Opinions

Eerste film van Masumura die me echt goed bevalt. Misschien te vergelijken met zijn eerdere Manji (1964), in de zin van opnieuw een vreemd soort driehoeksverhouding en gevaarlijke drankjes die in het psychologische spel als strijdwapens worden gebruikt. Muse Ayako Wakao is ook weer van de partij. Pluspunt is hier de consequente beeldvoering. Deze is erg statisch, maar de weidse interieurshots in fraai belicht zwart/wit zijn vaak om in te lijsten. Het sluit erg goed aan bij de donkere en zware thema's. Er wordt een interessant en relevant tijdsbeeld neergezet waar ik helemaal in werd ingezogen. Niet dat het heel expliciet is, maar de operaties zijn niet fijn om naar te kijken en ook met de katten wordt bepaald niet lief omgegaan.

Tot nu toe waarschijnlijk mijn favoriet van het IFFR. Misschien vermoeiend, maar zo intens. Ronald Bronstein is er weer bij betrokken (screenplay en editing) en het heeft dan ook dezelfde gejaagdheid als Frownland en zit vol met onsympathieke personages die hun leven er niet bepaald makkelijker op maken. Ook dezelfde DoP (Sean Price Williams). Heaven Knows What heeft alleen minder zwarte humor dan Frownland. Ariel Pink zou ook in de film te zien moeten zijn (heeft blijkbaar ook een nummer met de titel van de film, als bonustrack op pom pom). Of het was een andere rol (in ieder geval geen bedankje). Zelf heb ik 'm niet gespot.

Wel een heftige film inderdaad. Het effectbejag waar starbright boy over sprak vind ik ook hier wel op een paar momenten aanwezig (heb zijn vorige films nog niet gezien), vooral hoe de in het huis aanwezige moeder en kinderen rond het martelen worden weergeven. Ik weet niet in hoeverre dit realistisch is, maar ik vond het aan de ongeloofwaardige kant. Ook is het gewoon onvergeeflijk dom dat Heli de pakjes cocaïne weggooit in plaats van ze ergens anders te verstoppen, alsof hij de grootse moraalridder op aarde moet voorstellen. Het zusje zag er trouwens wel érg jong uit, waardoor ik haar relatie met Beto nogal weerzinwekkend vond eigenlijk, aan Beto's kant dan (over moraalridders gesproken ). Maar overal heerst wel de positiviteit - positieve negativiteit zeg maar - en is de film naast rauw op je dak ook ambigu en wordt er cinematografisch vakwerk geleverd. De zwarte humor mocht er overigens ook wezen, zo lag ik bij dat lieve hondje tijdens de inval bijna dubbel (oké, een kleine gniffel kwam er meer bij in de buurt). Het gezicht van die 'vrijpostige' agente was trouwens ook onbetaalbaar. Escalante suggereerde in eerdere scènes al wat zou gaan komen (door haar gezicht iets langer vast te houden in combinatie met de gelaatsuitdrukking), dus zo uit het niets en onverklaarbaar was dat moment niet.

De film opent op 10 september 1989, maar Kenji (Asano) draagt de dag(?) erop een Nevermind t-shirt, terwijl Nirvana toen pas net hun debuutalbum Bleach hadden uitgebracht, en twee jaar later in 1991 Nevermind uitbrachten. Vraag me sowieso af waarom Aoyama ervoor kiest het verhaal 6 jaar eerder te laten plaatsvinden. Of het moet zo zijn dat er enkele jaren tussen de opening en het moment dat Kenji zijn Nevermind t-shirt draagt zitten, maar dat was verhaaltechnisch in ieder geval niet te merken. En ook qua uiterlijk niet; het enigszins gedateerde kapsel van Kenji is onveranderd. Daarnaast worden er telkens na de openingsdatum tijden aangegeven, en voor het moment dat Kenji dat t-shirt aanheeft staat er 0 pm, wat volgens mij helemaal niet bestaat? Ook zien we in het fragment ervoor een vliegtuig opstijgen, wat een aanwijzing zou kunnen zijn. Ik zal het begin van de film nog eens terug moeten kijken om een eventueel sprongetje in de tijd waar te nemen. Zou wel leuk zijn gedaan als ze door middel van dat t-shirt de tijdsverschuiving duidelijk hebben gemaakt. Ik was alleen te dom door te denken dat het gewoon een fout van de crew was, terwijl als ik er nu over nadenk het wel erg onwaarschijnlijk is dat je een film op een bepaalde datum laat beginnen (wat verder niet relevant leek voor het verhaal), om vervolgens je hoofdpersoon zo'n opvallend tijdsgebonden t-shirt te laten dragen.

