cinema (ookal is de stijl héél erg klassiek, bijna geen na-oorlogse technieken gebruikt) waarbij door slimme trucjes de kijker volledig opgeslokt wordt in het geheel. De acteurs helpen daar natuurlijk bij; Liam Neeson - wiens carrière hier min of meer ècht begonnen is - wekt indruk, Ben Kingsley wekt sympathie en Ralph Fiennes wekt hier niet gewoon haat door de standaard slechte Nazi te spelen, maar geeft zijn personage veel meer nuance mee. En dan is er natuurlijk nog dat wereldberoemde stuk muziek van John Williams dat ook gelijk met je emoties begint te spelen. Een absoluut meesterwerk dat Spielberg - gezien zijn recente bezigheden - niet meer zal overtreffen... tenzij er misschien massaal wordt geroepen dat hij geen inhoud meer geeft aan zijn films om vervolgens dan onze vingers te kruisen voor 'Lincoln', waar hij Liam Neeson weer zal ontmoeten.

De beruchte nummer één in de imdb en Moviemeter top 250. Zoals elke film waar de woorden "beste film ooit" bij in de buurt komen overrated, maar wel een zeer goede film die elke keer opnieuw weer tof blijft. Een gigantische oscar snub (7 nominaties, niks gewonnen in het jaar dat Forrest Gump triomfeerde) met een geweldige Morgan Freeman en Tim Robbins.

Een dertien in een dozijn western waar verder helemaal niets mis mee is. Toffe actie, leuke personages, maar toch heel erg standaard.

Slumdog Millionaire is overhyped en overrated. De hele stijl is tof (ookal ben ik niet zo voor de Indische cultuur), het verhaal is enorm tof qua opzet het eerste uur (die hele achtergrond waardoor hij de antwoorden weet). Het sprookje in het derde act had er van mij wel weer af gemogen: een enorm cliché en standaard "jongen vindt meisje, verliest meisje, vindt meisje, etc.". Door de ludieke insteek van de kleuters en het zeer coole camerawerk een toffe film, maar de "best film" oscar vind ik dan weer onverdiend, mede door de saaie en voorspelbare 2e helft.

Als kind altijd één van mijn favoriete films geweest. Inhoudelijk gene vette, animatie valt ook dik tegen achteraf gezien, en eigenlijk op de nostalgische factor na niet veel te zien (behalve dan de perfecte stemmen van Tommy Lee Jones en Frank Langella), maar dat is nèt genoeg.

Hartverwarmend en komisch verhaal. De kinderen acteren heel goed, alleen de cliché zijverhalen (de pestkop die zelf gepest wordt, het coole joch dat niet zo cool is, ...) verpesten het een beetje. Maar het hoofdverhaal is om van te smullen.

Zoals verwacht haalt het niet het niveau van de serie, en vond hem zelfs vrij tam in het begin. Het heeft wel zijn momenten, maar ligt te vaak stil. Tweede helft is trouwens een pak beter, en er is één duidelijk moment wanneer de film juist beter wordt: Alexander Clam Bell

One Flew over the Cuckoo's Nest gemengd met Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain. Een meisje - die ervan overtuigd is dat ze een cyborg is - zit in een gesticht en weigert te eten (cyborgs eten immers niet, die laden hun batterijen gewoon op), waarbij een schizofrene kleptomaan haar wil helpen (al steelt hij voornamelijk gevoelens). Je hoort het, I'm a Cyborg, but that's OK is geschift en heeft unieke personages met memorabele achtergronden. Verder is het voornamelijk een alternatieve romantische komedie die kilometers van de Hollywood-standaard wegblijft en zijn unieke zelf blijft. Een wondermooie cinematografie (en dat camerawerk is ook weer heerlijk speciaal), goed acteerwerk en een boeiende wereld; tof filmpje.

