Opinions

M'n eerste Apichatpong Weerasethakul (take that, M. Night Shyamalan!) en meteen een bijzondere film. Boonmee is een intrigerende medidatie over leven en dood van mens en dier, wedergeboorte, tijd, Thailand,... Klinkt zwaar op de hand, maar is het dankzij de droge humor en ongrijpbare cinematografie niet echt. Er worden veelal statische shots gebruikt en de beelden zijn vaak wat bevreemdend. Visueel hoogtepunt was voor mij de onderwaterscène.

Soms verslapte mijn aandacht wel voor langere tijd en het laatste stuk leek een tikkeltje overbodig, maar verder een meer dan geslaagde kennismaking met deze cineast. Benieuwd naar z'n vorige werk!

3,5*

Heb ik me ook behoorlijk aan gestoord, echt alsof je naar Verheyen zit te kijken. Met een andere hoofdrolspeler had Los voor mij waarschijnlijk beter gewerkt.

Een topper zou Jantjes uitstap richting de betere film sowieso niet zijn geweest, daarvoor vind ik 'm als regisseur veel te beperkt. Het vaak bejubelde Alles Moet Weg heb ik nog niet gezien, maar ik vrees gewoon dat de man het niet in zich heeft.

Los kijkt nochtans aardig weg hoor, daar niet van, en het is best een onderhoudend filmpje. Maar met het bronmateriaal (het boek heb ik niet gelezen, maar 'k denk wel dat er een sterke stadsfilm valt uit te puren) zat er waarschijnlijk veel meer in.

Sommige personages zijn simpelweg vleesgeworden clichés en ook wordt nergens de juiste toon gevonden. De veel te milde humor werkt voor mij niet en de stadsrellen lijken wel ontsnapt uit een jeugdserie op Ketnet.

Zeker geen onprettige maar wel een oppervlakkige prent.

De connotatie 'TV-film' werd hier al aangehaald door kos en daar kan ik me gerust bij aansluiten. Alsof je naar een aflevering van Dawson's Creek zit te kijken.

Nochtans ben ik een fan van coming-of-ageverhaaltjes en 'k kan dan ook niet zeggen dat ik me verveeld heb tijdens Lost And Delirious. Ondanks alle enorme gebreken...

Zo is het 'rebelse' sfeertje dat Léa Pool in de eerste helft van de film probeert te scheppen veel te braaf en Disney om de kijker te vervoeren. Het tweede deel wordt dan plots volledig gedomineerd door de pijn die liefde met zich kan meebrengen, terwijl het kostschoolleventje dat de eerste 45 minuten wordt geïntroduceerd compleet maar dan echt compléét naar de achtergrond verdwijnt.

Visueel is dit geen cinema maar televisie. Ook de acteerprestaties ontstijgen het Dawson's Creek-niveau niet, hoewel de meisjes uiteraard 'n schattig snoetje hebben.

'k Had hier een soort van Ghost World verwacht, maar Lost And Delirious neigt in mijn ogen toch eerder naar 'n jeugdfilmpje.

Vorig weekend een derde keer gezien en de film wórdt inderdaad telkens beter. Dit keer bekeken op Blu-ray en visueel mag Lost Highway er overigens toch ook wel echt wezen. Net als de soundtrack trouwens. Ik ga naar 4* en het zou me niks verwonderen als daar de volgende keer nog een halfje bij komt.

'k Blijf dit een weergaloze en vooral vertederende film vinden, zelfs na een vierde visie. De verbondenheid die ontstaat tussen Bob en Charlotte tijdens die paar dagen in Tokio roept nog altijd een warm gevoel op in m'n buik. Bijzonder mooi en oprecht.

Opnieuw een "stadsfilm" die hoog scoort bij mij, heb ik een serieuze zwak voor blijkbaar. En de manier waarop de Japanse hoofdstad door Sofia Coppola in beeld wordt gebracht is om duimen en vingers bij af te likken: eindeloos fraaie, melancholische kleuren. Vooral de valavondscènes vind ik grandioos.

Ook de soundtrack is wat mij betreft uitstekend: op het moment dat Sometimes van My Bloody Valentine weerklinkt, kronkelen de rillingen nog steeds over mijn ruggenwervel.

Dan is er - uiteraard - ook nog de chemie tussen Bill Murray en Scarlett Johansson, beiden in de rol van hun leven. Murray is hier en daar misschien nog een tikkeltje te clownesk (de grens is dan ook erg dun) maar speelt het verder perfect als charmante maar gelaten oudere man. Daar staat dan Scarlett tegenover als fris en ravissant meisje (nooit zou ze nog zo oogverblindend op film worden gevangen) die het op haar beurt ook allemaal niet zo goed meer weet. Hoe ze steeds moeilijker zonder elkaar kunnen wordt ongelofelijk treffend in beeld gebracht.

Tussendoor valt er ook wat te lachen uiteraard: soms subtiel, vaak niet. Dat de Japanse cultuur hier afgeschilderd zou worden als compleet idioot, klopt in mijn ogen niet. Akkoord, hier geen "zwijgzame loners" zoals die we vaak aantreffen in verstilde Japanse films, maar Coppola poogt toch vooral aan te tonen dat er moeilijk of zelfs gewoon niet gecommuniceerd kan worden. En daar zijn Bob en Charlotte eigenlijk zelf verantwoordelijk voor: voortdurend blijven ze maar Engels spreken in de vaste overtuiging dat de lokale bevolking hen maar moet verstaan. Verder soms slapstick (het fitnesstoestel gone wild) maar ook veel lieve humor.

