Opinions

Het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. Een soort mix van Antonioni's Il Deserto Rosso en Tati, en dat in een new wave jasje. Een melancholische trip zonder duidelijk verhaal waarbij de camera een cruciale rol speelt. Paar fantastische lange takes en tracking shots onder andere. Daarna gaat de mannelijke hoofdpersoon zich bezighouden met het uitvoeren van bovenstaand plot, dus het deelnemen aan een bokswedstrijd. Ook dit wordt zeker niet standaard uitgevoerd, bevat enkele uitstapjes, maar is minder magisch dan het doelloze en onbestemde gevoel dat het eerste deel weet uit te beelden. Lijkt overigens een (half) vervolg op Rysopis te zijn, de minstens even sterke debuutfilm van Skolimowski. Helaas niet gezien op het IFFR 2009.

Heb Waves gisteren gezien en tijdens het kijken kon ik de kritiek al dromen, zeker omdat het een witte regisseur betreft. Volgens mij toch vooral een kwestie van misinterpretatie (en je vooroordelen bevestigd willen zien worden). Al had ik ergens ook wel liever gezien dat een zwarte acteur de rol van Lucas Hedges had gespeeld, wat eigenlijk nergens op slaat omdat het verder niet ter zake doet.

De zwarte acteur speelt de enigszins agressieve masculine jongen en de witte acteur de rustige zachtaardige jongen, wat stereotypen in de hand zou werken. In deze vertelling had het echter net zo goed omgekeerd kunnen zijn, en zo zwart/wit is het sowieso niet, het personage van Kelvin Harris Jr. (die overigens merkwaardig veel op mijn broer lijkt) is sympathiek maar ontspoort. Het personage van Lucas Hedges zie ik ook een white savior worden genoemd, maar uiteindelijk draait het toch vooral om haar rouwverwerking en is hij eigenlijk slechts een middel om daartoe te komen. De scènes tussen de zoon en de terminaal zieke vader kan je zelfs zien als een soort surrogaat voor het afscheid wat zij nooit van haar moeder heeft kunnen nemen. Het script is in eerste instantie overigens geschreven zonder zwarte familie als uitgangspunt, dat is pas ontstaan dankzij Kelvin Harris Jr. op de set van Shults' vorige film It Comes at Night. En zo is er nog meer kritiek met betrekking tot afkomst regisseur en inhoud van de film die ik niet terecht vind (maar wel begrijp waar het vandaan komt en hoe gevoelig dat met name in de VS ligt).

Lees ook in meerdere recensies een gebrek aan empathie en oppervlakkige personages, waar ik het ook zeker niet mee eens ben. Was juist zeer emotioneel betrokken en jankte weer als vanouds. Enkele dialogen tussen kind en ouder zijn helemaal raak. En toch ook wel enkele subtiliteiten. Erg sterk hoe bijvoorbeeld pas laat in de film duidelijk wordt dat de moeder niet de biologische moeder is. De kritiek van style over substance (kleuren, cirkelende camerabewegingen, beeldverhoudingveranderingen en muziekkeuzes zijn allemaal heel prominent aanwezig) deel ik dan natuurlijk ook niet. Op dat gebied wel echt geweldig, vooral de kleuren. De gesplitste structuur is uiteraard ook opvallend (à la The Place beyond the Pines) en verdeelt de kijkers ook. En toch blijkt het uiteindelijk een ronde vertelling te zijn, met dezelfde begin- en eindscène en heel subtiel ook dezelfde geluidsband als je de kleurige aftiteling afkijkt.

Luce is trouwens een mooie companion piece hierbij. Beetje een onderschatte film.

O en ik heb de cameo van Harmony Korine helemaal gemist. Iemand die hem kan aanwijzen? Hij speelt blijkbaar een leraar ergens...

Toffe docu.

Sowieso de moeite waard vanwege enkele opzienbarende en weirde performances. Zo gaat iemand een gevecht aan met zijn draaitafel door er eens flink op te douwen (Yoshihide Ôtomo), een ander produceert klanken door zich snel achterelkaar tegen het hoofd te slaan (Fuyuki Yamakawa) en een ander gaat tijdens een feedback outro met een slijptol langs de staartpen van zijn cello om zo wat geïmproviseerde visuals te creëren (Hiromichi Sakamoto). Zelf luister ik met enige regelmaat naar abstracte muziek, maar met zulke beelden erbij is het nog meer fascinerend, al vond ik de muziek hier an sich niet altijd even bijzonder.