Ik ben in geen enkel opzicht een Star Trek-fan (als "Fanboys" iets geleerd heeft is het dat dat onmogelijk is als Star Wars-fan), heb er maar een half seizoen van gezien en veel van die informatie is ondertussen alweer lang verdwenen. J.J. Abrahams' reboot van de serie is gemaakt voor mensen als ik: weinig of geen voorkennis van de serie. De personages worden netjes uitgelegd, natuurlijk geïntroduceerd (voelt op geen enkel moment artificiëel aan, "om de oude crew bijeen te krijgen") en je voelt meteen met ze mee. Mede door de geweldige acteurs: er is gekozen voor een hoop jonge acteurs (hopelijk om nog jaren en jaren mee door te gaan). Zachary Quinto (Sylar) speelt zeer goed als Spock; de onderdrukte emotie die hij toont is lichtjes geweldig te noemen. Chris Pine heeft de charme - en vooral het charisma - van de jonge William Shatner en draagt de film met gemak, bij momenten zie je zelfs wat van die typische elementen - die niet anders dan als "Shatneresque" kunnen omschreven worden - terug. Karl Urban is perfect als Bones McCoy (waarschijnlijk de prestatie die het dichtst bij het bronpersonage ligt), Zoe Saldana is geloofwaardig als Uhura en John Cho is een geloofwaardigere Sulu dan... Sulu zelf (George Takei). Simon Pegg speelt Scotty zeer degelijk met dat dikke accent, al was dat wel de minst uitgediepte rol, dus in dat opzicht doet hij het degelijk. Anton Yelchin zet een zeer komische Chekov neer (al zullen mensen zijn accent mss vervelend vinden, ik heb er van genoten. Nine Five Wictor Wictor) en Eric Bana is een degelijke (al is het ééndimensionale) schurk neer.

Het plot is meer dan degelijk en blijft gedurende de 2 uur non-stop boeien. Het is minder diepgaand en zal hardcore Trekkies waarschijnlijk tegenvallen, maar het introductieverhaal en het avontuur passen perfect samen. Het heeft zelfs een ingenieuze manier gevonden om mogelijke plotholes met de serie te vermijden, waardoor hun veel commentaar door Trekkies bespaard zal blijven. Het geeft veel ruimte voor actie die er meer dan genoeg is: er zijn gevechten tussen ruimteschepen, hand-to-hand combat, shoot-outs, ... alles actiegerelateerd dat je van een film als deze kan verwachten zit er meerdere keren in en ziet er geweldig uit. Vooral de actie in de ruimte is een ode aan hoe indrukwekkend de CGI van vandaag de dag is, de stijl druipt er van af. Zelfs de veelgebruikte lens-flares voegen alleen maar toe aan het realisme en het genot van de cinematografie: geweldig! Daarnaast is er genoeg humor in verwerkt, zowel conventioneel als "eerbetoon aan de serie". Veel oneliners uit de serie vinden hun weg binnen de film en de dikke in-jokes zijn net subtiel genoeg dat de personen die ze moeten merken het zullen zien, maar de rest zich niet zal afvragen of ze iets gemist hebben.

Een heerlijke actie/sci-fi film die nauwelijks iets verkeerd doet. Alles past perfect in elkaar en vormt een indrukwekkend geheel. Dusver de beste bioscoopfilm van 2009 (move over Watchmen, al was die geweldig om heel andere redenen) en Hollywood mag gezamenlijk hun handen uit de mouwen steken en er flink werk van maken willen ze dit nog gaan overtreffen. Ik kijk al enorm uit naar een uitbreiding van de franchise.

Enter Luke Skywalker. De kleurrijke personages die iedereen ter wereld kent en van houdt, de geweldige sfeer die niet kapot te krijgen is (hoeveel er ook mee gefoefeld wordt), dat is waarom de originele trilogie zo goed is en het begint bij de eerste. Alles wordt vrij mooi klaargezet voor de overige 2 films en qua scope is de film ook kleiner en minder episch dan de opvolgers, tot het laatste half uur. Wanneer ze plots alsnog naar de Death Star reizen - hoe legendarisch het ook is- voelt mij altijd een beetje geforceerd aan, een beetje van "moest de film floppen en we geen vervolg kunnen maken, dan is het tenminste toch dat", wat een beetje jammer is gezien het succes van de serie, maar niet onbegrijpelijk.

