Opinions

Ah, lekkere film! Rauw, Feministisch, Porno.

Heftige belevenis. Spannende roadmovie.

En komisch, al dat bloed werkt bij mij op de lachspieren! Ik vind deze film van twee makers die voorheen geen enkel idee hadden wat film maken was, zeer te genieten. Experimenteel en niet gehinderd door onnodige ballast.

Bij eerste ziening jaren geleden was ik (als ik 't goed herinner) geschokt door de verkrachtingsscène. Had echt zo'n verbeten trek om mijn mond, je kent het wel. Als de acteurs ineens voor je neus zouden staan zou je ze iets aan doen. Good for you regisseuses!

Zo hier en daar vliegt Baise-Moi uit de bocht (voorbeeld: Manu omhelst Nadine op het strand, compleet out of the blue) maar dat vergeef ik de dames Despentes en Thi volledig. Perfectie is ook maar saai.

Een vervolg op BR I. Het eerste ½ uur vraag je je af of je niet per abuis BR I in de speler hebt gedaan.

Voor liefhebbers van de Japanse 'way of life' misschien wel te pruimen. En voor liefhebbers van wapens en oorlog misschien ook wel. Voor heel veel andere mensen (denk ik) niet.

Sentimentaliteit, pretentieus filosofisch gereutel en bloed. En nog wat bloed.

Soms, zo nu en dan vraag ik mij werkelijk af waarom ik een f niet gewoon afzet, i.p.v. deze toch altijd nog het voordeel van de twijfel te gunnen (er zou nog iets cools kunnen gebeuren... dit is maar al te vaak wishful thinking). Maar bij geen f vroeg ik het mij zo sterk af als bij BR II.

De f krijgt van mij een half puntje voor ... tsja, voor wat eigenlijk... Voor de moeite die de makers zich hebben getroost. Ofzoiets.

Geen hoogvlieger.

Voor mij de 2e ziening van The Beach.

Ik weet nog, forensend tussen school in Haarlem en huis in Delft, de stations hingen vol met posters van The Beach.

Leo was op het toppunt van zijn roem, velen verkeerden in opperste spanning of zijn nieuwe project zou voldoen aan de torenhoge verwachtingen die waren gerezen na het monstersucces van de zinkende boot.

Zéker nadat 'The man in the iron mask' collectief de grond in was geboord.

De film leek me he-le-maal het einde.

Goed, kon dus op niets anders uitlopen dan een teleurstelling.

Plotontwikkeling is zo goed als non-existent. Men tracht dit gegeven te verdoezelen dmv kunstgrepen.

Film steunt op het universele verlangen naar paradijs en vakantie.

Erg magertjes.

Geen ramp om eventjes mee te pikken wanneer ze op de treurbuis voorbij komt, daar niet van.

Hap slik weg.

Ik vind dat 'A Beautiful Mind' tenenkrommend begint, met veel geneuzel en pretentieuze maar nietszeggende scenes op Princeton.

Russell Crowe maakt zichzelf belachelijk na zijn ijzersterke Maximus Meridius in Gladiator. Het is niet zo dat Maximus op je netvlies blijft hangen bij het kijken naar John Nash, wat zegt dat Crowe een prima prestatie levert; alsnog vind ik dat het karakter dat hij in het begin van deze film neerzet, afbreuk doet aan zijn eerdere, grootse werk.

Het neerleggen van de pennen bij John Nash tegen het einde van de film vind ik een van de treurige dieptepunten van Hollywood's dramatische symboliek

Later in de film wist het spel tussen Jennifer Connelly en Crowe, in combinatie met het feit dat de film een grote ommezwaai maakt en daardoor beter wordt, mij te ontroeren; dat wel.

Alles bij elkaar opgeteld vind ik de film niet slecht, maar de hype bij uitkomen bij lange na niet gerechtvaardigd.

