Opinions

joolstein vertelt de waarheid, want Cat Sick Blues is ziekelijk hilarisch. Wat ik daar nog aan wil toevoegen is dat de practical effects fenomenaal zijn, net zoals de gevarieerde soundtrack (naast de retro elektronische deuntjes die de laatste jaren weer populair zijn ook tof gitaarspul). De film voelt inderdaad totaal eigen en tegendraads aan. Als ik dan toch wat negatiefs moet noemen is dat de film naar het einde toe lichtelijk ontspoort en minder de strakke focus van daarvoor behoudt (hoewel het plottechnisch wel is uit te leggen doordat een gedeelte een nachtmerrie van Claire betreft). Ook zien we aan het einde te veel lelijke overbelichting en ergens een schrokkerige zoom out (of tracking shot), terwijl ondanks het low-budget digitale karakter het cinematografisch toch verder behoorlijk stijlvol is. Een ander licht storend puntje is de videotape die de politie afspeelt met de jonge Ted die toch echt te donker haar heeft. Of moest die vader Ted voorstellen? Daar leek hij namelijk wel op.

Genoeg gezeik, dit hoort gewoon een regelrechte culthit te zijn!

Haha wat een film. Doet eigenlijk regelmatig amateuristisch aan en lijkt ook leentjebuur te spelen bij regisseurs als Tsukamoto en Grandrieux, maar is vooral toch een intrigerende maffe mix waarvan ik behoorlijk heb genoten.

Ben positiever dan de meesten hier. Heerlijke opening al, met dreigende ambient inzoomend op het huis. Leek in het begin eerder naar een Tarr te kijken dan naar een vlot horrorfilmpje, erg aangenaam om dat in een film als deze te zien. Wordt in de loop van de film wel minder, maar vaak blijft de camera toch hangen zodat je op de geluiden moet afgaan. Zaten een paar mooie intermezzo's tussengeplakt, zoals het in slowmo weggooien van dvd's en het neerhalen van fotolijsten onder begeleiding van mooie pianoklanken. Geeft vooral in een setting als deze een erg mooi effect.

Vond het verder niet echt spannend, daar zijn genoeg andere films voor die dat veel beter uitvoeren. Maar ik vond het wel vermakelijk en behoorlijk grappig. Einde was inderdaad nogal abrupt, ik had het graag nog iets langer zien duren!

Zoals bijna iedereen al opmerkt een kruising tussen Spring Breakers en The World of Kanako. Twee geweldige films. Jammer wel dat Ninomiya de film van Korine een paar keer plagieert. Ik vind Chiwawa verder beter geslaagd dan The Limit of Sleeping Beauty, maar heb er nog steeds genoeg problemen mee. Op de beste momenten is dit echter (opnieuw) heel fijn, vooral de scènes met Asano zijn goud.

Wel te merken dat het een manga-verfilming is, vooral met die immer gemutste aspirant-filmmaker. Die manga is overigens uit de jaren 90, terwijl de film juist wel echt de huidige jonge generatie portretteert. Andere Okazaki-verfilmingen zijn bijvoorbeeld Helter Skelter en River's Edge. Bij die laatste film vraagt Onderhond zich af waarom de film zich in de jaren 90 afspeelt, maar dat is dus omdat die manga ook uit de jaren 90 is.

Die clip

Vond deze ook beter dan de voorganger, voor zover ik die nog voor de geest kan halen. In ieder geval geef ik deze een halve ster meer. Zat ook lange tijd op zeker vier sterren, maar naar het einde toe werd het mij iets te emotioneel, althans de uitwerking daarvan werd iets te groot gebracht ofzo. Verder wel erg genoten van het losse sfeertje door middel van de humor, de fijne acteurs en bovenal de geweldige cinematografie, wat we inmiddels wel gewend zijn van Pang Ho-cheung. Met name de invulling die Pang aan het vrij hoge tempo geeft zorgt voor die levende, losse sfeer. En met invulling bedoel ik dan onder andere het camerawerk, dat een hele losse handheldachtige stijl kent, gemixt met de meer typisch strakke gestileerde Hongkong stijl, en het ritme en dynamiek van en tussen die twee. Leuke film verder, waar dus alleen richting het einde het tempo wat omlaag gaat en het drama wat te veel de overhand neemt. Op zich is het drama niet erg, zit ook gewoon in film verweven, maar het wilde me niet helemaal pakken. Misschien ook een clicheetje hier en daar (zoals op het station, en dan nog zo'n Engels liedje erbovenop). Speelduur is ook wat aan de lange voor dit soort werk. Gelukkig is de afsluiting lekker luchtig en de aftiteling weer lachen. Visueel dus zeer sterk, veel humor, maar op het einde begon mijn interesse wat weg te zakken. Toch best wel positief verrast eigenlijk, en is 3.5* het verdict.

