Opinions

Dit is een verrassend mooie film, met de nadruk op mooi.

Ieder shot is stijlvol zonder abstract te zijn en weet zonder inhoud toch te boeien. De sfeer van het luxe maar afstandelijke wordt goed overgebracht en ik me goed kan indenken dat je daar een eenzaam leven leidt.

Dorff speelt in deze setting zijn rol erg geloofwaardig. Hij weet Johnny Marco toch enigszins sympathiek maar met lichte sterallures neer te zetten. Zijn lege bestaan wordt vooral gekenmerkt door het doelloos rondrijden in z'n Ferrari (waarvan het geluid overigens erg goed ten gehore gebracht wordt), oppervlakkige relaties en eenzaamheid.

Het in beeld brengen van een leeg bestaan wordt boeiend in beeld gebracht, wat vooral knap is omdat er weinig gebeurd en nog minder wordt gezegd.

Deze film zal geen groot publiek trekken en nog minder zal kunnen bekoren. Somewhere is ieder geval een film die me erg ligt en waarmee ik me tot het eind prima met het goede spel en de mooie beelden heb vermaakt.

3.5*

Een paar K-Duk films nu gezien en vond deze wat betreft verhaal het minst, maar visueel wederom erg mooi met mooie gekleurde, abstracte shots.

Het verhaal brengt niets nieuws en kent geen verrassende elementen (met uitzondering van de scenes in de cel) wat de focus meer op de beide hoofdrolspelers legt. Deze zetten beiden een prima rol neer als gevangenen in hun eigen wereld. De dood heeft voor beide een belangrijke betekenis wat zich uit in een mooi en ontroerend einde.

Alles oogt mooi, de rollen zijn goed maar toch weet de film me niet genoeg te pakken.

3*

Een onderhoudende disney-film die het vooral van het luchtige verhaal en de effecten moet hebben. De karakters zijn voornamelijk irritant en alleen Cage is nog wel om aan te zien. Jammer genoeg had Bellucci een te kleine rol om van betekenis te kunnen zijn. De rollen van Baruchel en Palmer vond ik ronduit zwak, irritant en over de top. Vooral Palmer speelt een erg slecht het-liefje-van.

Zoals gezegd is het verhaal simpel en kijkt het gewoon gemakkelijk weg. De vaart zit er lekker in waardoor je achterelkaar getrakteerd wordt op visueel gezien leuke beelden. Helaas, maar zoals verwacht, worden er geen grenzen opgezocht en ziet het er allemaal (te) gelikt uit.

Na al het pracht en praal verwacht je (visueel) een klapper van een slot, maar niets is minder waard. In een rap tempo eindigt de film met een gigantisch cliché nogal teleurstellend en blijft het spektakel uit.

2.5*

Na het lezen van de mogelijke theorieën over de essentie van deze film vind ik toch een alles behalve dan sterke film. Of het nu wel of niet de bedoeling is om er een psychologisch vraagstuk van te maken, nu voelt het aan als een mogelijk interessant concept in een actiejasje. Het is tot op zeker hoogte vermakelijk om Stevens steeds hetzelfde te zien meemaken maar dan anders om zo een bomaanslag te kunnen voorkomen, na een tijdje begon mijn interesse te verdwijnen en leek de film het gedeelte met de bom zo snel mogelijk te willen beëindigen om zo aan de grande finale te beginnen.

Aardige maar makkelijke rol van Gyllenhaal en Farmiga die een prima bijrol speelt in deze redelijke film waar ik toch behoorlijk meer van had verwacht.

3*

Dat Southland Tales een unieke kijkervaring zou worden had ik uit de meeste berichten hier al wel begrepen, maar zoiets vreemds had ik ook weer niet verwacht. Erg bijzonder, in de breedste zin van het woord.

Een herziening lijkt haast noodzakelijk om de film enigszins te kunnen volgen, want vooral het eerste deel is een aaneenschakeling van (in eerste instantie) nietszeggende scenes waar geen touw aan vast te knopen valt. De wereld die door de mooie beelden en de behoorlijk goed spelende acteurs wordt gecreëerd voelt haast surrealistisch aan, want ik sowieso erg kan waarderen.

