Opinions

Jammer alleen dat de uitkomst al binnen tien minuten wordt weggegeven. Gelukkig wordt de film genoeg interessant gehouden en is het exacte verloop nog gewoon leuk om te volgen. Verder is het vooral genieten van hoe stilist Tai Katô alles weer in beeld brengt. Toch apart dat hij niet meer status heeft, buiten Japan althans. Heeft gewoon een eigen stijl ontwikkeld binnen het ontzettend productieve en creatieve Japanse filmlandschap. Net zo sterk en stijlvast als bijvoorbeeld Shinoda (soort kruisbestuiving tussen Ozu en new wave), maar die heeft weer in meer genres gewerkt dan Katô. Deze film is overigens wel wat afwijkend van zijn andere films door het 4:3 formaat en het Rampo-materiaal.

Bevreemdende en ongrijpbare film. Je wordt meteen in het diepe gegooid en het duurde bij mij dan ook even voordat ik er helemaal in zat. Dat er onderlinge spanningen en conflicten zijn is duidelijk, maar wat er allemaal is voorgevallen wordt nooit echt onthuld. Met name de karakters zijn volledig ongrijpbaar. Het blijft vaak gissen naar wat hun motivatie is voor bepaalde handelingen. Doordat er zo weinig handvatten worden aangereikt hangt er een constante spanning en onbehaaglijk gevoel in de lucht, wat ergens toch wel tot een serieuze explosie zou moeten leiden. Kan verklappen dat je inderdaad niet op je honger blijft zitten, al wordt het nergens echt expliciet en behoudt Côté zijn beheerste ingetogen regie.

Het einde is echter wat deze film voor mij nog zoveel beter maakt. Bevrijdend en optimistisch, op fabuleuze wijze muzikaal ondersteund. Opeens lijkt alles op zijn plaats te vallen, zonder ook maar iets uit de doeken te doen.

Geschoten in contrastrijk zwart-wit met een eigenzinnige visuele stijl.

Het tweede deel is wat mij betreft beduidend beter dan het eerste deel, met name op het gebied van locaties, cinematografie en dialoog. De personages kruisen elkaar op een gegeven moment alleen wel erg gemakkelijk. Grootste minpunt voor mij is echter de regelmatig afgezaagde humor. Zou anders wel een halfje meer in hebben gezeten.

Dat was ook in Nijmegen, dus ze zullen wel iets anders bedoelen.

Had er echt meer van verwacht. Vond het te veel een herhalingsoefening, met steeds dezelfde soort overgangen om scènes te verbinden en flashbacks die overdadig werden ingezet, trip of niet. Noé had wat mij betreft flink wat kunnen knippen in het gedeelte vanaf Oscar's dood tot aan zijn herhaalde dood. Die broer-zus relatie kon me sowieso niet bepaald boeien, vervelende rol had zij trouwens. Vond de psychedelische effecten totaal niet werken, erg lelijk. Die knipperende epileptische effecten om het zo maar te noemen waren dan wel gaver, alleen geldt ook hier dat het effect na een paar keer gewoon weg is. Maar vooral miste ik iets waardoor ik bij de ballen gegrepen werd. Het auto-ongeluk was inderdaad wel zo'n momentje, verder kan ik me niks herinneren. Ik hunkerde werkelijk naar wat lomp geweld, iets meer van dat tussen alle seks door. Die overgangsscènes met dat stroboscopisch effect waren inderdaad wel mooi (maar voorspelbaar dus door die herhaling) en deden me wat denken aan die uit The Fountain. Van de opening credits heb ik eigenlijk nog het meest genoten (ook al kende ik die al), nogal een teleurstelling dus.

Inderdaad te veel aan de simplistische kant, maar fraai uitgewerkt hoor. Soundtrack draagt echt de film. Moest ook denken aan Upstream Color (kleurgebruik/focus/editing/soundtrack), maar die daagt je veel meer uit. Het einde maakt vooral dankzij de muziek echter toch wel indruk.

Geniale invulling van het controle gegeven van Disney World. Het laat niet zozeer de specifieke mechanismen zien die aan de controle en disciplinering ten grondslag liggen, maar speelt meer met dit gegeven en maakt er een hilarische fantasy satire van. Al denk ik niet dat het echt een aanklacht van Moore tegen de Disney moraal is, maar dat het uitgangspunt meer te zoeken is in de aparte sfeer van Disney World die Moore als kind en vervolgens als volwassene met zich mee heeft genomen. Het dromerige maar tegelijkertijd angstaanjagende dat in het liefelijke decor schuilt werkt Moore perfect uit. Drop daar dan een afglijdende vader met zijn gezin en je hebt inderdaad goud in handen. Ik kan me dan ook bij de vorige twee sprekers aansluiten, het meeste is wat dat betreft al gezegd. Wil wel nog even de loftrompet steken over de Zuid-Koreaanse post-production, want de special effects van vooral die veranderende gezichten waren echt heel goed gedaan. Helemaal met inachtneming van de restricties in het filmproces waar Moore mee te maken had. Wat verder in eerder gelinkt artikel staat is dat het nauwelijks opvalt dat Disney World niet van het filmen afwist. Van de guerrilla stijl is met andere woorden weinig te merken, hoewel ik dat altijd juist wel tof vind. Er is wel een bepaalde mooie gehaaste visuele stijl (handheld geschoten, intuïtieve editing), maar er zijn geen mensen die in de camera kijken of troebele beelden geschoten vanuit de binnenzak van een rode regenjas, al was het dan ook prima weer daar in Florida. Er wordt nog wel regelmatig een green screen gebruikt, alleen vond ik dat hier prima te pruimen doordat het aansloot bij de bevreemdende sfeer.

Kan in het rijtje van recente titels als Wrong en The Rambler, maar is cinematografisch sterker en heeft ook nog eens een Troma randje. Ook nog props voor de soundtrack die bestaat uit geïmiteerde orkestrale Disney nummers en enkele lage hummen. Tenslotte zou het genre naar mijn mening toch echt Komedie / Fantasy of andersom moeten zijn.

Portugese arthouse western met duidelijke Jarmusch invloeden en verwijzingen. Mist alleen diens flair, waardoor het geheel nogal droog is en een beetje voortkabbelt.

Helaas niet in HD gezien, in tegenstelling tot de trailer.

Misschien denk je er inmiddels anders over, maar dat is misschien omdat het artificiële en schematische bij Resnais intellectueel en bij Suzuki cool is. Bij Losey heeft het toch vooral betrekking op de personages (en bij Fassbinder heb je er dan nog inderdaad de expliciete maatschappelijke/politieke laag bij). Deze Eva zag ik echt als een (tragi)komedie, maar volgens mij ben ik de enige. Baker wordt eigenlijk de hele film lang door Losey belachelijk gemaakt. En tegenwoordig is er een hele markt voor de soort relatie die hij en Moreau onderhouden. In plaats van gedateerd dus juist relevant wat mij betreft. Gewoon sterke camp, en het leek ook licht parodiërend naar Antonioni en Resnais toe (met ook nog Moreau en Albertazzi die in 1961 hoofdrollen hadden in hun films).