Wat minder dan Solovyov's Assa die ik hiervoor zag, maar alsnog een film met genoeg magische en memorabele scènes. Helaas zijn er enkele knullige momenten die de film naar beneden halen, zoals een camera-rails die zichtbaar wordt na een tracking shot, of de scène met de witte duif op het dak van een leegstaand pand waar Ivan bijna van het dak moet lijken te glijden, terwijl hij duidelijk in het voorgaande shot helemaal niet dicht bij de rand ligt, of de eindmuziek die veel te jolig en circusachtig is voor een voor de rest vrij serieuze afsluiting, totaal verkeerd gevoel houd je daar dan aan over. Verder wel erg genoten weer. Zo'n beetje gefilmd in de stijl van Dagen van Duisternis van Sokurov (met name in het switchen tussen kleur, zwart/wit en sepia), alleen dan gevormd naar een mooi coming-of-age verhaal. En je verwacht het niet, maar Bashirov is ook weer van partij (en doet een heel leuk dansje).

Nu weer precies hetzelfde met mijn stem. Verder ook eens met jouw review en die van Querelle. Magistrale sfeerschepping, helemaal met die stadsgeluiden op de achtergrond of de zwoele en de meer klassieke muziek. Vooral de sierlijke camerabewegingen vallen daarnaast op, vaak zo rond de 360 graden draaiend, en waarbij de personages dan opeens zijn verwisseld of op een andere plek zijn, een tijdsprong makend. Je kan dit inderdaad een mythische paringsdans noemen, met veel attraction-repulsion dynamiek en verliefde, jaloerse, onzekere en gedesillusioneerde blikken.

Het is zonde dat de film zo stoffig opent met belegen aandoende beelden van de haven, het water en het café. Buiten enkele heerlijke close-ups wordt hier cinematografisch te weinig gedaan om de verplichte opmaat naar de relatieperikelen interessant te houden. Als dan de (geroemde) kermissequentie begint weet je opeens weer dat je naar een belangrijke film aan het kijken bent. Meesterlijke hypermontage met swingende cameraplaatsing. Dit niveau wordt gelukkig doorgetrokken via vele visuele trucjes en sfeervolle buitenbeelden. Dat shot in het trappenhuis bij de trapleuning is bijvoorbeeld echt fantastisch, iets wat je later nog in veel films zal zien. De pianoscore van Maxence Cyrin vormt daarnaast een perfecte begeleiding en schijnt vooral in de langere takes. Verder wel enkele kleine ergernissen tegengekomen (de make-up van Jean, de knullige momenten in bijvoorbeeld het niet zien of horen van iemand, of hoe dat gemankeerde buurmeisje zich door Petit Paul op straat laat herkennen), maar verder erg tevreden dat ik zo'n sterke oude film heb gezien.

Vooral de beeldcomposities (helemaal bij de opening) zijn fenomenaal. De architectuur wordt zowel besproken als getoond. Sfeervolle ambient ook van Hammock. De dialogen zijn soms wel een beetje off en misschien dat het (tempo) wat te kunstmatig of academisch kan overkomen. Maar het personage van Haley Lu Richardson is uiteindelijk wel echt aandoenlijk, en de architectuur en cinematografie zijn echt met haar en in mindere mate met het personage van John Cho verbonden.

Zal ik er een halfje bijdoen?

Geweldig zeg. Komt veel van oudere Ruiz in terug en deed ook wel denken aan een lichtvoetige L'éden et après. Ontsporen zonder te ontsporen. De structuur wordt op quasi-documentaire wijze middels een soort wiskundig model aan de crew bekend gemaakt en dan krijgen we een schijnbaar volledig associatief narratief voorgeschoteld. Zeker kans op verhoging.

De plot van deze Ruiz op MM slaat overigens weer nergens op, volgens mij.

Wat Inland Rabbit zegt. Zoals Andersson en Seidl dat zo goed kunnen. Lekker pijnlijk vaak, fijne (muzikale) interludes en strak observerend geschoten.