Naast Johnson en Timberlake speelt zelfs Seann William Scott speelt een goeie rol en dat zegt voor mij al genoeg. Vooral Johnson weet met z'n mimiek en sterke teksten een absurd personages neer te zetten waarbij niets is wat het lijkt. De film zit 'helaas' vol met vreemde personages wat niet echt bijdraagt om de film goed te volgens.

Dat ik na het kijken met een WTF-gevoel achterbleef zal voor de meeste herkenbaar zijn. Alleen al daarom kan ik dergelijke films waarderen, ook al is me nog niet volledig duidelijk wat de boodschap is die Kelly de kijker wil meegeven. Zo ver ik het begrijp is het inderdaad een soort van futuristische versie van het verhaal dat Jezus zich opoffert voor de mensheid.

Een aanrader als enigszins van niet-doorsnee films houdt. Binnenkort nog maar eens bekijken.

Voor nu 3,5*

Een beetje onevenwichtig apocalyptisch zombiedrama dat sfeer en actie afwisselt met verveling.

Het concept is niets nieuws en de uitwerkingen variëren tussen deprimerend (The Road) tot komisch (Zombie Land), waar deze film meer richting het serieuze neigt. Gaandeweg worden mensen ontmoet, vampieren onschadelijk gemaakt en vooral gelopen. Dit zorgt op z'n tijd voor wel wat geslaagde scenes waarbij op realistische wijze de wereld als triest, grauw, en verlaten wordt getoond. Er zijn geen shots van epische proporties voor nodig om toch redelijk duidelijk te maken dat de bevolking flink is uitgedund. Jammer dat het verhaal verder niet erg sterk is en de meeste pogingen op niets uitlopen, want de acteurs doen het nog wel aardig. Vooral Martin en Mister zijn een aardig duo en geven de film de nodig actie, humor en drama.

Uiteindelijk een best aardige film die met een betere uitwerking nog een stuk sterker had kunnen zijn.

3*

Ik zat in hetzelfde schuitje en had ook moeite om het juiste moment te vinden om me aan Stalker te wagen. Met de nadruk op zat, aangezien het me gisteren is gelukt om de film (in 1 keer) te bekijken. Wel met enige moeite moet ik zeggen omdat de shots lang en verlaten zijn en het tempo natuurlijk er laag ligt. Dit is niets nadelig ten opzichten van de film maar geeft wel aan dat je hierop voorbereid moet zijn. En geloof me, dit is een film die je gezien moet hebben. Ondanks dat het zware kost is bevat deze film sfeer/beelden/scenes die je niet snel vergeten zult.

Dit is, zoals velen met mij hier, mijn eerste Tarkovsky (zoals dat heet ) en heb er geen seconden spijt van. Ondanks dat ik ook geen fan ben van het hoge gehalte poëtische dialogen is de bedoeling van Tarkovsky overgekomen. Je hoeft de film niet te kunnen doorgronden om hem te waarderen wat belangrijk is om te weten voordat je gaat kijken. Je moet de prachtige beelden gewoon over je heen laten komen en meegaan in de ongekend mysterieuze sfeer die deze film oproept.

Het meeste over deze film is hier al gezegd en ik kan verder alleen nog zeggen dat dit een film is als geen ander en daar hou ik van. Ik weet dat ik hem nog een keer moet herzien, maar die stap zal nu zeker een stuk kleiner zijn.

4,0*

Vrij aardig drama over een groep vrienden met een geheim na terugkomst van een oorlogsmissie.

Wat betreft verhaal is deze enigszins vergelijkbaar met Brødre maar dan zonder het uitstekende en aangrijpende spel. Daarnaast komt er te veel in korte in het verhaal aanbod zodat er van enig diepgang geen sprake is. Vooral het overlijden van zowel haar broer als haar vriend is nogal zwak uitgewerkt. Ik mis het echte verdriet dat bij zo'n verlies hoort en hier had wat meer aandacht aan besteedt mogen worden. De nadruk ligt iets te veel op het mysterieuze en wat er nu precies op die missie is gebeurd.

