Opinions

Bijzonder, na Ei Sain Deizu (1989) alweer een film uit 1989 waarin Susie Q wordt gezongen door een meisje met een schattig (Japans/Koreaans) accent. Hier komt het alleen wel volledig onverwacht (tenzij je dit bericht leest voordat je de film kijkt).

Gagman valt te beschrijven als Seijun Suzuki doet Charlie Chaplin, doch een pak minder experimenteel dan eerstgenoemde.

Wil me hier ook nog even aansluiten bij Mochizuki Rokuro, danuz en starbright boy. Gemiste kans vooral. De film is inderdaad enorm onevenwichtig. In het begin had ik zeer goede hoop, want de film is met momenten prachtig geschoten (die kleuren in de villa!) en de film keek toen nog erg lekker weg. Nadat die jongen overlijdt ontstaat er een gat wat helaas niet meer wordt opgevuld. Het rouwverwerkingsproces vond ik hier niet tot zijn recht komen, en de film wordt veel te langdradig en de humor is hit-or-miss. Die beer komt bijvoorbeeld echt totaal uit het niets. Dat is wel nogal absurd, maar in het grote plaatje past het niet. Op het einde leeft de film wel weer wat op, en komt het drama beter tot uiting dan daarvoor. Dat maakt dan nog een mooie gevoelige afsluiting. De potentie is er wel bij Yakusho. Vraag me af of hij nog met een tweede film gaat komen.

Het einde is er inderdaad wel te veel aan. De metafoor wordt dan zo letterlijk gebracht, terwijl de titel (en in de opening wordt er nog naar gerefereerd) eigenlijk die lading al voldoende dekt. Verder vind ik de cinematografie wel zeer de moeite waard met enkele 'moderne' shots en is protagoniste Otama heerlijk. Met tevens een behoorlijk zinopwekkende scène. En dat is nog geeneens waar de tepel is te zien. Ook best wel veel geslaagde humor. Alleen de soundtrack was zwak en bleef maar op de achtergrond doorzeuren. Ben ook geen fan van een studiodecor, maar ach.

Toch heeft het einde stiekem een diepe indruk achtergelaten: de volgende ochtend vloog ik op een (wilde) gans met mijn handjes stevig rond de hals vastgeklemd en werd ik na de landing misselijk wakker toen ik een ranzig blikje foie gras naar binnen werkte.

Jammer van het einde, scheelt toch een half sterretje. Niet alleen klopt er niks van de locatie waar onze helden terechtkomen, maar tevens weet het geen enkele emotionele snaar te raken doordat de zogenaamde romance gebaseerd is op een paar pogingen tot onschuldig flirten. Ook de shoot-out mist spanning, vooral vanwege de overdaad aan kogels. De achtervolging was daarentegen wel knap uitgevoerd, met enkele Le salaire de la peur momentjes. De rest van de film is behoorlijk sfeervol, met natuurlijk het standaard jazzy geblaas en getoeter op de achtergrond. Niet dat het ergens echt bijzonder wordt, want het plot is er eentje uit het boekje en op technisch gebied is het niet meer dan degelijk. Verder kom je een paar bekende markante koppen tegen en vond ik het goedlachse meisje erg leuk spelen.

Erg korrelig en grauw inderdaad, ook geschoten op 8mm en veel opzettelijk dirt en schade in beeld. Wel echt iets voor mij: zelfkant van de samenleving, desolaat en vies industrieel landschap, dwingende geluidscollages (ambient noise enzo) en dus een grove korrel. Helaas toch wat teleurgesteld, want de film wist me niet de gehele tijd vast te pakken. Misschien iets te veel herhaling, en dan met name het elkaar telkens achtervolgen? Moest enkele malen denken aan het sterkere Carnival in the Night, vooral ook door het einde met de bevalling. Exhausted is echter meer minimalistisch, maar dat ging voor mij wat ten koste van het inlevingsvermogen. Ga je op een gegeven moment toch wat apathisch toekijken, terwijl Carnival in the Night mij volledig meekreeg, met name door de afwisseling in situaties en het gebruik van meer personages/mensen. Behoorlijk kille film dus, waar je wel bestand tegen moet zijn. De geluidscollages helpen hier gelukkig wel mee, net zoals de wisselwerking tussen dicht op de huid zittend schokkend camerawerk en de registrerende afstandelijke shots. Veel industrie ook in beeld. Naar het einde toe wordt het daarnaast aardig vies. De censuur zit overigens niet daar, maar meer in het begin. Schijnen vooral beelden weggehaald te zijn van bestialiteit, al zou ik die niet zo goed kunnen plaatsen in de plekken waar ze eruit geknipt zijn .

Mja, ik maak er een ruime zeven van.

Zo te zien is laatst elke Georgiër opgeroepen een 10 te geven op IMDb voor deze film

Zitten zeker enkele magische momenten in (vooral die met zang en dans), maar niet evenwichtig genoeg voor een topscore als je het mij vraagt. Bovendien vond ik de wat grijze waas die de gehele speelduur over de film hangt niet zo mooi, met name in de scènes die zich buiten afspelen. Qua cinematografie moet je denken aan de Roemeense new wave (kijk ook maar eens wie er DoP is), alleen worden die kenmerkende achtervolgende shots hier regelmatig vroegtijdig afgebroken, waardoor er van 'intens en hypnotiserend' - buiten enkele scènes - voor mij geen sprake was. Wel goed en naturel gespeeld door de jonge actrices inderdaad, maar dat lijkt sowieso eerder regel dan uitzondering te zijn.

Um rapaz no verão

Jammer dat er toch weer geëindigd moet worden met zelfmoord. Ik begrijp dat dit nodig wordt geacht om het punt te maken waarnaar de (ironische) titel refereert en het haalt de film niet helemaal onderuit, maar het voelt als een te kunstmatige en ongeloofwaardige ingreep. Verder is dit zeer genietbaar in onmiskenbare Portugese stijl. Misschien te beschrijven als een vrijere Haneke, of een strengere Rohmer zonder dialoog. Of gewoon Bresson op zijn Portugees. En 80s post-punk genoeg.

Gemiste kans toch wel. De humor is geweldig, maar het is nogal onafgewerkt en het loopt allemaal zo stroef. Geen fijn tempo en door de matige afwerking wordt het dan een tikkeltje traag, zonder dat dat wordt opgevangen met bijvoorbeeld strakke editing of een stevig sounddesign. Flink naar uitgekeken en gelukkig kon ik vaak een dikke smile opzetten, maar als geheel helaas een tegenvallertje.

De Hong connectie is inderdaad duidelijk. De alcoholconsumptie valt nog enigszins tegen, maar gelukkig krijgen we wel eindeloze dialogen, ontelbare cafébezoeken en talloze pogingen tot motelseks. Gaat van irritatie naar hilariteit en fascinatie. Die blijven vaak het beste hangen. Het einde moest ik een paar keer terugkijken, maar dat lag waarschijnlijk meer aan mij. En de camera(man) is te zien in het openingsshot, dat zou toch haast wel een bewussie moeten zijn.