Oer-spannende combinatie van documentaire en drama, heden en verleden. Ik zat te trillen op m'n stoel.

Het verhaal is knap opgebouwd, slechts de wederwaardigheden van de schrijver zelf in Peru komen er wat bekaaid af.

Jammer dat de laatste 'plottwist' is overladen met pathos.

Twee jongetjes in een slaapkamer. Zo jong nog, je stelt je voor dat ze net samen een computerspelletjes gespeeld hebben. Dat zit niet in hun patroon; roken in bed wel.

1e ziening van Benny's Video.

Over het geheel genomen heb ik vertwijfeld gekeken. Of, om het beter te zeggen: emotieloos.
Het komt erg plotsklaps, de moord. Ook al snel in de film.

Ik bedoel niet dat de moord mij niet schokte, dat deed ze zeker wel. Maar het is zó absurd.
Misschien wel te absurd voor mij, vanaf dat moment leek de f me niet meer te kunnen raken. Na afloop bleef ik dan ook zitten met het 'was dit het nou'-gevoel..

Het voorgaande wil trouwens niet zeggen dat er niets fijns te beleven valt: ik heb zeer gefascineerd zitten kijken naar moeders spel in dat hoogst onwerkelijke gesprek met vader. Hoe zij daar van gekkigheid en spanning in maniakale lachjes uitbreekt: zo treffend.
Aan de andere kant schuwt de regisseur niet lugubere beelden te tonen. Brr.

Een groot breekpunt is wanneer de ouders de moord, uiteraard op video, te zien krijgen. Film maakt een draai van 180 graden, verandert volkomen van gezichtspunt. Zeer bevreemdend.
Om niet te zeggen dat ze daar het contact met de werkelijkheid verliest. Ze kan dan bijkans worden geplaatst in het rijtje dat meer neigt naar het fantastische, het occulte.

Wonderbaarlijk, evenals de vliegtuigen. Er zit zoveel in deze film. Rookgordijnen die worden opgetrokken?


Haneke zinspeelt veel op symboliek. Benny beziet de buitenwereld dmv een camera, de moord wordt niet rechtstreeks maar door een 2e scherm getoond (we zijn ons nog bewuster van onze rol), er is de videoboodschap naar vader thuis die verdacht aandoet, met name Benny verrast gedurende de f meermaals met uitspraken... way out there.

Wel, ik pik daar erg weinig van op. Sterker nog, het is deze 1e kijkbeurt compleet langs me heen gegaan.
Kleine teleurstelling in Hanekes oeuvre.

*Recensie*

Een alleraardigste film.
Een lieflijk sprookje.

Ik had 'Big Fish' al een keer eerder gezien, maar de titel zei me compleet niets toen iemand 'm aanraadde. Ik was ervan overtuigd dat ik een voor mij nieuwe film ging kijken. Grappig dat zoiets totaal kan verdwijnen. Zo gauw als de film begon, wist ik: Jep, dit komt me heel bekend voor. Eigenlijk was het een feest der herkenning.

Ik vind dat er eigenlijk geen acteur echt uit springt, zij vormen met z'n allen een hecht team dat een heerlijke belevenis verzorgt.
Wel vind ik het altijd een traktatie om Helena Bonham Carter te zien, en zo ook hier. En wat is Alison Lohman een prachtig meisje zeg!

Het gegeven is mooi, de zoon op zoek naar zijn vader.
Ik heb genoten.

Recent herzien.

Voor mij zo de 4e, 5e ziening van The Big Lebowski.

Blijft een geweldige film om te herzien. Heb je een shot positiviteit nodig, pak deze Coen uit je collectie en genieten maar.

Ik merk dat er héél weinig films zijn waarvan ik echt zin heb om 'r relaxt op te zetten. Zelfs mijn 2 all time favorits, Brokeback en Lost in Translation, roepen minder vaak naar me dat ze opgezet willen worden dan The Big.

