Opinions

*Recensie*

Ja, eigenlijk wel superleuk. Damn, dat Douglas gewoon spoiler uit een doodskist moest klauteren in Mexico!
Dat vond ik grof. En daarom weer zo leuk.
Gaaf om zo spoiler vaak op het verkeerde been gezet te worden.
Op een moment werd de sfeer zo beklemmend. Zeer knap. Genieten.

Michael Douglas speelt sterk, eigenlijk zoals we van hem gewend en gewoon zijn. Speelt hij überhaupt wel eens een slechte rol? Ook Sean Penn vind ik weer prima.

Na deze film jááren geleden een keer gezien te hebben, was er bij mij nog steeds een positief gevoel blijven hangen over 'The Game'. Niet dat ik nog wist hoe het verhaal precies in elkaar zat.
Vandaag, ergens middenin de film, vroeg ik me af waar in godesnaam dat positieve idee al die tijd vandaan was gekomen. Op dat moment vond ik 'm een mager 2enhalfje waard, qua plot.
Na de aftiteling ben ik het opnieuw volkomen eens met mijn eerste indruk.

Onverbiddelijke 5 sterren

Voor mij de 3e ziening van Gegen die Wand.

Ook na de derde keer zijn er nog kleine passages die me verrassen, waarvan ik het gevoel heb dat ze totaal nieuw zijn, dat ik ze niet eerder in de film heb gezien.

Het bloed spat van het scherm, dat moet je maar net kunnen hebben. Daarentegen is de film één van de rauwste, meest realistische, prachtigste films die ik ooit gezien heb.

Je gaat mee, mee, mee. Mee met Cahit, mee met Sibel.

Het deel in Hamburg is al zo betekenisvol, genoeg om twee kwaliteitsfilms mee te vullen. En dan komt als glanzende kers op de taart nog de ontkoping in Istanbul.

Akin weet conventionele cameravoering af te wisselen met een klein aantal experimentjes in de storytelling die precies goed, precies op hun plek zijn en zo bijdragen aan een nog intensere ervaring. Heerlijk.
Het spel van Sibels vader! Zo immens overtuigend! Die man verdient een hele grote oscar voor zijn bijrol.

Gedurende de film waren er twee momenten waarbij ik mijn twijfels had: Sibel zegt tegen Cahit dat zij hem trouw wil blijven wanneer ze hem opzoekt in de gevangenis (even later kon ik dit wel in perspectief plaatsen) en ten tweede wordt Sibel neergestoken. Een seconde hierna heeft de dader al spijt, wat vreemd overkomt.

Toch is dit geen reden een halfje af te trekken zoals ik overwoog. Daar is de film simpelweg te goed voor.

Magistraal.

Mooie plaatjes maar een vrij vlak verhaal. Russell Crowe doet het heel aardig, toch vind ik dat Phoenix en in mindere mate Nielsen de show stelen.

In principe biedt Gladiator, zeer zeker bij de 1e kijkbeurt, bijna 3 uur prima vermaak. Wanneer je de film vaker gaat zien, gaat de eenvoudige verhaallijn enigszins tegen staan. Maar ook dan nog is het zien van Gladiator allesbehalve een straf.

Warrige docu.

1e ziening van God zij met ons Suriname .

Springt van de hak op de tak. Ik heb veel moeite gedaan om erbij te blijven; ik moest toch nu en dan afhaken.

Docu ademt sfeer van betrokkenheid maar weet niet te overtuigen: ik schrijf het toe aan onervarenheid en onbeholpenheid.

Heb 'm uitgezeten.

Ben behoorlijk misselijk geworden tijdens het kijken. Apart om een lichamelijke reactie te bemerken op beelden. Dat is me met Salo niet gebeurd (, de twee films doen me veel aan elkaar denken).

1e ziening van La Grande Bouffe.
Gisteren binnengekregen i.c.m. mijn filmvalley en 'The Motorcycle Diaries'.