Buiten deze performances is de docu prima verzorgd. Net als het onderwerp neemt de film een voorzichtig experimentele vorm aan, maar schiet verder nooit in de overdrive. Dat zou denk ik ook afbreuk hebben gedaan aan de optredens. Die vormen namelijk het zwaartepunt en zouden minder intens zijn als je tussendoor ook nog eens gebombardeerd wordt met allerlei drukke toestanden (bij enkele optredens worden wel extra beelden ingevoegd). De locaties van de performances zijn overigens vaak al erg tof. De beeldtaal sluit in ieder geval mooi aan bij de muziek. Veel industriële beelden uit de stad waardoor de artiesten zijn beïnvloed, al was het af en toe wel erg obligaat (die graafmachine op de vuilnisbelt bijvoorbeeld).

Daarnaast vinden er tussendoor aan een tafel gesprekken plaats tussen de artiesten die we zien optreden, keurig in zwart/wit gefilmd. Altijd fijn om min of meer gelijkgestemden over hun passie te horen praten. Individueel komen volgens mij alleen cellist Hiromichi Sakamoto (erg fascinerende man) en Takashi Kizawa (Numb) aan het woord.

Als je enige affiniteit met noise of avant-garde hebt is dit zeker een aanrader. Of als je bijvoorbeeld Eri Eri Rema Sabakutani (2005) of Electric Dragon 80.000 V (2001) wel kon smaken.

Kan me ook grotendeels vinden in de eerdere commentaren. Halverwege was ik nochtans erg positief. De cameravoering is bekend terrein, maar zo sterk en consequent uitgevoerd als hier zag ik ze nog niet vaak. De soundtrack met pruttelende zomerse elektronica vormt de ideale begeleiding. Het werd eigenlijk steeds iets minder naarmate de urbane setting steeds meer plaats moest maken voor een rurale. De mystiek aldaar heeft te weinig om het lijf om de spanning erin te houden. In het begin werkt het geswitch nog wel, daarna verzandt het in een te gemakkelijke poging tot desoriëntatie en zijn er ook flauwe personages nodig (die kerel in legerkostuum) om mysterieus te blijven. Ook de terugkeer naar dat zogenaamde cat-sit appartement is te voorspelbaar en uitgekauwd. Op het einde herpakt de film zich gelukkig weer, wat het extra jammer maakt dat er niet wat materiaal in de tweede helft van de film is weggelaten. Het doet verder gewoon veel goed en kan zich meten met andere recente impressionistisch geschoten films. Je zou het een Amerikaanse indie versie van Reconstruction kunnen noemen.

niethie, is dit niet gewoon een langere versie van Atlas (2013)? Synopsis is in principe hetzelfde en in de trailer van Atlas zie ik exact hetzelfde rijdende shot van Noorse bomen en huizen als in White Noise. O en de vrouw/het shot op de poster van Atlas zit ook in White Noise. Volgens de kopjes is het materiaal ook allemaal voor 2014 geschoten. En hier is te zien dat de film in 2016 al heeft gedraaid. Vijf minuten verschil in speeltijd ten opzichte van wat het IFFR aangeeft (hij duurde inderdaad - minstens - vier uur), maar zal denk ik wel dezelfde cut zijn.

Bizarre collage/essayistische opening trouwens met veel klassieke filmbeelden in de slechtste YT-kwaliteit. Om vervolgens die opening te eindigen met een razende montage waarin lichamen(?) verschijnen. Ik vond de nihilistische vrouwelijke voice-overs in de rest van de film wel erg sterk werken. Blijkbaar heeft D'Agata zich voor eerder werk al door Bataille laten inspireren. Qua beelden en geluidsband doet het vooral denken Grandrieux' experimentele drieluik. En ook wat aan Pedro Costa en in het verlengde van Grandrieux filmmakers als Amiel Courtin-Wilson en Scott Barley (de buitenshots).