Maartje Remmers speelt overtuigend maar mist nog wat om een haar personage krachtiger te maken. De bijrollen van een aantal bekende en minder bekende acteurs zijn redelijk tot matig. Zoals vaak wordt er te overdreven geacteerd wat vooral in de eindscènes duidelijk wordt. Veel geschreeuw maar weinig wol zullen we maar zeggen.

3*

Een komedie met duidelijke hoogte- en dieptepunten.

Erg jammer dat het niveau zo verschilt binnen de film, aangezien het best een stuk sterker had kunnen zijn. Het ene moment lig je dubbel van de geniale grappen, het andere moment zit je weer verbaasd naar je scherm te kijken. Beide heb ik hoog in aanzien en de 2 samen zou de perfecte film moeten opleveren, maar helaas komt dat er niet helemaal uit.

Wil niet zeggen dat het er niets te lachen valt, in tegendeel zelf. Maar de niet leuke grappen voeren vooralsnog de boventoon. De eindscène was overigens wel prachtig! Ik moet snel Anchorman maar weer eens opzetten

2,5 voor nu.

Geen beste film dit, ondanks dat ik me op het ergste had voorbereid.

Voor Tatum is deze film ideaal omdat hij met z'n toch wel aardige 'dancing-skills' zijn waardeloze acteertalent kan verbloemen. Weinig tekst en veel dansen zou er nog wat leuks van kunnen maken maar nu wordt er te veel verhaal en ieder denkbaar cliché gebruikt om de film diepgang te geven waar je gewoon niet op zit te wachten. Uiteraard hoert er romantiek, rivaliteit en macho gedrag in helaas nu in de verkeerde verhoudingen.

Een aantal leuke scenes maar verder erg saai. Hopelijk zijn de opvolgende delen beter.

2*

Standaard film die het meeste van de tijd niet boven het niveau van een tv-film uitkomt.

De cast is aardig maar voegt niet veel toe aan het voortkabbelende verhaal gevuld met de welbekende clichés. Toch weet de film wel tot het eind te onderhouden ondanks dat de ontknoping nogal teleurstellend uitgewerkt is. Op zich niet verkeerd om een keer gezien te hebben maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Aan de cast te zien is het inderdaad een no-brainer. Belabberde effecten dito acteurs en een nog triester verhaal maken dit niet echt tot een geweldige filmervaring. Het idee is wel aardig bedacht maar jammer dat dit dan weer vakkundig om zeep geholpen wordt. Waarom er nergens geprobeerd wordt om er ook maar enige spanning aan toe te voegen is me een raadsel. De ene scene is nog ongeloofwaardiger dan de andere en de meeste acteurs hebben een blijk in de ogen als ze water zien branden.

Dat er niet voldoende budget is om goeie CGI te gebruiken of degelijke acteurs in te zetten oke, maar een verhaal geloofwaardig maken is toch niet te veel gevraagd lijkt me. Een kind ziet nog wel dat er kraters van gaten in zitten. Hoe dan ook, geen beste film.

2*

Een goed uitgewerkte maar vooral degelijke roadmovie die boven het gemiddelde komt.

De verschillende thema's, de karakters en de levenslessen zijn zaken wat in ieder van dat soort films terugkomt. Op dat gebied zijn er ook geen verrassingen waardoor deze film zich onderscheidt met de anderen.

Wel is zo als gezegd het verhaal erg goed uitgewerkt en worden er mooie shots getoond. De rol van Alvin wordt goed en geloofwaardig neergezet wat de film op een hoger niveau brengt.

3*

Een dijk van een film die wat rommelig opgang komt maar je vervolgens heel langzaam bij je strot grijpt en tot het eind niet meer loslaat.

De grote ster van de film is overduidelijk Hoffman die met weinig teksten erg goed laat zien hoe bij David keer op keer de grens wordt opgezocht en wanneer eenmaal bereikt ook volledig overschrijdt.

Een minpunt vond ik het optreden van Susan George die mijn inziens meer thuishoort in een slasher dan een psychologische thriller als deze, want echt overtuigen kon ze me helaas niet. De bewoners en vooral de arbeiders speelden een sterke rol door met enkel een blik of opmerking je een ongemakkelijk gevoel te geven. De titel van de film vind ik perfect gekozen omdat dit samen met die ene scene in het begin precies aangeeft waar de film om draait.