De film zelf dan. Ik zag laatst Sad Vacation, en die film mag een vervolg op deze Helpless (en in mindere mate Eureka) genoemd worden. Het maakt bepaalde acties in Sad Vacation wel begrijpelijker, want Kenji komt hier nogal gefrustreerd over, ook al gaat er aan zijn geweldadige uitbarsting wel de zelfmoord van zijn vader vooraf, maar ook daarvoor lijkt hij niet in een al te beste stemming te verkeren. Blijft verder fijn om Asano bezig te zien, al heeft hij door zijn jeugdigheid hier nog niet de presence die hij later kreeg. Helpless voelt vooral (met dank aan Kenji) vrij leeg aan, en ook onaf (hence Sad Vacation), maar sluimert wel lekker weg. De scènes met de net vrijgekomen Yasuo (Ken Mitsuishi) waren vaak minder dan die met Kenji (zoals met die wegblokkade, nogal flauw). Visueel is het meer dan degelijk, maar ook niet geweldig, en heeft het een aparte soundtrack. Lijkt me dus typisch Aoyama. In ieder geval zin om meer van hem te zien.

Beklemmend dissonant meesterwerk met een waanzinnig gestoorde Elisabeth Moss, een Sean Price Williams in absolute topvorm (die man wordt in Nederland totaal genegeerd) en een geluidsband (misschien wel de beste die ik ooit heb gehoord) die de gekte tot het maximale versterkt. De rest van de cast is ook geweldig en met enkele bijrollen en cameo's van indiehelden. En dan opeens in een verstild deel van de film Bryan Adams' Heaven op piano (niveautje Britney Spears in Spring Breakers en Neil Young in Post Tenebras Lux); kippenvel. Ter referentie: Cassavetes meets Noé?

Is Jaime Rosales de meest onderschatte en ten onrechte onderbelichte regisseur van de 21ste eeuw? Het zou zomaar kunnen. Het is vreemd dat hij niet de status geniet van een Carlos Reygadas of Miguel Gomes. Wellicht omdat Spanje op filmgebied niet meer zo hot is?

Naar eigen zeggen heeft Rosales Hermosa juventud - met zijn ironische titel - toegankelijker proberen te maken dan zijn vorige films. Toegankelijker dan Sueño y silencio is het zeker, maar aan de twee reacties hier op MovieMeter te zien gelukkig niet toegankelijk genoeg voor het grote publiek. Daarvoor kijken we geen Rosales. De basis mag dan een redelijk standaard Eurocrisis worsteling zijn, de uitwerking is tegelijk een realistisch portret met veel subtiele details en nuances en een poëtische sfeerschets. Ook wel een beproefd recept inmiddels, maar weinigen bezitten denk ik het filmische talent van Rosales. Soort terloopsheid zonder al te veel aan urgentie hoeven in te leveren, als dat niet te wazig klinkt. Ook hier kan hij het niet laten om met de vorm te spelen en toont hij bijvoorbeeld hele periodes middels smartphone snapshots. Dat is niet alleen spielerei of louter een gimmick, want het biedt ook een interessante perspectiefwisseling en een reflectie op de huidige communicatie en zelfs op het medium film.

