Opinions

Minder dan Metropolitan ja (heb Barcelona even overgeslagen vanwege de Criterion uitgaves), vooral filmisch dan. Ziet er allemaal wat standaard uit, beetje die look die je bij veel Hollywoodfilms uit de jaren '90 tegenkomt. Dit terwijl Metropolitan nog zulke mooie fotografie had. Daarentegen kent The Last Days of Disco voor de rest wel datzelfde losse Stillman sfeertje, steunend op het vele gepraat en de interactie tussen de kopstukken. Poisonthewell heeft het al prima verwoord. Net als in Metropolitan komt het groepsproces weer naar voren. Toen vond een desintegratie plaats, hier is het minder duidelijk door de vele wisselingen in de groep (als die er al is). Ook zijn de verhoudingen nogal lastig te volgen, wie kent elkaar, en hoe goed, en waarvan, en sinds wanneer. Het fragmentarische karakter draagt daar flink aan bij. Dit is dus wel de kracht van de film, in combinatie met de scherpe dialogen. Dan heeft de film nog een troef: Chloë Sevigny, wel een favoriet inmiddels. Ook Chris Eigeman doet het al nephomo niet verkeerd, al vond ik hem in in Metropolitan als jonge jaloerse UHB snob leuker. Zijn vertrek zorgde daar voor een erg eenzaam gevoel. De rest van de cast doet gewoon aardig mee. Oh, en de muziek was wel lekker hoor (en het einde!).

Vreemd, het concept van de film komt me zeer bekend voor, maar welke film ik nu daadwerkelijk bedoel? Tijdens het kijken dacht ik vooral aan Mesa sto Dasos (2010) en Lisandro Alonso is ook nooit ver weg (hoewel ik beschamend genoeg nog steeds alleen Jauja heb gezien). Maar toen begon ik te twijfelen of het niet 'gewoon' Noche was. Ja, blijkbaar heeft het berichtje van beavis meer dan zeven jaar geleden een diepe indruk achtergelaten haha. Maar omdat in die Griekse film ook een soort van auto-ongeluk zit (explosie of zo), dacht ik dat daar ook het fatale lot vroeg in de film wordt getoond om vervolgens in een limbostaat de laatste uren te (her)beleven, alleen gebeurt dat laatste in die film bij nader inzien volgens mij helemaal niet. In Noche zitten dan weer andere gelijkenissen zoals de geluidsopnames van de overledene en is de verkenning van leven/dood enigszins vergelijkbaar. Het zal wel een combinatie zijn. En misschien herkende ik ook wel dingen van Jazmín López' laatste film (sowieso hoe de bewegingen van de personages niet lineair in de tijd worden gevangen). Maar het gaat me vooral om het concept/uitgangspunt dat bekend voorkwam. Of er moet nog een soortgelijke film zijn die ik ben vergeten. In ieder geval zitten deze bosfilms natuurlijk wel allemaal in hetzelfde hoekje.

Hoe dan ook ben ik blij Leones eindelijk in goede kwaliteit te hebben kunnen zien (de bron is MUBI dus blijkbaar is ie in een bepaald land daar te zien). Echt betoverend mooi hoe tijd en ruimte hier worden gemanipuleerd. Lopéz trekt alles uit de kast, zelfs een time-lapse tijdens een (360°) pan, dat heb ik volgens mij niet eerder gezien.

Tijdje terug voor de tweede keer gezien en de film mist wel audiovisuele punch in de psychedelische en heftige scènes richting het eind. Maar de esthetiek is toch behoorlijk eigenzinnig. Het doet aan de oppervlakte misschien denken aan wat tegenwoordig hip is maar vind het nergens écht vergelijkbaar mee. Misschien doordat het zoveel verschillende invloeden combineert. Als je de color grading ziet dan zien sommige scènes er voor de bewerking juist beter uit, al draagt dat ook bij aan het eigen gezicht van de film.

Vind 'm denk ik net wat minder dan Copie Conforme. Ditmaal dus in Japan, maar gewoon typisch Kiarostami. Ook hier vindt weer een roltransformatie plaats, maar dan zonder er geheimzinnig over te doen. Natuurlijk ook weer de nodige herhalende cameraposities en VEEL motorkapshots. Soms op uiterst subtiele wijze, soms rechtlijniger via dialoog, schuift Kiarostami thema's als identiteit, communicatie, ouderdom en familie naar voren. We zien de camera achter een licht wapperend gordijntje. Een oudere mevrouw kijkt toe, zij verzorgt nog steeds haar gehandicapte broer. De buurman heeft haar niet gegeven waar ze op had gehoopt. Een schilderij, een advertentie, een mobiel, een prostituee, een student, een vriendin, een kleindochter.