Nadat ik onlangs Fri Os fra det Onde had gezien was wel duidelijk waar die film op gebaseerd was. Het einde kent veel overeenkomsten en waardoor iets minder verrassend maar wel een stuk intenser.

Straw Dogs is een ijzersterk psychologische thriller die vol met onderhuidse spanning en onheilspellend acteerwerk zit. Door een paar (kleine) minpunten geen top film voor mij maar zeker een dikke aanrader!

3,5*

Redelijke thriller met een goeie opbouw maar een zeer matige climax.

Een vergelijking met Peckinpah's origineel is lastig te vermijden, al helemaal omdat die door de vele simpele details een dergelijk dreigende sfeer weet te creëren dat spanning een understatement is. Om die reden ben je dan benieuwd wat Lurie anno 2011 van ditzelfde verhaal weet te maken.

Op een aantal veranderingen m.b.t. de tijdsperiode is er weinig aan het verhaal verandert en lijkt het een regelrechte kopie. De rollen worden overtuigend gespeeld en is het vooral Skarsgård die mij het meest wist te boeien. Amy wordt even naïef gespeeld door Bosworth maar de minste maar wel de belangrijkst rol is die van Marsden. Hij wordt me te geforceerd als een loser neergezet ook wanneer hij dan eindelijk terug vecht komt dat ook niet helemaal overtuigend over.

Neemt niet weg dat er zeker een bepaalde sfeer aanwezig is die voor spanning zorgt en goeie scènes om naar een climax toe te werken. Erg jammer is dan dat het einde zo ongelofelijk snel en over de top wordt afgeraffeld dat dit afbreuk doet aan de degelijke opbouw. Was dit beter gedaan dan zou dit best een redelijke remake kunnen zijn geweest. Daarnaast als een op zichzelf staande film is het wel het kijken waard.

3*

Erg mooi en stijlvol geschoten film, aardig verhaal en goed geacteerd wordt maar me helaas niet echt wist te raken.

Vanaf de eerste seconde had ik het idee naar film te kijken die regelrecht in mijn top 10 zou komen. Vooral van dit soort camerawerk in combinatie met een licht deprimerende sfeer en cynische humor ben ik groot fan, dus met flinke verwachtingen ben ik de film gaan kijken.

In theorie blijkt de film inderdaad aan de meeste verwachtingen te voldoen alleen mist het iets waardoor het wat afstandelijk aanvoelt. De combinatie drama en humor komt niet altijd even goed uit de verf waardoor in sommige scenes de komedie soms wat ongepast aanvoelt en de drama niet de lading krijgt waar ik op hoopte.

Dit wil niet zeggen dat het geen goeie film is, integendeel. De sfeer die gecreëerd wordt door het camerawerk en de soms absurde scenes is positief apart waardoor je toch het idee krijgt niet naar een standaard coming-of-age film te kijken.

Niet de topfilm waar ik op gehoopt heb maar zeker een dikke aanrader!

3,5*

Vinterberg doet er na Festen nog een schepje ellende bovenop en brengt met Submarino een deprimerend maar sterk drama.

Beide hoofdrollen worden erg goed vertolkt en vooral Plaugborg zet een aangrijpende rol neer als een verslaafde alleenstaande vader. Vooral de scene op de kleuterschool waar hij compleet onder invloed Martin komt ophalen is me erg bijgebleven. De film kent daarnaast nog aantal trieste scenes die ook het laatste sprankje hoop tot iets positiefs wegnemen.

De manier hoe het verhaal wordt vertelt zorgt ervoor dat het nergens echt langzaam wordt. Doordat haast alles lijkt mis te gaan, komen er wel wat voorspelbare situaties in voor en is het einde toch minder sterk dan gehoopt.

Feit blijft dat dit een ijzersterk drama die je de gehele speelduur de tragiek van 2 broers laat voelen en met een troosteloos gevoel achterlaat.

4*

IJzersterke film over een dialoog tussen Wit (Jackson) en Zwart (Jones) waarin ze elkaar proberen te overtuigen van de (on)zin van het leven.