Wat Rosales minder doet is dat hij soms wat geforceerd het heden aanhaalt, bijvoorbeeld door een gesprek over Google te tonen. Het einde zal misschien ook enkele diepe zuchten opleveren. Naast dat je het al eerder redelijk ziet aankomen, is het een tikkeltje gemakzuchtig te noemen. In combinatie met de titel zou je het (naast ironisch) ook pessimistisch kunnen noemen, maar door het voorgaande wordt denk ik meer een transitie gesuggereerd, een tijdelijke noodzaak. Net zoals de pornofilm een eenmalige aangelegenheid was. Natalie en Carlos bevinden zich in het schemergebied tussen jeugd en volwassenheid en zien zich gespiegeld aan de economische staat van hun land. En oh ja, die typische Duitser in de slotscène is overigens wel heerlijk fout, alsmede zij natuurlijk

Het meesterwerk van Rosales verwacht ik nog wel eens tegen te komen. Sueño y silencio kwam bij momenten dicht in de buurt, maar was ook taai op andere momenten. Wel eentje die wellicht herziening vereist. La soledad en Tiro en la Cabeza heb ik sowieso nog te gaan. De hoop op een Spaanse Post tenebras lux of Aquele querido mês de agosto heb ik nog niet opgegeven.

Oh en deze is voor Naomi Watts wellicht leuk eens te zien, ondanks dat de regisseur een Catalaan is

kinjutsu heeft ons een beetje op het verkeerde been gezet met zijn Susumu, het is toch vooral Shinobu die veel in beeld komt Ja, 5* van Onderhond, dat schept helemaal verwachtingen. Begrijp er alleen weinig van. Het is een goed gemaakte film met sterk camerawerk en prachtig kleurgebruik en fraaie interieurs, maar zeker niet uitzonderlijk of vernieuwend hierin of zo. Het verhaal is zelfs vrij slap te noemen, met name door alle clichés die je vrijwel altijd in dit soort films over afglijdende idolen en diva's tegenkomt. Het plastische chirurgie gedeelte is verder wel een aardige toevoeging hierop. Maar bijvoorbeeld het politiekantoor, dat is dan weer zo'n beperkte en simplistische toevoeging. Sommige scènes hebben een hoog Sono gehalte, maar dan wel de light-versie. Die machtsspelletjes vind ik toch niet echt lekker uit de verf komen, iets te geforceerd (al is dat bij Sono ook vaak). De hallucinaties en dromen zijn gelukkig wel goed uitgewerkt, en ook redelijk creatief. Had graag wat meer buitenshots gezien om het geheel wat levendiger te maken. Op het laatst zitten we even in Shibuya, en daarvoor ergens op de rand van een pretpark, maar daarbuiten toch nauwelijks. Past natuurlijk ook niet zo bij de levensstijl van Lilico, maar toch. Het inpassen van schoolmeisjes die zo nu en dan commentaar leveren brengt wel die levendigheid die de film nodig heeft. Het einde is tenslotte erg tof, vergelijkbaar met die van Shamo (om maar wat te noemen). Hierdoor kan ik er nog net 3.5* aan kwijt.

Dit is in ieder geval weer een serieuzere poging van Ho-cheung Pang, maar helemaal overtuigd ben ik niet.

De mozaïekstructuur voelt hier wat oubollig aan. Ik weet niet precies waar het aan ligt. Het zou de editing en de muziekkeuze kunnen zijn, maar het zou ook de associatie met eerdere mozaïekfilms kunnen zijn, waar er toch vooral tien tot twintig jaar geleden veel van werden gemaakt.

De muziek noem ik omdat die heel sterk de toon van de film bepaalt, en met name in het begin we betrekkelijk snel schakelen tussen de verschillende personages, waardoor de film een wat aanstellerig gevoel over zich heen krijgt. Dit was misschien niet het geval geweest als de muziek niet zo zwaar dramatisch was. Het lijkt mij krachtiger om iets terughoudender, meer ingetogen, te beginnen en vervolgens meer dramatische elementen te incorporeren. Tevens vond ik enkele beelden kitscherig qua kleurgebruik en belichting, maar dit blijft beperkt. Gelukkig, want Pang levert toch meestal visuele hoogstandjes af. Op dus enkele misstapjes na is dat ook hier het geval, en is het weer vergapen aan de kadrering, de texturen en het kleurgebruik. De droomsequenties zijn verder tof gemaakt, en het is te bewonderen dat Pang een miniatuurstadje heeft laten maken.

