Opinions

Eén van de meest legendarische en complete film-trilogieën aller tijden! Het grootste succes van Michael J. Fox (Marty McFly), de perfecte rol voor Christopher Lloyd (Dr. Emmett Brown) en de prachtige bijrollen van Thomas Wilson (Biff Tannen), Elisabeth Shue (Jennifer Parker), Lea Thompson (Loraine Baines) en Crispin Glover (George McFly). De films konden onmogelijk beter gecast worden. In dit eerste deel ligt de nadruk op de interpersoonlijke relaties en de nieuwigheid van het tijdreizen. De tijdmachine die op een nogal chaotische wijze wordt voorgesteld en brengt Marty McFly naar het jaar 1955, waar hij de oorspronkelijke ontmoeting van zijn vader en moeder verhindert en bijgevolg wordt zijn moeder smoorverliefd op hem. Het leuke aan de film is dan ook dat het tijdreizen een excuus is om het verleden als omgeving te gebruiken, verder handelt het verhaal vooral over Marty die zijn ouders terug bij elkaar moet krijgen. Verhaalgewijs gezien de beste van de drie, waar de tijd-gimmick nauwelijks gebruikt wordt.

Deel 2 is een exact vervolg op deel 1 en start letterlijk vlak na deel 2. Eigenlijk nog eerder, want de slotscène van deel 1 wordt gebruikt om deel 2 te starten. Marty en Jennifer gaan met Dr. Brown mee naar de toekomst om hun kinderen daar uit de nood te helpen. Het leukste aan dit tweede deel is de gelijkenis aan deel 1: sommige scènes zijn een futuristische interpretatie van een scène uit het origineel, en een bepaald deel van de film neemt zelfs plaats op exact hetzelfde moment als deel 1, waar hij dus zichzelf uit deel 1 moet ontwijken. De toekomstgrapjes werken niet meer goed in de 21e eeuw (we weten allemaal dat Jaws 19 en de Super VHS er niet meer aankomen de komende jaren), maar het blijft leuk om te zien hoe ze dachten dat de technologie zou ontwikkelen in de 21e eeuw. Al bij al draait deze film grotendeels rond Biff, de "bad-guy" van de serie. Gedurende drie tijdperiodes zien we Biff terug en in de meeste scènes is hij echt wel het middelpunt van de belangstelling. De tijdreis-gimmick wordt hier heel vaak gebruikt en dat maakt dit wss de meest entertainende film van de trilogie.

Deel 3 volgt deel 2 weer heel accuraat op, en neemt nagenoeg volledig plaats in het Wilde Westen. Ookal is dit veruit de zwakste van de 3, blijft de film nog steeds heel leuk door de wisselwerking tussen Christopher Lloyd en Mary Steenburgen (Clara Clayton). De twee spelen een heel mooie, simpele liefdesrelatie die perfect bij de films past. Niet overdreven pretentieus geschreven, gewoon simpel en eerlijk, twee dwazen die verliefd worden, heel mooi gedaan. Verder wordt de grap waarbij Marty niets uit de weg gaat wanneer hij "chicken" wordt genoemd hier veel te veel toegepast en is het complete verhaal (tijdsparadoxen incluis) minder goed dan de vorige 2. Maar het blijft een mooie film die de trilogie mooi aanvult. Back to the Future blijft naar mijn mening een van de beste filmtrilogieën aller tijden, die zoveel bevat en zo compleet is, wondermooi.

Michel Gondry komt weer met een heel aparte film, niet zo goed als Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar toch degelijk. De hele film is eigenlijk min of meer een ode aan kleinere filmcommunity's. Het personage van Jack Black (die trouwens een van zijn beste rollen speelt) wist per ongeluk alle banden uit de winkel van Danny Glover. Mos Def (die in de zaak stond op dat moment) panikeert en beslist om de film Ghost Busters - die door een trouwe klant en vriendin van Danny Glover - zelf op te nemen zodat ze niets zou merken. Dit lijdt tot een hoop B-verwerkingen van verschillende films, en dit is ook verreweg het beste van de film. Schitterende versies van Ghost Busters, 2001 a Space Oddysey , Rush Hour II, Driving Miss Daisy, etc. etc. De film zit vol met referenties naar andere films waar de gemiddelde filmkenner wel bij zal kunnen lachen (zoals de make-up voor de rol van Morgan Freeman, het gebruik van perspectief bij King Kong, etc.). Hier tussendoor speelt zich nog een verhaal af waarbij Danny Glover genoeg geld op moet brengen om het gebouw te redden etc., een subplot rond Fats Waller, etc. allemaal niets bijzonders en bij momenten zelfs saai. De hele film teert duidelijk op deze Sweded films.

