Opinions

Hoe langer de film, hoe meer traagheid ik over het algemeen kan verdragen. Ik wilde dat Stray Dogs door en doorging, maar was mij bewust van de speelduur. Hierdoor hoopte ik dat enkele lange shots niet te lang zouden duren, alleen maar omdat ik zoveel mogelijk van Tsai's universum wilde meemaken. Hoewel dit zijn langste film is, had hij van mij daarom wel het dubbele mogen klokken.

Maar een sterke klassieke Tsai waarin veel van zijn thema's en andere trademarks terugkomen, regelmatig in duidelijke referenties naar zijn vorige films. Vooral I Don't Want to Sleep Alone en Vive L'Amour zie ik hier sterk in terug en het regent misschien zelfs meer dan in The Hole. Wel ontbreken inmiddels de sociale onhandigheden en hebben deze plaatsgemaakt voor een op het oog meer berustend leven (in armoedige omstandigheden), zonder dat Lee's personage dit accepteert, wat ons in enkele tour de force scènes duidelijk wordt gemaakt (het moment met de kool is misschien te doorzichtig, maar door de watermeloenreferentie werkt het toch ook wel). Zoals de Volkskrant ook schrijft levert het een minder speelse film op en het is daardoor misschien ook taaier voor de kijker. Het past echter wel bij Lee's personage die ook ouder is geworden en voor het eerst de verantwoordelijkheid van kinderen draagt. Net als in Journey to the West vraagt Tsai veel van Lee en hij zet wederom een indrukwekkende performance neer. We krijgen verder toch weer veel eenzaamheid, vervreemding, problemen met communicatie, een hang naar het verleden, kapitalistische gevolgen en stad versus natuur voorgeschoteld. Dit allemaal in de bekende precieze kaders met regelmatig aparte cameraplaatsen en -hoeken en bijzonder mooi kleur- en lichtgebruik. Misschien wel iets minder uitgesproken bevreemdend en kunstzinnig dan voorheen. Gelukkig geen (piano)muziek op de geluidsband te bekennen, de omgevingsgeluiden vormen de soundtrack.

Ik ben er nog niet over uit hoe goed ik Stray Dogs nu werkelijk vind en waar ik hem in zijn filmografie zou rangschikken. Het zou geen onlogische slotfilm zijn, al hoop en denk ik dat Tsai gewoon verder gaat.

Dit op het grote doek (35mm) is werkelijk fantastisch. Het new waverige deel voor de hel is wel mijn favoriet. In de hel zitten adembenemende stukken maar niet alles weet daar evenveel te boeien. Heerlijk campy spul verder hoor en stilistisch echt buitencategorie.

Inderdaad merkwaardig dat het personage met de meeste spreektijd wordt gespeeld door een Georgiër die in het Hongaars en Engels is gedubbed. Komt knullig over, maar doet daarmee wel denken aan oudere soortgelijke Russische en Oost-Europese films met beklemmende dynamische cameravoering en dystopische en religieuze boventonen. Een film die vooral met zijn vluchtelingenthema gruwelijk mis had kunnen gaan (zoals White God voor mij een grote mislukking was, terwijl die een stuk beter is ontvangen dan deze Jupiter's Moon), maar ik bespeur hier nergens een vervelend toontje in de kritiek die Mundruczó (vooral) op zijn land heeft, al is het slot op het randje. In dat opzicht gaat hij duidelijk verder waar hij bij White God was gebleven. Het helpt dat Jupiter's Moon speelt als een b-film en de cinematografie leidend is, waardoor de kans op ergernis bij mij flink is verkleind.