Het is jammer dat de magie van de schrijdende nachtelijke opening niet de gehele speelduur wordt vastgehouden, want oioioi, wat was dat meesterlijk zeg. Ik vind Kiarostami eigenlijk altijd integreren en heel erg zijn stempel op de film drukken, maar helemaal mijn regisseur is het niet. En dat komt denk ik vooral door zijn visuele stijl, en dan met name op het gebied van editing en focus. Hij heeft namelijk nogal de neiging om elk prachtig sfeershot (te) vroeg af te breken, om je daarna een 'lelijker' shot voor te schotelen. Ben je net zo lekker de straten van Tokyo aan het bezichtigen, krijg je opeens zo'n enorm hoofd in beeld, en dan wordt dat hoofd vele malen langer vastgehouden. Aan de andere kant heb ik er ook waardering voor, omdat hij de simpele manieren om een publiek in zijn film te laten komen schuwt. Die eigenzinnigheid van Kiarostami spreekt me dus wel degelijk aan, al blijf ik er moeite mee houden. Dit betekent overigens niet dat er visueel weinig te beleven valt, integendeel, het is alleen soms wat lastig, Kiarostami blijft telkens dicht bij de inhoud. Nog een Kiarostami-dingetje: het niet direct tonen van een persoon. Dit leverde weer prachtige plaatjes op, met name bij de opening in een café, waar haar baas buiten een telefoontje pleegt. Ook een tv is hier natuurlijk uiterst geschikt voor, of een zijspiegel. Daarnaast zijn die motorkapshots met reflecties van bomen en gebouwen echt prachtig. Daarom zonde dat er naar mijn smaak op een gegeven moment toch echt te veel hoofden in beeld zijn. Verder een zeer aangenaam gevoel hier aan over gehouden.

En tsja, Rin Takanashi, kan het mooier? (en Ryo Kase is behoorlijk veranderd sinds de laatste keer dat ik hem zag, twijfelde af en toe of hij het wel was).

Ik kan me eigenlijk geen enkel shot voor de geest halen die onscherp (out of focus) is geschoten. Het deed mij wel enigszins denken aan Grandrieux, maar niet daardoor. Lily Lane pakt ongeveer het beste van Forest en Just the Wind, maar overtreft alles wat hij hiervoor heeft gemaakt (voor deze film vond ik Dealer en Milky Way zijn meest geslaagde werken). Ontzettend zintuiglijke cinema op een hele delicate en persoonlijke manier, met geniaal experimenteel gebruik van verschillende soorten camera's. Het is wel totaal niet sentimenteel en ook nergens echt opzwepend (misschien alleen de uitbarsting in het huis van Rebeka's moeder), dus het is zeker een lastige film om een emotionele band mee te krijgen.

Mooi werkje weer van Weerasethakul. Ben meestal niet zo van de apenpakkies en dergelijke gimmicks, zoals Arnie het hierboven noemt, en de verwachtingen waren daardoor enigszins getemperd, maar stoorde me er gelukkig nauwelijks aan. Sterker nog, het leverde af en toe mooie droge momenten op, neem het gezamenlijk staren (aapjes kijken?) en de foto's.

Vond de prent een stuk rechtlijniger dan Apichatpong's vorige twee films. Soms gaven de personages zelfs wat overbodige informatie, terwijl het al duidelijk was wat er bedoeld werd. De geluidsband was als altijd in orde, wel minder aanwezig dan gebruikelijk, iets meer naar de achtergrond verdreven. In Syndromes and a Century is hier pas echt geniaal mee omgegaan. Het voelde als een samensmelting van elementen uit Weerasethakul's voorgaande films, zoals het verzorgingsaspect uit Blissfully Yours, de dieren in andere gedaanten uit Tropical Malady en het overschakelen van platteland naar stad uit Syndromes and a Centruy. Daarnaast wordt er weer aardig wat rondgebanjerd in de jungle en duiken er tevens soldaten en natuurlijk monniken op, die ook gewoon behoefte hebben aan een mobieltje en een computer.

Het was in ieder geval weer genieten, de sfeer waar je wordt ingedompeld is ongekend. Visueel had er denk ik nog wel ietsjes meer ingezeten, neemt niet weg dat we wederom een paar fantastische shots voorgeschoteld krijgen, met als hoogtepunt misschien wel de grotopening die half in de schaduw ligt, al weet de maan ook schitterend door te dringen. Ik zag trouwens een gezicht in een van de grotopeningen.

Wat een heerlijk gestoorde film. Zeer donker en volslagen hilarisch, zo zie ik ze graag. Naast de Tarantino vergelijkingen (Pulp Fiction met name), deed Lowlife me ook wel denken aan Tangerine, ondanks de ook duidelijke verschillen. Maar ze hebben een zelfde soort aanstekelijke energie en ruimte voor compassie tussen alle over-the-top ellende en hilariteit. Al doet de gore hier vaak anders vermoeden, het is voor mij geen exploitatiefilm. Op de maatschappelijke problemen wordt verder ook niet te veel de nadruk gelegd, dus het blijft allemaal in balans terwijl het eigenlijk alle kanten op vliegt. Overigens leuk om te zien dat Sean Baker zelf ook van deze film heeft genoten.