Heeft alles te maken met het plezierige feit dat er iedere keer nieuwe dingetjes te ontdekken zijn; dat niet te versmaden down to earth-se bowlen; het vleugje onaardse dat ook in de film te vinden is. Waarbij het heerlijk wegdromen is.

Deze laatste kijkbeurt sprong Philip Seymour er nog meer dan andere keren, compleet voor me uit. Het lijkt wel dat hoe meer ik van hem zie, hoe meer zijn talent gaat opvallen. Ook in films waar hij me voorheen niet eens opviel.

Geniaal die gozer.

Mooie vertelstem en -figuur. De cowboy. Helemaal Coen.

Hou haar op hetzelfde aantal sterretjes.

Eerdere recensie van deze film d.d.18052008.

Wat een hit was deze film bij uitkomen!

Voor mij tussen de 5e en 10e ziening van The Bodyguard.

Dit is volgens mij een perfecte film om compleet af te serveren, finaal met de grond gelijk te maken. (Volgens mij gebeurt dat ook overvloedig op MM.)
Ik doe daar niet aan mee.
Sterker nog, ik heb weer genoten van het ingetogen spelen van Costner en Houston, van het eigenlijk prima verhaal, van de muziek.
Het is een feest der herkenning.

Natuurlijk, er zitten hier en daar tenenkrommende momenten in de film. Zo na dertig minuten wilde ik de film een 8 geven, ongeveer op de helft leek me een 7 een mooi compromis, na volle lengte ben ik afgezakt naar een 6. Een voorbeeld is de treurige keuze hoe Marron reageert op Farmers reddingsactie van Fletcher. Of hoe vals Marron reageert op Farmers afwijzing. Ze verwordt hiermee tot een karikatuur.

Ik denk dat Costner hier zijn beste rol speelt. Frank Farmer is hem werkelijk op het lijf geschreven. De acteur heeft een onopvallend gezicht, wat kan hij beter spelen dan de man van de stille waters, diepe gronden.
Toegegeven, ook in JFK doet hij het prima, hoewel de emotie die hij daar tentoonspreidt hem beduidend minder goed afgaat.

Houston ontstijgt het-zangeres-wil-actrice-worden-niveau met gemak. Ze doet het met veel grace.

Onwerkelijke schoonheid.

1e ziening van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom.

Wat een ongelooflijk heerlijke vijfsterrenfilm! (Slechts geef ik bij 1e ziening nooit meer dan een 4,5; het volle pond moet een film bij herziening verdienen.)

Het symbolische, de metafoor van een deur, staand in het niets. Een regel die niet wordt geschonden, tot liefde en lust hun intrede doen.

Seksualiteit en hartstocht zijn zelden mooier verbeeld.

In een film die zich op slechts een zeer beperkt aantal hectometer afspeelt.

Maar zó rijk is.

Ki-duk maakte een film die in alle opzichten is: om door een ringetje te halen.

(enigszins wrang om deze film te zien na gisteren Deliver us from Evil door te hebben geworsteld)

Een lange zit, ook de director's cut al.

Maar het zitten meer dan waard. Beklemmend. Prachtig.

Wat heb ik genoten van deze film. Voor 209 minuten lang wil je niets anders meer, geen telefoontjes, geen msn, ik vergat iets te eten en te drinken te pakken.

Één van die weinige films waarbij je totaal vergeet dat dit alles geacteerd (!) wordt.

Ik heb zo'n respect voor Jürgen Prochnow. Het niet te bedwingen trillen van het gezicht van Herbert Grönemeyer. Fantastisch.

Op een haar na 5 sterren.

Deze film is een stomp in de maag.

1e ziening van Buda As Sharm Foru Rikht.

Bij deze film moet ik niet teveel vertellen. Want de kleinste spoiler kan tot gevolg hebben dat ik de film van het leeuwendeel van haar magie beroof.
Vandaar mijn stellige advies: Lees zo min mogelijk over de f, niet wat er in de gids staat, liefst niet eens wat hierboven bij de filmbeschrijving gemeld wordt en laat je meevoeren.
Je zal niet worden teleurgesteld!