En hoewel het drama niet altijd even goed uit de verf komt, weet Pang door zijn eigenzinnigheid de meeste valkuilen te voorkomen, ook al is het af en toe aan de onsubtiele en overdreven kant. Het is duidelijk geen lachfilm, maar Pang blijft scherp en komt zo nu en dan fijn ironisch uit de hoek. Het einde vond ik trouwens niet al te sterk, vooral esthetisch niet. Nu zag ik alleen een hoofd heel vreemd op en neer gaan. Dat zag er echt niet uit.

Het begin is even doorbijten (de optiteling met de filmnaam op een verkeersbordje leek wel eeuwig te duren), wat daarna komt is wat mij betreft fantastisch. De film blijft even traag als de opening, maar weet met zijn lange takes zowel te hypnotiseren als de meest droge humor ooit over te brengen. Ook een paar prachtig ingenomen cameraposities gezien. Onderhond prijst ook terecht de sterke geluidsband. Blijft wel, niet alles is even geslaagd (het gedeelte ergens in een café bijvoorbeeld; verstoort het ritme ietwat door ondermaats geknip). Een gek dingetje in deze film is dat alle (vier) mannen als een idioot fluisteren, terwijl het vastgoedmeisje, die met haar expressieloze gezicht de show stal, haar normale stem van Sono mocht gebruiken. Conclusie: geen meesterwerk, wel fascinerend en zeker eigenzinnig.

Het is nauwelijks te herkennen, maar op de koptelefoon wordt hier geluisterd naar late 90's screamo met Jeromes Dream, Orchid, Saetia en het onbekendere Shady View Terrace. Allemaal afkomstig uit het noordoosten van de VS, waar de film ook is gesitueerd. Het rurale gebied daar blijft een van de mooiste plekken om jongeren te portretteren. De goed hoorbare soundtrack bestaat uit fijne droney ambient, afwisselend dromerig en dreigend. Bij de bedankjes worden namen genoemd die goed referentiemateriaal zijn, zoals Rick Alverson, Matthew Porterfield en Tim Sutton. In die hoek moet je het dus weer zoeken, maar dat het recept inmiddels wel bekend is betekent niet dat het minder fijn begint te worden. Enkel de opduikende beer werkte niet echt, een wat onnatuurlijke geforceerde zet.

Poeh, lastig om te beoordelen. Aardig wat gemengde gevoelens hierbij.

Sono gaat hier misschien wel meer dan ooit over de top. Niet qua gekkigheid in het script over de top, maar in de wijze waarop het verhaal gebracht wordt. Wel met minder (zwarte) humor dan gebruikelijk. Komt denk ik nog het dichtst in de buurt van Hazard, al heb ik nog niet alles van Sono gezien. Bijna allemaal onsympathieke karakters, veel geschreeuw, veel agressie, veel toevalligheden en weinig realisme, maar toch lijkt het te werken.

Het speelt zich dus af tegen de achtergrond van de bevingen van 11 maart 2011, en laat dat weten ook. Sumida is een veertienjarige jongen en woont in een huisje waar ze bootjes verhuren. Zijn vader is meestal dronken en komt af en toe langs om hem fysiek en verbaal aan te pakken. Zijn moeder geeft ook niks om hem en gaat er maar met een andere man vandoor. Hij is dus voornamelijk op zichzelf aangewezen. Op zijn terrein wonen dakloze overlevenden van de ramp in kleine tentjes, die wel het beste met hem voor hebben, en aan wie Sumida zelf ook hulp biedt. Wie het meest om hem geeft is echter het stalkermeisje (weet haar naam niet meer), die zich heel erg opdringt om zodoende Sumida te helpen en op de rails te houden.

Sono werkt dit alles met zoveel bombast uit, dat het geen persoonlijk drama maar een maatschappelijk drama wordt. De rampage die volgt op alle ellende is dan ook niet letterlijk te nemen, net zoals het overdreven drama dat niet is. Aan de ene kant is het allemaal simplistisch, uitvergroot en pompeus gebracht, aan de andere kant maakt dat de film juist krachtig, doordat dit misbruikt wordt om een (positieve) boodschap te brengen, zonder te vervallen in moralistisch gedweep.

