Opinions

Voor een goede rom-com sta ik altijd wel open hoor. Had er verder geen verwachtingen van en wilde hem eigenlijk alleen zien vanwege Elsa Zylberstein. Heb verder ook nog niks van Lelouch gezien, maar daar gaat zeker nu wel verandering in komen.

Dit is gewoon pure filmliefde. Het romantische verhaal waar ik al snel voor val wordt ondersteund door heerlijke meta-humor, cinematografische allusies (zo zit er een shot in van een sticker in de vorm een hart op de gebroken vooruit van een bus, wat mij lijkt te hinten naar dit shot uit Uski Roti (1970) - er zit ook een fictieve regisseur van de Indian new wave/Parallel cinema in de film, waarvan Mani Kaul een van de belangrijkste namen is) en avant-garde montage. Dat laatste is niet waar trouwens, maar qua vorm deed het mij wel wat denken aan namen als Malick, Godard, Mann, Soderbergh. Misschien een beetje het segment waar een Ho-cheung Pang zich soms ook bevindt, maar dan wel Franser en wat mij betreft ook vrijer en intelligenter. De titel zal trouwens ook een zinspeling zijn op Lelouch's klassieker Un homme et une femme.

Realistisch is de film inderdaad niet echt, Safdies kiezen meer voor groteske humoristische taferelen. Zou het gebrek aan realisme de film dan ook niet aanrekenen. Voor meer realisme (en een minder rijk milieu) kan je beter Frownland, Yeast, Go Get Some Rosemary en Heaven Knows What van dezelfde makers kijken, al zitten die niet zo in de misdaadhoek. Good Time wel meer, maar die vind ik ook iets minder realistisch en meer in lijn met Uncut Gems. Dan misschien beter gewoon The Killing of a Chinese Bookie (nog een keer) kijken. Of als je echt een heel pijnlijke film zoekt: Der Wald vor Lauter Bäumen. De Safdies zijn wel de absolute meesters in het creëren van chaos, gejaagdheid en pijnlijke situaties en tegelijkertijd het bereiken van esthetische perfectie. Wederom ook complimenten voor de casting hier, vooral de verdienste van Eleonore Hendricks denk ik, die onder meer ook de casting voor Heaven Knows What deed. Zo'n Keith Williams Richards is bijvoorbeeld gewoon van de straat geplukt, maar je kan je bijna niet voorstellen dat je hem niet eerder ergens hebt gezien.

Gezien in grote Pathé-zaal, wat een belevenis.

Uiterst creatieve film van Oostenrijkse kunstenares en feministe VALIE EXPORT (all caps inderdaad). Horror zou ik het zeker niet noemen. Er zijn enkele smerige fragmenten te bespeuren, maar zonder dat de grondslag daarvan in de horror ligt. Sciencefiction is trouwens ook discutabel.

De basis wordt hier gevormd door het koppel Anna en Peter. Peter vindt dat mensen slechts bijwerkingen zijn van systemen. Anna denkt dat Peter in bezit is genomen door een Hyksos. Peter legt uit dat liefde enkel voorbehouden is aan jonge naïevelingen. Anna neemt toevlucht tot een alternatieve wereld. Haar psychiater vertelt dat ze 'gewoon' schizofreen is. Het gevolg? Een hoop geruzie.

Wenen is het decor, waar het niet geheel ondenkbaar is dat kartonnen figuren de fonteinen bezetten. Anna maakt foto's van de veranderende stad, of is het zij die verandert? Klassieke schilderijen worden vermengd met nagebootste poses, dieren met etenswaren. Dialogen worden opgenomen, of staan ze al vast? Er wordt gespeeld met spiegels, maar ook met schaamhaar. Heeft de psychiater nou toch een dubbelganger, of is het louter fototrucage? Mannen hebben een ziekelijke drang zich in het openbaar af te trekken, Anna slaapt liever met wandelschoenen en muts. Kijk ook niet gek op wanneer je een baby in de koelkast aantreft.

Wellicht was het al duidelijk: dit is een rare film. Ik hou van rare films. Waarom dan geen hogere score? Het geheel is me wat te gekunsteld en geforceerd, niet organisch genoeg. Is dit niet altijd zo met rare films? Goede vraag (sorry, nu stop ik met dit gesprekje met mezelf), ik denk eigenlijk van niet. Ik had hier af en toe moeite om van scène naar scène te gaan, hoewel de scènes op zichzelf veelal dik in orde waren. En als er dan weinig sfeer aanwezig is, kan het gaan vermoeien. Dit had ik in het midden van de film, met name tijdens dat stukje met Anna en een feministische schrijfster. De vrijwel identieke begin- en eindshots zijn overigens wel enorm sfeervol. Het nieuws wat we daarbij horen is echter weer een typisch dingetje van de tijd waarin het is gemaakt. Al heeft de hele film een aardig hoog eind jaren 60' - begin jaren 70' gehalte, terwijl we hier toch al in 1976/77 zitten.

Wisselvallig, maar de creativiteit is zeer te prijzen.