Verbijsterend om te zien hoe na de dood van één van de vrienden de anderen steeds weer doorgaan met hun vooropgezette plan. Ik vond de momenten waarop een van hen doodging door het lichaam stuk te eten zelf zo gruwelijk, dat ik me niet kon voorstellen dat de anderen, eerst 3, dan 2, ...1 niet zouden ophouden.
Zo moedeloos, hopeloos.
Moeilijk om te kijken naar mensen die in feite al zijn opgehouden met leven.

Ik had graag wat bloed gezien bij een van de twee middelste sterfgevallen, bij die van Michel of van Ugo. De afwezigheid daarvan doet me twijfelen aan het realiteitsgehalte van de verbeelde gebeurtenissen, beetje jammer. Waarschijnlijk was dit effect-technisch niet te doen binnen het budget.
Wel vind ik de rode konen bij verschillende heren mooie gedaan.

Het is een fantastische film. Die mijlenver afstaat van de standaard romkom op dinsdagavond. Aan dergelijk lef breng ik nederig saluut.

(heb ook een aantal malen smakelijk kunnen lachen)

Voor het eerst weer gezien in jaren.

Grease is één van de weinige films die voor mij persoonlijk een klassieker is. De f heeft bij de eerste keer zien een Grote indruk op me gemaakt. Ik denk dat ik 'm voor het eerst samen met mijn klas op de middelbare school heb gezien (net als Braveheart, West Side Story en als ik het goed heb ook Shakespeare in love. Leve het Spaarne Lyceum!) bij Engels. Op de een of andere manier was dat speciaal voor me, samen met mijn klas een film kijken.

Zo rond mijn 14e, 15e ben ik een periode lang helemaal gek geweest van Grease. Alle liedjes woordelijk leren, ze zingen op school, natuurlijk de film keer na keer bekijken. Travolta als je grote held zien, een beetje verliefd zijn op Sandy... the works.

3 jaar later, toen Grease ter ere van zijn 20e verjaardag geremastered opnieuw werd uitgebracht, heb ik de film één keer in de bios gezien samen met het meisje waar ik al jaren heel erg verliefd op was. De zaal was zo goed als leeg. Die dag vond ik Grease zo'n romantische film...

Ik vind het nog steeds iedere keer weer leuk om een liedje van Grease te horen. Wanneer een medley van al zijn beroemde songs hoog in de jaarlijkse Top 2000 van radio2 staat en gedraaid wordt, word ik blij.

De film op zich... ik ben een beetje verward. Kwalitatief niet zo sterk (vooral wat beeldkwaliteit betreft) maar qua herinneringen beresterk.

Zoveel verrassends zit er niet meer in Grease, zelfs niet na hem jaren lang niet te hebben gezien.

Jongens jongens wat een ramp.

1e ziening van Great Expectations .

Ze kostte me een eurie 25 en ben bang dat de film zelfs dit luttele bedrag niet waard is.

Blijft natuurlijk de hamvraag: ligt het aan Charles D. of aan Jarrold c.s.?

Ik vind de film onevenwichtig, warrig, langdradig, gekunsteld, pretentieus en lelijk.

Toch doet Pip het best aardig. In tegenstelling tot Rampling: wat een aanfluiting.

En daar drie uur voor uitgetrokken...

BBC had bij mij een goede naam na het mooie Jane Eyre; ze zal het opnieuw moeten verdienen.

Gisteren viel de f me tegen maar de keer hiervoor vond ik Groundhog Day geweldig.

Vooral het moment in de f waar Murray op alle mogelijke manieren zelfmoord pleegt vond ik fijn. Zo komt er namelijk toch een lekker wrange smaak aan de film te zitten. Was dit moment er niet geweest, zou de f zijn verworden tot een draak van een romkom.

Ik blijf één ding erg goed vinden aan Groundhog Day, namelijk het voortschrijdend inzicht waarmee Phil Connors steeds opnieuw de dag beleeft. Ik vind dit waarheidsgetrouw, invoelbaar en amusant weergegeven. Ik ga volledig mee met Harold Ramis c.s., en dat al een aantal zieningen lang.

Murray is gewoon fijn, lekker sarcastisch nu en dan, dat kon hij dus ook al in de vroege jaren '90. Andy MacDowell doet me zo ongelooflijk denken aan hoe ze speelt
in 4 Weddings. Ze is een prachtige vrouw.