Opinions

De perfecte mainstream cinema film. Humor (vooral fysiek en Jim Carey-ish) door Steve Carell, de macho-roughness van The Rock en een van de knapste actrices van deze tijd, Anne Hathaway. Op vlak van humor slaat de film de bal regelmatig mis (maar vaak is het er ook vol op), en tegen het einde weet de film niet meer of het een komedie/parodie of een actie/liefdesdrama is, maar al bij al een zeer aangename, hersenloze film.

Blijft een heerlijke film, vooral door de indrukwekkende prestaties van Russell Crowe en Joaquin Phoenix. Er zit enorm veel in en elke typische scène die het publiek in de film zou willen zit er ook in; de indrukwekkende eerste veldslag in het bos (verreweg het hoogtepunt van de film), gevechten tegen beren van venten en leeuwen, gore, innerlijke stribbelingen, etc. etc. De film heeft een flink paar oscars gewonnen, maar er is één ding waar de film ècht in uitblinkt: het enorm slecht verbergen van plotmiddelen en -scènes. De film is eigenlijk gewoon een hoop indrukwekkendheid, gevuld met pijnlijk duidelijke "nu gaat het plot verder" scènes. Een hoop van de tegenspelers treden exact hetzelfde in werking: ze zijn er alleen maar voor het plot. Djimon Hounsou (Amistad, Blood Diamond, ...) bijvoorbeeld, zit er overduidelijk alleen in omdat Maximum een gesprekspartner nodig had, want de dialoog had bij vlagen evengoed als monoloog kunnen voortgaan. Dan is er ook nog de soundtrack die sinds het immens verkrachte 'Pirates of the Caribbean' nog maar eens pijnlijk duidelijk maakt dat Zimmer naast de plagiaat- ook de recyclagekoning is (goed, dat is een 2009 mening, Gladiator was er voor POTC), en dat verpest de algemene rit toch een beetje. Al is er genoeg te zien gedurende de 2.5 uur, maar qua plot is het gene vette.

Dikke tegenvaller. De vorige metal-documentaire van Sam Dunn was goed, maar dit was gewoon kut met peren. Het leek met momenten eerder op een collage van zijn favoriete bandjes ('We zitten op een festival in Egypte, dus hier is het Amerikaanse Lamb of God', 'we zitten in Israel, praten over de holocaust, dus hier is Slayer', etc. etc.). Ook geen enkel segment wordt goed behandeld (dat Sepultura en X Japan de grootste bands zijn in respectievelijk Brazilië en Japan kan haast iedereen wel zeggen, wat meer diepgang mss?). En dan vraagt hij/antwoordt men ook nog eens constant hetzelfde. 'Metal is speciaal, hur durrr. Metal is een manier van leven'. Bah, losers.

Eén van Scorsese zijn absolute meesterwerken en waarschijnlijk mijn favoriete prent van hem. Een epische studie van het maffiamilieu, vanuit het perspectief van Henry: van kinds af aan toen hij dure auto's mocht parkeren tot wanneer hij zelf een hoge piet is en de ene misdaad na de andere begaat. Hij wordt gespeeld door Ray Liotta, voor wie dit de grote doorbraak was (na Field of Dreams). Hij speelt het degelijk, maar bij elk klein foutje (die lachjes van hem zijn bijvoorbeeld niet overtuigend) wordt hij zonder pardon weggeblazen door de gevestigde waarden als De Niro, Joe Pesci (wat blijft het jammer dat het grote publiek hem altijd zal herkennen als 'die van Home Alone') en Paul Sorvino. De film boeit van begin tot einde door een geweldige regiestijl (niet alleen de vele cameratruukjes zoals bijvoorbeeld de frequente freeze-frames) en de geweldige narratie zorgt steevast voor het juiste gevoel. En dan ook nog de geweldige dialogen ("What the hell are you still doing here? I thought I told you to go fuck your mother")... één van de beste maffiafilms ooit.