George Lucas is een slechte regisseur en een slechte schrijver, en dat is zelden zo duidelijk als in de (chronologisch gezien) eerste Star Wars film. Het verhaal dat George Lucas probeert te vertellen verloopt met zoveel moeite, de man mist gewoon het talent om zijn verhaal duidelijk te vertellen. Het gevolg zijn ellenlange praatscènes met extreem slecht geschreven dialoog. De verschrikkelijke keuze om Jake Lloyd te casten (jaja, iedereen zeikt erover, maar het is terecht) verpest enkele van de betere effecten (zoals Watto) en is bij momenten gewoon pijnlijk om te zien dat ze voor een legendarische serie als dit geen getalenteerdere kindacteur konden vinden (beeld je dezelfde film in met bijvoorbeeld Haley Joel Osment). Het algemene acteerwerk is vrij bagger, ook Nathalie Portman en zelfs Ewan Mcgregor (ZELFS hij), overtuigen niet altijd. De enige die ècht goed presteert is Liam Neeson, maar wat verwacht je anders. En dan zwijg ik nog over enkele klassieke kritiekpunten zoals Jar Jar Binks. Feit is dat zonder Liam Neeson en de podraces dit gewoon een héél slechte film zou zijn, nu blijft het bij "gewoon zwak".

Hier nog altijd hetzelfde probleem als bij The Phantom Menace, vervang echter Jake Lloyd met Hayden Christensen (goed, hij is niet zo rampzalig, maar ook vrij slecht) en de positieve punten met de openingsscène in de stad (sterke Blade Runner vibe trouwens) en het eindgevecht (Clones vs. Droids). Alles daartussen staat weer zeer wankel; het hele politieke gebeuren leeft op geen enkel moment en komt heel geforceerd over. Net zoals de liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé belachelijk is (immens veel cliché's)... lichtjes positief punt is de dialoog tussen Anakin en Obi-Wan, want ookal bestaat die uit een hoop one-liners naar mekaar roepen en stereotiepe jong vs oud (het is maar wachten tot Ewan McGregor "I'm too old for this shit" zou uitkramen) komt dit wel degelijk goed over. Wss omdat George Lucas zijn ego een beetje opzij heeft kunnen duwen om Jonathan Hales als co-schrijver te vragen. Het blijft wel jammer dat er qua regie toch wel enorm foute keuzes worden gemaakt om emotie los te wikken (vooral rond Anakin die "slecht" wordt), emotie - zowel goed als slecht - ligt George Lucas gewoon niet goed.

Op elk vlak een upgrade van de vorige 2; de hoeveelheid actie en diplomatiek staat niet alleen in balans, maar wordt ook aan een veel beter tempo aangebracht en geeft de film een veel vlotter tempo, in tegenstelling tot de vele dode momenten van de eerste 2. Het acteerwerk is beter; Nathalie Portman geeft de emoties zeer goed weer, Hayden Christensen is veel overtuigender dan in deel 2 en Ewan McGregor is eindelijk op zijn best (heeft hem toch 2 volledige blue-screen films gekost om naar dit niveau te klimmen). Het verhaal is veel simpeler om volgen en de gehele film voelt gewoon spontaner aan. Goed, er zitten nog wel typische George Lucas momenten in (een luide "NOOOOOOOOOO" van Darth Vader is bijna komisch), maar minder sporadisch en zeker minder storend dan in de voorgaande delen. Een algemene opmerking over de gehele 'prequel trilogie': wonderbaarlijk dat de personages zo plat en nauwelijks uitgediept zijn. Als er iets is dat ik van George Lucas verwacht is het dat hij pakkende personages kan maken, daar heeft hij tegenwoordig blijkbaar meer moeite mee.

Het absolute hoogtepunt van de serie. Van de isolerende ijsplaneet van Hoth tot de prachtige stad-in-de-wolken op Bespin, van de training met Yoda tot "I am your father". Zoveel typerende scènes, zoveel memorabele elementen. De personages worden hier nog veel kleurrijker gebracht (het charisma van Harrison Ford, de sympathie van Carrie Fisher, etc.). Dit is de film waardoor Star Wars legendarisch is en is simpelweg perfect.

