Opinions

Voor mij de 2e ziening van Caché.

Geweldig! Wat een magnifiek verhaal. De opbouw zit zo goed in elkaar. Het voelt alsof iedere afzonderlijke scène een functie op zichzelf heeft en precies daar in de film thuishoort waar ze geplaatst is. Mathematisch filmmaken met een gouden randje.

Er zit zo ongelooflijk veel in deze film. Hulde hulde hulde.

De zwembadscènes??
Waarom blaffen de echtelieden elkaar zo af?
Ik vind het erg prettig dat die vragen níet worden beantwoord. Zo blijft er altijd iets te raden over in Hanekes films. Een element dat aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten.

De film combineert een aantal zaken. Zo is daar de gebeurtenis in Parijs, een betoging van Algerijnen waarbij vele doden zijn gevallen. Het bere-interessante vraagstuk in hoeverre iemand verantwoordelijk te houden is voor iets dat hij (zij) in zijn prille jeugd gedaan heeft. Een schijnbaar liefdeloos huwelijk. Welke verantwoordelijkheid heb je tegenover je partner, waar leidt het elkaar niet in vertrouwen nemen toe. Een kind waar de ouders geen enkele invloed op lijken te hebben.

Beide hoofdrolspelers acteren de pannen van het dak. In de scène waarin Binoche reageert op de stelling van haar man dat het te billijken valt dat hij tegen haar loog omdat de gebeurtenissen alleen hem zouden aangaan , is Binoche' acteren van het allerhoogste niveau.

Auteuil is eigenlijk de gehele film messcherp maar met nadruk tijdens de ontmoetingen met Majid en diens zoon. Grappig is dat je nog altijd Ugolin in zijn stem en voorkomen kunt herkennen, zelfs van een kilometer afstand.

Tot slot het camerawerk. Ik vind dat zo ongelooflijk mooi.
Haneke wordt beticht van lelijkfilmerij. Wat een onzin!

Hij zet zijn camera ergens neer en laat de situatie zich voltrekken. Afstandelijk, clean. Perfect geschikt voor zijn cinema.
Statische cameravoering op zijn best.

Neem bijvoorbeeld de scène waarin kleine Majid de auto van de jeugdzorg wordt ingesleurd. Iedere andere regisseur zou de jongen op de voet zijn gevolgd bij zijn wegrennen. Niet Haneke. Hij laat de camera het tafereel doodgemoedereerd van 50 meter afstand gadeslaan, zonder te bewegen. En maakt de gebeurtenis daarmee des te indringender.

(voor hen die de film gisteren hebben gekeken en het hebben gemist: ga deze mooie film herzien en let dan goed op tijdens de allerlaatste scène! Een grote verrassing zal je deel zijn .)

Sublieme cinema.

Hoffman zet een fenomenale vertolking neer.
Capote is een film waarover je heerlijk, met overgave, en met al je intellect in stelling gebracht kan napraten. (Tenminste, dat beeld ik me in .)

De keuzes die voor deze verfilming gemaakt zijn aangaande hóe de vertelling "In Cold Blood/Capote" vorm te geven, vind ik zeer sterk. De nadruk ligt (zoals bekend) op de persoon ipv op de 'non-fiction novel'.
Voor lezers van In Cold Blood (zoals ikzelf) zou de film iets teleurstellend kunnen zijn omdat het verhaal geschreven door Capote slechts een bijrol in deze film speelt.

De centrale vraag (of thema) van de film is m.i. waardoor Capote zijn verstand geleidelijk is verloren. Van The Sopranos, aflevering 5 'College' seizoen 1, herinner ik mij de uitspraak van Hawthorne:
"No man can show a different face to himself than the one he shows the multitude, without finally getting bewildered as to which may be true." (o.i.d. met gelijke strekking).

Voor mij ligt daar de 'oplossing': Capote is zichzelf gaan identificeren met Perry, en veel genegenheid voor hem gaan voelen. Gelijkertijd was zijn drang naar roem, succes en erkenning zo enorm dat hij de genegenheid die hij voelde moest beschamen. Zodat hij Perry moest bedriegen. Dat heeft hem, gevoelsmens tot het diepst in zijn vezels dat hij was, genekt.