Wondermooi, deze Lost In Translation. Kan hier zonder twijfelen gewoon m’n 5* aan verbinden.

Een film die het niet van het narratieve moet hebben, maar de kijker probeert mee te nemen op een poëtische trip. Kan niet zo enorm moeilijk zijn met de prima acteerprestaties en de knappe fotografie van Karakatsanis...

Maar jammer genoeg kreeg Caroline Strubbe me op geen enkel moment mee en vond ik het geheel nogal afstandelijk. Naar het einde toe werd het allemaal zelfs erg langdradig. Het laatste half uur lijkt Lost Persons Area maar doelloos te blijven hangen en ging ik steeds vaker op de klok kijken.

Zeker geen oninteressant debuut, maar het werkte niet bij mij. Helaas.

Net als The Apartment die ik een paar weken geleden zag een film die mij vooral in de eerste helft erg wist te bekoren, maar daarna toch wat doodbloedt.

Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar het blijft vooral veel van hetzelfde dat blijft uitgesmeerd worden. Het slot vond ik ook niet helemaal geslaagd.

Niettemin een prima film waarvan ik een beetje verschoot dat ie van 1945 was. Goed oud geworden, zeg maar.

Knappe rol ook van Ray Milland, een acteur die ik niet kende maar mij wel wat deed denken aan James Stewart.

3* dan maar.

In Nymphomaniac wordt liefde omschreven als 'lust with jealousy added' en daar lijkt Gaspar Noé zich wel in te kunnen vinden. Afin, dat beeld had ik tenminste van de amour fou tussen Murphy en Electra, misschien ook omdat ik weinig emotionele binding voelde met het liefdeskoppel.

Die typische lijzige Noé-sfeer tekent dus weer present, en op audiovisueel vlak is het (uiteraard) weer genieten. Debie krijgt deze keer minder kans om uit te pakken, maar het oogt allemaal toch weer erg strak. Wel een trapje lager dan Enter The Void en Irréversible.

Ik heb dus zeker genoten, maar ik vind het ook wel de minste Noé tot dusver. De Franse provocateur wordt door non-believers wel eens infantiel genoemd, en voor het eerst kon ik me daar bij momenten ook wel een beetje in vinden.

Ergens tussen 3,5 en 4* na een eerste kijkbeurt.

Onverwachte meevaller.

Deze prent zag me er namelijk enórm kitscherig uit. En heb ook niets met Peter Jackson (zowel LOTR als King Kong viel me dik tegen). Dus de verwachtingen lagen nu niet bepaald hoog.

The Lovely Bones (het boek is me overigens onbekend) bevat ook best een serieuze portie kitsch, maar 'k heb me er niet echt aan gestoord. Is ook waarschijnlijk onvermijdelijk in dit soort film.

Visueel is de in-between naar mijn smaak verre van mooi. We zien echter de fantasiewereld van een 14-jarig meisje, en dus past het ergens wel. De gewone wereld ziet er dan weer niet slecht uit. Nergens indrukwekkend, maar gewoon degelijk in beeld gebracht.

Dan is er de score, die soms wat te veel naar Enya-toestanden neigt. Pakt ook al eens goed uit (Song To Siren).

Bij de acteurs vielen vooral Saoirse Ronan (al prima in Atonement) en Stanley Tucci me in positieve zin op. De rest van de cast overtuigde me minder, zonder dat er ergernis bij kwam kijken.

Een film waarvan ik goed kan begrijpen dat je 't helemaal niets vindt. Ook wat mij betreft gaat Jackson een paar keer lelijk uit de bocht, maar als geheel vind ik dit toch wel een (onverhoopt) sterke prent.

Film die me eigenlijk meer kon verrassen dan Love en Climax. Had er niet veel verwachtingen van, en gezien de korte speelduur wist ik niet of dit echt een volwaardige worp was van Noé, maar ik ben toch redelijk weggeblazen door Lux Æterna.

Ik vond het initieel allemaal redelijk grappig, en naar het einde toe gaan alle registers open zoals eigenlijk alleen Noé dat kan. Audiovisueel overdonderend.

Moeilijk te beoordelen zoals wel vaker bij deze regisseur en wie weet valt Lux Æterna de volgende keer wel tegen, maar het voelde verfrissender aan dan Noé's 2 vorige films. De korte speelduur paste eigenlijk ook perfect.

Sowieso, als je met zo'n eenvoudig idee in amper 50-tal minuten dít uit je hoed tovert... Hoe briljant ben je dan als regisseur.

Zeker niet voor iedereen, en zelfs de Noé-fans zullen niet allemaal overtuigd zijn, maar ik heb enorm genoten.

Hou wel van dit soort filmpjes. Een typische disfunctionele familie zoals we ze kennen uit Amerikaanse indies. Niet meer superorigineel, maar ik geniet er nog steeds van. Zoals Norma al zei een geslaagd sfeertje, versterkt door de winterse koude.

Ook wordt er prima geacteerd, zowat door iedereen eigenlijk. Vroeg me wel gelijk af hoeveel Culkins er zo rondlopen. Nu ja, die Rory overtuigt in ieder geval (ook al goed in Mean Creek).

Mooie prent, doet inderdaad aan The Ice Storm denken, maar net wat minder meeslepend. Niettemin een vlotte 3,5*.