Voor hen die haar al gezien hebben ga ik nu dus verder tussen spoilertags:
Op het moment dat ons protagonistje een schrift heeft weten te bemachtigen heb ik er reeds een odyssee op zitten.
Grote goden zeg...
Wist ik veel dat Makhmalbaf haar verhaal goed beschouwd nog niet half begonnen was.

Ik was zo onnoemelijk bang dat die jochies haar zouden vermoorden!

Okee, de camera zit de jonge spelertjes meermaals wel héél dicht op de huid maar dat zag ik toch echt als fenomenaal werk van de crew. Geen twijfel mogelijk dat dit een documentaire is. Toch?

Ignorance is bliss! Of kan dat dan toch zijn .

En dit is nog niet alles!
Om deze grote prestatie van extra schittering te voorzien zorgt de regisseuse voor een wonderschoon laatste moment. En voor een instant-klassieker: het symbolische en o zo mooie papieren bootje, zijn weg zoekend in de stroom.

Geen geweldige zaak.

Opvallende fout in het script (Dochter papt aan met dokter to be waarna dat karakter nooit meer terug komt in de film) maar toch vooral een verhaal dat niet uitsteekt boven de middelmaat.

Nergens echt slecht, nergens opvallend.

Acteurs zijn hier zo zo. Uiteraard leuk om Katadreuffe weer eens langs te zien komen! (O, wat geniet ik toch van die film.)

Mueller-Stahl was voor mij de reden de film te gaan bekijken: Hij doet het niet slecht maar is te kort in de film te bewonderen. Daarna gaat het niveau sterk omlaag.

Geniale klucht.

1e ziening van Bullets over Broadway.

Lekkere voice-over, prachtige personages, hilariteit alom, geschmier van het hoogste niveau. Heerlijk!

Onderwerpkeuze is goed, balans tussen geschifte en meer ingetogen personages is goed, uitwerking is goed.

Ik heb vooral erg genoten van het maffiose element in de film, dikke Vinny, Paulie Walnuts uit de Sopranos, uiteraard Cheech en niet te vergeten het uitschot-vriendinnetje van de boss, hoe heet ze ook weer, zij is eigenlijk wel het mooiste figuur uit de f.

Niets aan te merken op deze Allen-pur sang.

Biografie met ballen.

1e ziening van Byron .

De film is hier en daar behoorlijk komisch en wordt vormgegeven door meer dan competente acteurs. De hoofdrolspeler steekt met kop en schouders boven zijn collega's uit maar ook de bijrollen zijn erg goed ingevuld.

Byrons poëzie die in prettig grote mate gebezigd wordt voegt veel toe aan de verwikkelingen en weet aardig te ontroeren.

Ik vind het leuk om op deze manier eens te worden ondergedompeld in het leven van een van de Groten in de Engelse literatuur, van wie ik tot nog toe niets wist.

Dit terwijl ik niets geef om poëzie.

Helemaal wanneer de levensloop in kwestie bol staat van de originaliteit, baldadigheid, bravoure en ook gekte. Nee, met lord Byron hoef je je niet te vervelen.

Minder sterk is dat een belangrijke reden voor het plot om een bepaalde wending te nemen, slecht wordt onderbouwd en dus uiterst arbitrair overkomt.

Wat niet wegneemt dat de BBC andermaal een stijlvol, met vaart verteld, zeer onderhoudend product aflevert. De klasse straalt ervan af.

Tot slot ben ik blij dat er gekozen is voor een moderne aanpak waarbij niet wordt geschroomd Byrons strapatsen in volle glorie te tonen en geen plaats is voor preutsheid.

Tambourgi-hi, Tambourgi-ie-ie-ie!