Alleen de blik van Hoffman, zonder woorden, herbergt zo veel emotie, gedachtes, inzicht. Acteren op zijn best.

*Recensie*

Ik sluit me volledig bij Renske aan! Ook ik vond het koppeltje onweerstaanbaar.

Ik vind het een prachtige film, waarbij ik mij aan het begin afvroeg of 'Casablanca' boeiend genoeg zou gaan zijn om vol te houden (ik had gek genoeg in mijn hoofd dat het een zeer lange film was), om door het zwart-wit heen te kijken, om het niet uit te laten maken dat veel van het verhaal zich op een beperkt aantal vierkante meter afspeelt.

En ja, Casablanca is zonder twijel boeiend genoeg.

Dit is de eerste die ik heb gezien van Bogart, hij maakt zijn faam waar. Ingrid Bergman is erg mooi. Ook Paul Henreid maakt een zeer goede indruk. Ik ben verbaasd dat Victor Laszlo wordt gespeeld door Henreid, waarvan ik nog nooit gehoord heb. Hij moest wel een vermaard acteur zijn, zo dacht ik.

Deze vakmanschap voor het jaar 1942, dat vind ik zeer knap en eigenlijk ongelooflijk. Een erg aangename verrassing.

Jee, nog maar 57 stemmen, 35 berichten. Voor de Casanova van de grote Fellini.

De film is absurd. En ook best sexy. Er zitten een aantal verrassende vondsten in, zoals het water waar Giacomo in het begin van de film met zijn gondel doorheen worstelt, dat is vormgegeven door grote stukken plastic die Fellini (d.m.v ventilatoren?) laat bewegen.
Kunstig en het draagt voor mij bij aan een duistere sfeer.

Ik zat met open mond te kijken naar de eerste amoureuze ontmoeting, met het nonnetje, onder het toeziend oog van de Franse ambassadeur. De vogel, de absurde (maar hypnotiserende) tonen, de strapatsen... Om het niet eens te hebben over de typische manier waarop de coïtus plaatsvindt.

Waar zojuist beschreven scène zich wel prachtig voor leent, is een mooie karakterisering van de homo universalis Casanova. De man kan eigenlijk alles, kan over alle onderwerpen een woordje meespreken maar heeft geen toegang tot de cirkels der macht. Hij laat deze mogelijkheid dus niet onbenut om zichzelf uitvoerig, vruchteloos en bijna vernederend aan te prijzen bij de ambassadeur.

Ik maak een grote stap naar het einde, het kasteel van Dux, waar bedienden Giacomo bespotten door zijn portret met poep aan de muur te plakken. Geniaal!

Nu terug naar het grote plaatje.
Fellini nam een groot risico met het maken van zijn Casanova. Dit is een filmische ervaring die geheel tegengesteld is aan die van bijvoorbeeld een Shawshank Redemption.

Shawshank is herkenbaar, in zo goed als al zijn facetten. Casanova allesbehalve. Casanova vraagt inzet van de kijker, bij Shawshank kan de kijker lekker achterover gaan zitten. Ik heb geen idee of ik mijn standpunt helder krijg maar beter dan dit lukt niet.

Ik neig in mijn voorkeur momenteel sterk naar een film als Casanova, vergeleken met bijvoorbeeld een Shawshank (mijn beschrijving). Toch geef ik de laatste een hogere stem dan Casanova. Waarom? Casanova moet nog groeien, door te herzien. Shawshank is al zo bekend dat mocht mijn stem ooit veranderen, die alleen omlaag kan gaan.

Ôôôô, wat is 'ie goed!

Voor mij de 2e ziening van Casino.

Hoe kan dat toch: een film die je bij eerste kijkbeurt vooral langdradig vindt, waarover na afloop een uitgesproken lauw gevoel blijft hangen... Hoe kan ze dan bij herziening ineens een complete revelatie zijn? ...... works in mysterieus ways.

Film heeft zoveel vaart, ze kakt zo goed als nergens in met uitzondering van een petieterig kleine passage bij Rothsteins tv-avontuur.

Ze houdt de aandacht vast en vast en vast, Scorseses meesterwerk weet haar niveau constant zo hoog te houden: "laat 'r nooit meer ophouden!"