De setting is enkel het appartement van Wit wat inderdaad duidelijk maakt dat het op een toneelstuk is gebaseerd, wat de film wel een stuk minder toegankelijk maakt overigens. Mocht je toch je twijfels hebben, dan is het spel van de 2 rotten in het vak een sterke motivatie om je er toch aan te wagen. Jackson is inmiddels redelijk bekent in z'n rollen als prediker en laat zien hier uitstekend mee uit de voeten te kunnen. Jones groeit langzaam in de film om vervolgens fenomenaal te eindigen. Beiden laten op een geheel eigen wijze zien wat acteren werkelijk is.

Erg goed.

4*

Matige film dat een samenraapsel is van verschillende in zijn soort maar nergens iets opzichzelfstaand wordt om

Een poging om de glorietijden van ET eens dunnetjes over te doen is maar deels gelukt. Te veel clichés moeder dood, vader ongelukkig, vader vriendinnetje aan de drank, dik vriendje jaloers en uiteraard de onmogelijke liefde worden er gebruikt om het qua verhaal interessant te maken terwijl dat voor mij althans te veel van het goeie is. Want clichés en een beetje vals sentiment was ook wel te verwachten in een Spielberg productie.

Qua effecten zit het allemaal redelijk in orde. Eigenlijk is het alleen de scene met de trein wat betreft beeld en geluid de moeite waard is, aangezien de effecten daarna dit niet meer overtreffen. Vooral het zeer belabberde einde zorgt in meerdere opzichten voor een anticlimax waarin met name het verwachte sentiment ontbreekt. Want wat in films van Spielberg vaak aanwezig is, is een band tussen een kind en een ander 'iets' waardoor die relatie op het eind meestal naar een emotioneel en passend hoogtepunt gestuurd wordt. Courtney en Fanning doen het overigens wel aardig maar weten Super 8 niet tot de memorabele kinderfilm van de jaren '01 te maken.

2,5*

Een documentaire die toch tot het eind wel weet te boeien ondanks dat het inhoudelijk niet al te veel voorstelt. Het verhaal over de essentie van hun bestaan had zeker in een uur vertelt kunnen worden waardoor het richting het eind een beetje afwachten is op de reünie.

Neemt niet weg dat de manier waarop met name 'Doc' dit heeft bewerkstelligt zeker bewonderenswaardiger is en dat het 'romantische' bestaan lang niet altijd zo'n pretje blijkt te zijn als menig een zou denken, iets wat in deze tijd haast onmogelijk zou zijn. Met zoveel kinderen is het naast lastig om uit elkaar te houden ook te weinig tijd om van allemaal te laten zien wat er na zo'n opvoeding nu echt van geworden is. In ieder geval leuk om te zien dat de meesten toch wel een soort van creatieve en 'vrijgevochten' bestaan leven en alles toch niet voor niets is geweest.

2,5*

Een schattig klein filmpje die het helaas niet redt met alleen maar aandoenlijke personages. Het luchtige verhaal heeft net te weinig te bieden om speciaal te worden. Een paar leuke, creatieve shot en wat komische scenes zorgen dat het geen straf is er naar te kijken. Het kleine beetje drama dat aanwezig is zorgt voor de nodige diepgang en daar had wat mij betreft wel wat iets meer in gekund zonder het gelijk zwaar te maken.

Ik had hier best redelijke verwachtingen van maar zelf in een film als dit is blijkbaar een beetje diepgang geen overbodige luxe.

2,5*

Zeer matige film die te weinig actie bevat om te boeien.

Van enige spanning is geen sprake en helpen de slechte effecten ook niet echt mee om het tot het eind vermakelijk te houden. Te veel slechte dialogen en te weinig Swamp Shark want die ontbreekt het grootste gedeelte van de film. Acteerwerk was matig en net als alles een beetje te braaf. Visueel gezien is de poster het mooiste de film voortbrengt en dat zegt genoeg over het niveau.

Helaas niet de lekker no-brainer waarop ik gehoopt had. Spoedig op Sci Fy Channel te zien gok ik.

2*