Ook de soundtrack is totaal niet subtiel, met bekende klassieke stukken die al vele sentimentele scènes in het verleden hebben ondersteund. Past dus goed bij wat zich op het scherm afspeelt. Lekker hard ongegeneerd zo vaak mogelijk inzetten. Hetzelfde geldt voor de distortion, die niet stiekem op de achtergrond te horen is, maar zwaar in your face wordt gebracht. Visueel is het prachtig, wat zich het meest uit in de weergave van lichtbronnen. Niet heel opvallend verder, weinig opmerkelijke cameraposities enzo, maar perfect passend bij de depressieve sfeer.

Had van te voren een wat nihilistischer filmpje verwacht, met enkele uitbarstingen. Ja goed, het is natuurlijk een Sono, beetje onrealistische verwachtingen. Dit was eerder een constante golf van agressief en depressief gedrag, met enkele lichtpuntjes van hoop. Die zijn vooral te vinden in het meisje en het einde, en een klein beetje in de daklozen. Verveelt eigenlijk geen moment, en als je je niet te veel stoort aan het schreeuwerige karakter moet je hier als liefhebber wel voldoening uit kunnen halen.

Iedere scène beeldt wel een bepaalde (vaak onnodige) angst uit. Het is zeker niet de eerste Latijns-Amerikaanse film over sociale segregatie. Ook bij deze Naishtat vallen de dwarse editing en prachtige soundtrack op (dit keer ambient en omgevingsgeluiden). En een halfje extra voor de stijlvolle aftiteling, wellicht ook een voorzetting van de dualiteit.

Wat evenwichtiger dan La flór maar ook met minder hoogtepunten. De geweldige 'lelijkfilmerij' van Llinás hier doet vooral denken aan het eerste verhaal van La flór. Het enige slappe gedeelte in de film werd daarna ook meteen door de verteller neergesabeld haha. Zowel in vorm als narratief is hij helemaal mijn regisseur.

Veel feels inderdaad. Wel jammer van de flauwe metaforische slotbeelden. En soms ook te duidelijk geschreven met toevalligheden, zoals die vader van Kristján.

Een enorme meevaller dit, veel close-ups en mono- en dialogen spreken me nou niet direct aan, maar wat een mooie film is dit. Meteen vallen de zachte kleuren op, vooral in de flashbackscènes echt schitterend, en dan ook nog eens zo mooi gestileerd. Deed me nogal denken aan Offret en zie nu ook dat dezelfde man de cinematografie heeft verzorgd, die meer films met Bergman gedaan heeft waar ik dan ook maar achteraan moet. Steeds boeiende en vaak behoorlijk aangrijpende teksten worden uitgewisseld tussen moeder en dochter, wat zich op bijna subtiele wijze naar een emotioneel climax weet te werken. Wellicht soms wat te gekunsteld, maar de actrices zorgen ervoor dat het geloofwaardig blijft en je nooit het gevoel krijgt dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Het stukje Chopin vormde trouwens ook een emotioneel hoogtepunt, erg mooi.

Zeker een van de betere van het festival, maar had er na het intrigerende begin en de vervolgens mooie opbouw nog een tikkeltje meer van verwacht. Verder in alles eigenlijk solide en het zet ook een fraai tijdsbeeld neer zonder daar stevig de aandacht op te vestigen. Alleen wel wat overmatig gebruik van slowmotion en het einde (met Joy Division en uiteraard in slowmo) vond ik ook niet helemaal geslaagd.

De film deed me overigens denken aan een soort ingetogen Alléluia (2014) (zonder de halleluja ), maar wellicht is dat de geest van Laurent Lucas die na het zien van Grave op tweede paasdag nog in het gebouw ronddwaalde.

Deze film deed mij gek genoeg wat denken aan Only God Forgives. Waarschijnlijk zal deze ook voor dezelfde verdeeldheid zorgen. Ondanks dat het soms een beetje goedkoop oogt en de dubstep en witch house intermezzo's in het begin een tikkeltje geforceerd aanvoelen, vond ik het steeds intenser worden tot een bijna hypnose. Het krijgt vervolgens ook een vrij grotesk karakter en is dan behoorlijk in your face, maar ik vond het allemaal zeer geslaagd werken. Wat eerst met de grond gelijk wordt gemaakt, blijkt op het einde toch een veel kleiner kwaad te zijn, of zo Meteen al de eerste positieve verrassing van het IFFR binnen.