Robert De Niro is 3 uur lang fantastisch hier. Method-acting? Hoe dan ook, hij ís de man. Tot in iedere vezel.

Nu wordt dat te pas en te onpas gezegd over acteurs; De uitdrukking is uitgevonden voor De Niro in Casino.

Maar niets ten nadele van Joe Pesci! Hij speelt zonder twijfel de rol van zijn carrière als The Ant.

Sharon Stone kan me nooit zo bekoren al ligt dat niet aan haar prestatie in deze f.

Casino is helemaal af!

(De running-gag over de gaten in de woestijn is schitterend. Daar wordt een filmliefhebber zo opgetogen van .)

(@phil leotardo: Frank Vincent, wat een prachtige vent! Hij tilt mijn favo serie The Sopranos -O wat heb ik genoten en geniet nog altijd van Gandolfini en de rest van de sterrencast, dank u David Chase!- , naar een nóg hoger plan.)

Jongens jongens wat een ramp van een film.

1e ziening van Casino Royale.

Nu weet ik weer waarom ik me ook alweer nooit aan een Bond waagde.
Hoe durven de makers me zo lang aan de buis gekluisterd te houden met als enig excuus een hoop waanzinnig gereutel over een Chiffre, een bloederig oogje, een Vesper Lynd, een kapotgeslagen penis en wat mooie plaatjes van oa het schone Venezia.

En ik maar hopen dat het goede acteerwerk, Craig die Bond zou gaan neerzetten als 'een echt mens van vlees en bloed', compleet met emoties (!) zoals zo hoog werd opgegeven van deze 'Bondfilm nieuwe stijl', nog zou komen...

Ach, weer een lange paasmaandagavond gevuld.

(Craig's pruilmondje vind ik niet zo'n succes. Zou hij ook constant met samengeknepen billetjes staan?)
(Vesper zit op gegeven moment, zomaar opeens, in de douche. Huilend en wel. Mooi moment voor JB om haar eens stevig tegen de borstkas aan te duwen. Uhm, waarom zit ze opeens zo zielig te doen? Zeldzaam belachelijk.)

1e ziening van Charles II: The Power & the Passion.

Ik denk niet dat de genoemde 188 minuten accuraat zijn. De serie bestaat uit vier delen van 59 minuten dus zal het geheel eerder in de buurt komen van de 230.

Hoe dan ook, een hele zit.

Vanochtend de vier delen achter elkaar bekeken: ik heb me niet verveeld.

Een groot deel van de intrige handelt rond Charles' omgang met vrouwen. Gelukkig zijn dit ook de scènes waarin het best geacteerd wordt en plottechnisch het meest te beleven valt.

Het politiek gekonkel dat zich centreert om de jeugdvriend van de koning kan me daarentegen een stuk minder bekoren. Een uitgesproken antipathiek mannetje, ook dat nog.

Roddel, achterklap en machtsspelletjes lijkt het favoriete (als niet het enige) tijdverdrijf op het hof; wat mij betreft wordt er niet al te zeer overdreven in de kwantiteit en blijft het geheel amusant.

Sewell heeft een geweldige kop en speelt de hoofdfiguur overtuigend. Ook McCrory is prima op dreef als Barbara Villiers, de ongekroonde koningin van haar tijd. De laatste die ik wil noemen is Catharina van Bragança: zij wordt prachtig en soms hilarisch gestalte gegeven.

Niet al te indrukwekkend.

Recent voor de 1e maal bekeken: Charlie Wilson's War.

In mijn bezit gekomen i.c.m. mijn filmvalley en 'The Illusionist'.

Hou niet zo heel erg van (dit soort) politieke films.

Met name het verslag van Wilson's bezoek aan Pakistan (? Afghanistan?) vind ik treurigheid troef.

Ook het vermoeiende gedoe tussen Roberts en Hanks krijg ik mijn strot niet door.

Zelfs Philip Seymour wordt meegetrokken in de algehele misère.

Hoogdravende ijdeltuiterij.

Waarom dan toch een kleine voldoende voor de f? Ik gooi het op het feit dat ze, ondanks alles, toch de aandacht weet vast te houden.