Episch, groots, slechte effecten, allemaal tof. Een goede b-film over het verhaal van Dar en zijn arend, 2 fretten en zijn panter (al is die "panter" eigenlijk een zwartgeverfde tijger (en de tijger die ze gebruikte stierft 2 jaar later blijkbaar aan huidproblemen)). Leuk om zien, enorm cheesy qua acteren en script (maar daar houden we van), maar entertainment van de bovenste plank

Als het één hype is die ik nooit begrepen heb is het wil die rond Tim Burton. De man heeft een ontzettend talent om zijn unieke werelden tot leven te brengen, maar inhoudelijk valt er vaak maar weinig te beleven. Sweeney Todd was min of meer een uitzondering die zich niet focuste op de voorstelling (ookal was die zeer geslaagd), maar meer op het verhaal (en de zang) en was dus tot op heden veruit mijn favoriete Burton film (hetzelfde geldt min of meer voor Ed Wood). Big Fish staat bijna lijnrecht tegenover de normale Burton films: het visuele aspect is nog steeds overgeniaal, maar veel vrolijker en kleurrijker dan de normale half-gothische stijl van Burton, maar bovenal ligt het accent hier op verhalen vertellen. Geniale verhalen zelfs.

Edward Bloom is een man die de meest indrukwekkende en ongelofelijke dingen heeft meegemaakt: hij ontmoette een reus, werkte bij een circus, ... zelfs bij zijn geboorte vloog hij tegen volle snelheid uit zijn moeder. Geniale verhalen in hun opzet, maar in welke mate ze waar zijn moet je zelf maar uit zien te vogelen. Ed bloom staat immers bekend als een man met een heel levendige fantasie en zijn zoon Will (gespeeld door Dr Ma... Billy Crudup) heeft hier al jaren veel moeite mee aangezien hij zijn vader nauwelijks kent. Dit familiaal drama is de andere zijde van Big Fish, een zijde die minder goed uitgespeeld wordt. Zeker niet slecht, maar hélemaal authentiek voelt de relatie tussen de vader en zoon niet helemaal. Op enkele momenten zijn deze scènes zelfs bijna saai te noemen, maar het zou me totaal niet verbazen moest dit met opzet gedaan zijn: de verhaalwereld van Ed hoort immers veel interessanter te zijn dan de realiteit. De verhaalscènes zijn fe-no-me-naal (soort van Forrest Gump gemengd met Amélie Poulain en The Wizard of Oz), maar het geheel zakte toch een heel klein beetje in.

Tim Burton is geweldig (het aantal memorabele shots is indrukwekkend), de hele visuele stijl is gewoon perfect en voelt aan als een groot sprookje zonder té Disney te worden, wat samen met een geweldige en diverse score zorgt voor een audiovisueel pareltje. De casting is indrukwekkend: veel personages zijn te zien in een jonge en een oude versie, maar voor één van de weinige keren in de geschiedenis van de cinema zijn de acteurs naast mekaar geloofwaardig in hun uiterlijke evolutie. Ewan McGregor (held) die na vele jaren op Albert Finney lijkt is niet geheel ongeloofwaardig (en de overeenkomsten met kindacteur Perry walston zijn helemaal treffend), en de gelijkenis tussen Alison Lohman en Jessica Lange is sprekend. Neem daar nog geweldige bijrollen van ondermeer Helena Bonham Carter, Steve Buscemi en Danny DeVito bij en je hebt een perfecte, getalenteerde cast.