Het perfecte slot van de trilogie/hexalogie. Met een uitgediept verhaal (wat perfect volgbaar is, maar dat krijg je als je vakmensen laat regisseren en schrijven) en net als in The Empire Strikes Back is er zoveel te beleven en herkennen. Het hoogtepunt is natuurlijk het fenomenale en gigantische gevecht op 3 fronten: de Ewoks vs Stormtroopers, het ruimtegevecht en de persoonlijke strijd tussen Luke Skywalker en Lord Sidious. Fenomenaal is het, de hele serie. Waar de prequelserie moeilijk om volgen is, voel ik toch dat het wel degelijk zeer veel bijlevert aan de originele trilogie, die simpelweg de coolste films (of film, eigenlijk, want de 3 kan je zo probleemloos achter mekaar kijken) aller tijden.

Werd afgemaakt door de critici en op vlak van publieke opinie, en blijkt nogal onterecht. Het is meer een "deel van de nieuwe TV-serie", maar staat ook perfect op zichzelf. Het is veel meer gericht op kinderen (maar dat zei Lucas ook van de prequel trilogie), en is ook zo geanimeerd. De CGI is wonderschoon en de actie wordt heel vet in beeld gebracht, alleen de personages zijn minder subtiel uitgewerkt (zeker de mannen met baarden (Obi-Wan en Dooku) lijken gewoon op playmobil), al acteert de lelijke karikatuur van Hayden Christensen beter dan hijzelf in Attack of the Clones. De meeste stemmen zijn andere voice-actors dan de èchte acteurs, en eerlijk gezegd stoort dat totaal niet omdat de stemmen simpelweg goed gekozen zijn (en James Arnold Taylor doet de moeite om Ewan McGregor's stem perfect te imiteren). Het probleem voor vele mensen is dat de film op actie gebaseerd is. Maar ik kies een werkende, leuke actiefilm boven trage, slecht uitgevoerde dialogen any day. Het plot is niet zo heel boeiend (Jaba's zoon wordt ontvoerd, meh) en de humor is té kinderlijk vaak, maarja. In ieder geval een leuke, entertainende film die perfect tussen The Phantom Menace/Attack of the Clones en Revenge of the Sith staat, niet alleen op vlak van chronologie, maar ook qua kwaliteit.

De huidige stoner-esque komedies (aka alles waar Seth Rogen aan meewerkt) doen me gewoon niets meer. Ze zijn nog altijd leuk om te kijken, maar ècht lachen zit er niet meer in voor mij. Ook die steeds terugkerende cast: Jonah Hill, Bill Hader, Seth Rogen, ... meer dan "tof" vind ik het nooit. Michael Cera valt nog mee, maar die jongen heeft duidelijk geen bereik (speelt alweer hetzelfde personage als in bijvoorbeeld Juno en Arrested Development). Achja, het is wachten op "I Love you, Man", hoop dat dat me wat beter ligt. Nochtans zeker geen slechte film dit, maar de humor gaat nogal wat verloren.

De eerste keer dat Charlie Kaufman (schrijver van ondermeer Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Being John Malkovich) regisseert en het is simpelweg kort samen te vatten: Kaufman heeft een regisseur nodig die hem een beetje kan tegenhouden. Kaufman is volledig los gegaan op vlak van lagen in de film, symboliek, tijd, ... het is een overdaad en gewoon onmogelijk bij te houden. Ik geloof wel dat een mogelijke 2e, 3e, etc. etc. kijk elke keer een hoop nieuwe dingen zullen duidelijk maken, maar het is gewoon teveel hier. Er zitten enkele geniale dingen in (zoals de eindeloze loops van acteurs en het grote centrum), maar uiteindelijk is het te bizar, te artsy fartsy om het volledig te kunnen volgen, wat zorgt voor een minder aangename kijkervaring. Dat neemt niet weg dat de delen die ik wel snapte of waar ik een duidelijk beeld rond kon vormen/theorieën rond kon verzinnen wel weer erg goed zijn.