Aardig.

1e ziening van Chicken Run.

Er zit een hoop leuks in, hoewel de echte, brede lach bij mij niet doorbrak. Helaas hebben de makers gemeend het vervelende personage Rocky een grote rol te moeten geven. Sterker nog, de film draait min of meer om het haantje (Mel Gibson steelt de show, ).

Om het niet te hebben over het obligate liefdeslijntje met Ginger. Wat zou zo'n film toch opknappen als eens de keuze gemaakt zou worden dit achterwege te laten.

Ik heb de makers van Wallace en Gromit hoog zitten maar ben toch best teleurgesteld over de mate waarin zij zich in deze film conformeren aan 'de Disney-standaard'. Niet verwacht.

Stop-motion blijft erg leuk.

Goede en mindere punten neutraliseren elkaar.

1e ziening van Les Choristes.

Is deze film nu gebaseerd op true events of niet? (Heb nog geen zin gehad om te goochelen voor het antwoord.)
Ik zou het erg jammer vinden als dat níet het geval is. Dat zou haar voor mij van een groot deel van haar zeggingskracht beroven.

Waarom? Met name omdat de film zo super authentiek overkomt. De hoofdpersoon is een van de prettigste om naar te kijken in de filmgeschiedenis. Wat een prachtig mannetje. (En toch hè. ... Hij is wel héél perfect gemaakt. Wringt een beetje... Zo is het wel erg gemakkelijk om met de man mee te gaan, wat hij ook doet.)

Kijk, als je het (al dan niet) waargebeurde element wegneemt, wat blijft er dan nog over van Les Choristes? Ja natuurlijk, dan heb je een erg mooi vormgegeven film waar je kan baden in een prettige sfeer, erg mooi gezang, gecombineerd met het niet bijster originele gegeven van de verstokte oude autoritaire directeur.

Voor mij zou dat betekenen dat de film blijft hangen in het luchtledige. En daar heb ik op dit punt in mijn filmkijk-carrière tabak van.

Dit is iets waar ik me in Dead Poets Society veel minder aan zou storen. Omdat in die film een extra element te vinden is, nl het spannende samen zoeken naar het mysterie van literatuur.

Dat was niet helemaal makkelijk gisteravond, om Clockwork (na lang) te herzien. Het was mijn 3e of 4e keer.

Die muziek. Die sfeer. Ik voelde me al niet helemaaal 100 en dacht: afzetten toch maar. Nou, nee hoor. Dat laat CO niet met zich doen. En dus uitgekeken.

Ik vind 'm intoxicating, beknellend, hij grijpt je vast en laat niet meer los. En ook vind ik 'm een beetje creepy. Geen film voor op 'zomaar een avond'.

O ja, die vent die met Alex op bed gaat liggen: hilarisch! (Fantastische cameravoering, well done Stanley en consorten. Deze draagt zoveel bij aan het vervreemde gevoel waarmee ik de film kijk.)


En ik heb gisteren ècht een vreemde ervaring meegemaakt. Waar ik dacht "dit was 't dan", ging de film gewoon verder! (!!)
-als ik het mij goed herinner- Wordt de film bij de commerciële omroep (daarvan heb ik 'm zo'n 5 jaar geleden op VHS opgenomen) gestopt op het moment dat Alex uit het raam springt.

Nu, voor het eerst gezien op dvd (2-disk edition), gaat dat gekke ding door! Nou breekt mijn klomp. Dacht ik.

En toch. en toch... volgens mij heb ik wèl eerder gezien hoe Alex triomfantelijk zijn bakkes openspert om gevoerd te worden door de Minister van Home Affairs. Het psychologische onderzoek met de plaatjes lijkt dan weer compleet nieuw.

Ik had, vóór gisteravond, best een idee hoe ik ten opzichte van CO stond. Nu is dat dus geheel weggevaagd. Door dit 'extra' einde. Maffe bedoening...

In tegenstelling tot mijn collega-schrijvers bij Code Inconnu vind ik dit een klein meesterwerk. En allesbehalve Haneke's zwakste.