Nu, ik ben iemand die zelden films 2 keer kijkt (en al zeker niet in korte periode), maar deze middag (nog geen 24 uur na de eerste keer) zette ik Big Fish weer op. De hele wereld boeide op exact dezelfde wijze als gisteren; de humor, romantiek, kippenvel-einde,... Geen enkele scène die ik dubbel zag waar ik me bij verveelde, ik kan zeggen dat dat voor mijn doen nagenoeg uniek is. Sterker nog, ik heb het gevoel dat ik hem nog eens zou kunnen kijken zonder ècht te vervelen. Vooral dit laatste zorgt dat de paar kleine kritiekpuntjes gewoon nergens toe doen en dit in mijn beleving bijna een perfecte film is. Meteen een favoriet.

Blijft één van mijn favoriete films ooit. Het hele concept en de uitwerking van de personages, de oneliners, de humor. Alles is zo... schitterend. De film zakt een klein beetje in in het midden, en vooral de droomscènes vond ik altijd nogal jammer, maar verder gewoon superheerlijke film. YOU ARE ENTERING A WORLD OF PAIN! Oh yeah... well... that's just... like... your opinion, man...

Excellent film, alle andere stoner-films zijn (al dan niet indirect) nageaapt. Alsook de enige rol die ooit op het lijf geschreven werd van Keanu Reeves. Dude!

De tweede film met Richard Curtis aan het roer (pun intended) en het is een zéér genietbaar filmpje geworden. De film vertelt een flinterdun verhaal over meer dan 2 uur en verveelt geen seconde. Eén van de voornaamste reden is de perfecte sfeer: de 60's worden zeer levendig neergezet door ondermeer de geweldige soundtrack, kostumering en regie (genoeg korte shots van dansende hippies). Dan zijn er nog de geweldig geschreven personages, waar de volledige film op teert. Goed, de slechterikken zijn wel heel erg Scooby-Doo qua uitwerking (minister Dormandy die plezier haat en de ijverige henchman Twatt (geweldige naam) wiens plannen nooit 100% werken), maar de bemanning op de boot is zeer relateerbaar en worden sympathiek en met genoeg variatie weergegeven. Neem daarbij de topcast: Philip Seymour-Hoffman krijgt niet zo héél veel screentijd en Nick 'dikke naakte man' Frost krijgt dan weer teveel speeltijd, maar iedereen zet zijn personage geloofwaardig neer. Als uitschieter is er natuurlijk Bill Nighy, die gewoon de verpersoonlijking van 'cool' is. Amusant filmpje.

De beste non-pixar Disney 3D animatiefilm ooit en de beste non-pixar Disneyfilm sinds Tarzan in 1999. Dat wil niet zo heel veel zeggen, maar verder haalt Disney studios voor de eerste keer het Pixar niveau met "Bolt": origineel concept, memorabele personages (waaronder het grappigste Disney personage in lange tijd, Rhino de Hamster), goede stemmen (Travolta baby!)... Goede grappen en de typische oude sfeer (hoe cliché die ook is, dat hoort er bij) zorgen voor de beste Disney film in 10 jaar.

De introductie tot het personage (Matt Damon heerst), samen met geweldige martial-arts scènes en achtervolgingen (plus de altijd coole Clive Owen), maar verhaalgewijs gebeurt er niet zo heel veel. Staat meer op zichzelf dan dat het een deel van de trilogie is.

Meer verhaal dan deel 1, stunts ietsje minder spectaculair. Houdt zich beter stand in de trilogie doordat er nu daadwerkelijk veel losse kantjes zijn om op te lossen.

Zeer onderhoudend plot, samen met indrukwekkende martial arts en achtervolgingsscènes, verder wordt alles netjes afgerond, maar blijft een vierde Bourne film toch mogelijk. Zeer knap slot van de (dusver) trilogie.

Holocaust-films staan altijd wel garant voor een rammeling met je emoties, maar man man wat deed The Boy in the Striped Pyjamas dat sterk. Het Holocaust-verhaal uit de ogen van een 8-jarig jongetje is zo enorm indrukwekkend, zo kippenvelopwekkend , met enkele flinke kaakslagen onderweg en aan het eind, dat het één van de sterkere filmervaringen is die ik in lange tijd ondergaan ben. Niet alleen is de casting perfect op elk mogelijk vlak (speciale vermelding voor Vera Farmiga en de kinderen), is de score enorm goed (en lekker klassiek), de cinematografie vrij sterk en het plot enorm goed. Toegegeven, het plot berust op enkele historisch gezien onmogelijkheden en een Nazi-film vol met Britten blijft vrij raar, maar dat kan je allemaal geen hol meer schelen als de film eenmaal begint. Instant classic, gelijk een favoriet en dikke aanrader voor iedereen... en voor de filmblèters: hou een zakdoek bij de hand.

Het hoogtepunt uit Peter Jackson's carrière! Vergeet de slechte King Kong remake, vergeet het heel goede Heavenly Creatures, vergeet zelfs de hobbits en de dwergen: Peter Jackson is begonnen als een prettig zieke geest die zijn films dusdanig maakte. Na het no-budget splatterfest "Bad Taste" en de geweldige poppenkomedie "Meet the Feebles" kwam hij met het enorm over-the-top Braindead; een film zo gewelddadig, zo bloederig en zo leuk dat Peter Jackson zelf dit zag als zijn hoogtepunt, waarna hij besloot om met zijn carrière een andere richting uit te gaan.

En terecht, Braindead is mogelijk de beste zombiehorrorkomedie aller tijden. Het begint met een aap die gevangen wordt op Skull Island (geen grap, het noemt daadwerkelijk Skull Island) en in de locale zoo te zien is, Lionels moeder is daar samen met zijn nieuwe vriendin Paquita en zijn moeder (die hun bespioneert) die wordt gebeten. Sneltempo: de moeder wordt ziek, verandert de verpleegster in een zombie, wordt begraven en verandert een graverobber en de karate-priester in een zombie, Lionel houdt hen gevangen in een kelder, zombie verpleegster en zombie priester krijgen een zombie baby en er wordt een onverwacht feest gehouden in Lionels huis. Dat is de relatief saaie helft, die toch wat te lang duurt en de film iets minder onderhoudend maakt, moest dit een kwartier zijn ingekort zou de film perfect zijn geweest. Wat daarna gebeurt is zo enorm goed: hoofden in een blender, alles komt terug tot leven (fuck anatomie, zelfs darmen komen terug tot leven), grasmaaier moorden, onthoofdingen, etc. etc. De beste 3 kwartier zombie-film aller tijden, jammer dat het voorafgegaan wordt door een iets te lange inleiding.

Een bejaarde Elvis (Bruce Campbell) en een niet-dode, neger versie van JFK nemen het op tegen een egyptische faraozombie. Geniaal concept, beetje te traag qua uitwerking, maar tof zonder meer.

Lang naar uitgekeken! En uiteindelijk stelde hij een klein beetje teleur, maar zeker niet veel. Heerlijke komedie, met de meest geniale personages in lange tijd (John FUCKING Malkovich, die paranoia van George Clooney, dat egocentrisme van Frances McDormand en ik moest al lachen als Brad Pitt alleen nog maar in beeld kwam). Heerlijk hoe de film zich opstapelde, hij begint als een serieus drama en ze doen er telkens een schepje bovenop totdat je zit te lachen alleen maar al bij het denken aan wat er allemaal gebeurd is. Uiteindelijk gebeurt er zo immens veel in anderhalf uur, maar tegelijk ook bijna niets. Een typische sterke Coen film, waar de stijl ook weer duidelijk is in de regie. De grappigste 2008 film en een genot om aan terug te denken, samen met No Country for Old men een van de sterkste films van het jaar (eigenlijk 07, maar kwam hier pas in 08 uit), 2008 is duidelijk het jaar van de Coens

Een film met Ashton Kutcher, daar verwacht je sowieso al niet veel van, maar The Butterfly Effect verrast in positieve zin (zelfs Kutcher is niet slecht). Het verhaal is niks nieuws (een alternatieve take op films als Back to the Future en The Time Machine), en heeft dan ook de bijbehorende aantal plottwists. De film is in geen enkel opzicht opmerkelijk of origineel, maar ook niet bepaald slecht. Een film waar niks mis mee is, maar die je zo weer vergeet.