Een aantal scènes zijn zeer knap en aangrijpend. Natuurlijk (wie kan hierbij onbewogen blijven?) voor alle andere die in de metro met Juliette en Bénichou. Maar ook de openingssc. waar veel van de personages worden geïntroduceerd (bedelares en de prop), het meisje dat met roodomrande ogen haar gevoel uitbeeldt, Juliette en haar vriend George in de supermarkt, Juliette als actrice.... "Montre-moi ton vrai visage...."
Uitermate intrigerend.

Haneke vertelt zijn verhaal met vaste hand, de scènes bestaan veelal uit slechts 1 take, de opbouw van de film vind ik prima.

Na Le Temps du Loup, Caché en La Pianiste ga ik nog weer meer van Haneke houden.

Recent voor de eerste keer bekeken en geen hout van begrepen. Ja goed, er staat me nog iets bij van een (bar slechte indruk makende) hoofdpersoon die trashtelevisie maakt en 's avonds moordt voor de CIA.

George Clooney rekruteert Sam Rockwell op het moment dat Rockwell niets van zijn leven terecht leek te gaan brengen ondanks zijn grote ambities. Opeens zit Clooney braaf dood te bloeden op een duikplank. Okee ...

Ook komt in een tropisch Oost-Berlijn de mooie Cate Blanchett op de proppen, die geloof ik een romance met de hoofdpersoon beleeft waarna Rockwell haar vermoordt.

Verder gebeurt er veel heimelijks en maken een aantal sterretjes die doorgaans met Steven Soderbergh geassocieerd worden een cameo. Zo herinner ik me BPitt.

Tot slot is er nog een dame in een studentenhuis, die volgens mij de functie van het geweten voor hoofdpersoon vervult en waar deze mee trouwt.

Duidelijk een gevalletje van nogmaals kijken dus, tot dan toe is Confessions of a Dangerous Mind voor mij niet veel waard.

(O ja, idd, leuk dat Hauer eens te zien is in iets minder rampzaligs als Minotaur.)

Kerstvakantie, kerstavond, toch maar opgezet, even kijken of het iets is. Titel doet mij zeer bekend aan maar had geen idee wat het verhaal inhoudt. Ik dacht, zal wel boekverfilming zijn van een klassieker.

Na 20 minuten was ik klaar om af te haken, film deed me te weinig. Ik zei al tegen mijn vriendin: "Okee, ik ga stoppen. De tv is voor jou." Ben ik blij dat ik door heb gekeken! Er was nl. nog een vleugje hoop en verwachting, had vooral te maken met Pierce (ik heb veel waardering voor Memento en LA Confi) maar ook wel met de mij onbekende acteur (of zo leek het toch) die Edmond Dantes gestalte geeft. Wow, Caviezel, Passion... iedere herinnering aan die film geeft me rillingen.


Ik heb mij zeer vermaakt met deze film. Een heerlijk verhaal over afgunst, groot onrecht, kameraadschap en wraak. En liefde, uiteraard. (Hollywoodfilm zonder het obligate liefdeslijntje? Nee, natuurlijk niet)
Slechts de laatste ongeveer 15 minuten (het eindgevecht en afwikkeling) nopen mij om geen echt hoge waardering te geven.

Crank doet het niet voor mij.

Een hoop gedoe en interessantdoenerij, een groffe en altijd stuurs kijkende Statham, een infantiele Smart. Tsja.

Redelijk voorspelbare film ook (baas die, vreemd genoeg, wordt vergeven moet zich 48 uur uit de voeten maken. Uiteraard keert hij terug om de dag te redden...).
De visuele fratsjes zijn best amusant, de splitscreens zijn weer uitgebreider dan in eerdere films waar dit gebruikt wordt. (Ik kan even niet op voorbeelden komen, Kill Bill misschien? Sowieso doen de fratsjes me denken aan Thurman en Travolta kort voor entree Jack Rabbit Slim's)

Leuk: een songkeuze die compleet detoneert t.o.v. de rest vd score (als ik 't goed herinner: San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair).
De sexscène is gewaagd en lekker geil.

En dan die absurde climax. Valt totaal uit de toon bij rest vd film. Irritant. Om maar niet te spreken over het knipperen van Stathams ogen in de laatste seconde.