Opinions

Zeven jaar geleden zag ik VS tweemaal in Pathé Arena. Overdag, in mijn eentje, samen met een stel schreeuwende en m&m-smijtende pubers. Beide keren.

Eigenlijk moest ik studeren. Latijnse Taal en Cultuur deed ik toen. Ik skipte alle colleges (ook deze studie is helaas tot een blauwe maandag beperkt gebleven) en ging in plaats daarvan naar VS. Tweemaal. En misschien nog wel naar andere films die ik me niet herinner.

VS sloot naadloos aan bij mijn gemoedstoestand. De film is op een vreemde manier in a league of its own, brengt voor mij (nog steeds) een karakteristieke sfeer met zich mee. Melancholiek. Ongrijpbaar.
Op momenten is de film mind-boggling.
Doet qua plot uiteraard sterk denken aan The Matrix.

Cruz is wat aanstellerig, haar stem irritant poeslief. Wat een verschil met Volver waar zij een rol, een personage neerzet dat staat als een huis.
En toch. En toch ben ik als een blok voor Penélope gevallen. Door het meisje dat ze is in Vanilla Sky.

Cruise vond dit zijn beste film tot dan toe; voor mij is hij weer echt Cruise. Een gelimiteerd acteur.

Diaz is heerlijk angstaanjagend. Hulde!
Cruise bij Diaz in de auto, een versmade vrouw, haar onwaarachtige droomman heeft de nacht met een ander doorgebracht, haar intense reactie... fantastische cinema!

Ik ga hier helemaal in mee.

De film dan, niet met het vorige bericht.

Ik heb genoten, de volle speelduur lang.

Lekker plot, onvoorspelbaar, wat doet Hitch dat toch meesterlijk hier en daar. Kom daar maar eens om bij de hedendaagse thrillers!

Hoofdrolspelers zíjn de karakters (ipv dat ze ze spelen). Puike acteerprestaties.

Een dikke 9 van mij.

Een heerlijk openingsnummer "Barcelona. Barcelona ..."!
Je zit meteen helemaal, vooral in de bioscoopzaal, in een sfeertje om van te watertanden!! Alsof je zelf in Barcelona mag zijn en genieten, van de warmte, de vrije tijd, de liefde.

Wel wat vreemd: hoe komen ze aan al dat geld? Weekendje naar Oviedo? Hoogstwaarschijnlijk betaalt Juan Antonio alles, die vent moet een geld verdienen met zijn doeken. En dan de twee dames, niets lijkt boven hun budget te gaan. Tegen het einde van de film besluit Cristina nog even een paar weken naar Frankrijk te gaan om haar gedachten te ordenen, het kan niet op. Een luizenleven. Aan de andere kant: deze personages hebben zoveel moed. Een hele zomer naar Barcelona, intrekken bij vriendjes, de relatie weer verbreken, andermaal opzichzelf staan... ik ben een beetje jaloers. Zou ik maar zoveel balls hebben.

Geweldig: je maakt je net op voor de langverwachte stomende liefdessène met Bardem en Johansson (mijn knuistjes waren gevuld ), wordt ze ziek!

"I'll go to your room but you have to seduce me."
Hulde Woody!

Dan, een heerlijk moment: Cristina ligt ziek op bed en de twee personages die bijkans elkaars antimaterie zijn, groeien naar elkaar toe. Aan het einde van de avond, na sensuele Spaanse gitarra, is Vicky hals over kop gevallen voor J A en beleven ze een romance tegen de achtergrond van een heg ( ). Mijn hart sloeg even op hol!

En Juan Antonio...
Zeer apart. Vanaf het begin heb ik veel respect voor het personage, de hele film door, tót zijn poging ook Vicky andermaal zijn kamertje in te lokken. Stof tot nadenken.


Ik vind deze film een sterke en verrassende sfeertekening van hoe mensen op elkaar (kunnen) reageren, de dynamiek tussen mensen van vlees en bloed. Machtig mooi.
Ook speelt Allen met thema's als zelfstandigheid, zelfredzaamheid, de gevolgen dragen van eigen handelen. En natuurlijk seksuele vrijheid. Dat doet hij m.i. zeer overtuigend.

Bardem verdient een grote pluim, eigenlijk evenals de drie andere hoofdrollen. Ik kende Rebecca Hall nog niet, ik vind dat ze heerlijk speelt. Penélope speelt weer een compleet andere rol dan in Volver, wat kan die meid toch veel.
Scarlett doet het prima.
Scarlett en Penélope, samen in de donkere kamer... de doorzichtige niemendalletjes die ze dragen... 'By now, she and Juan Antonio and Maria Elena had become lovers"... oeioeioeioeioei ! Rooie oortjes.


De film is misschien net iets te luchtig om op gelijke hoogte te staan met kanonnen als Clockwork Orange, The Godfather of Brokeback Mountain en krijgt daarom van mij niet het volle pond, alhoewel ik geen foutje kan ontdekken in deze heerlijke 96 minuten die mij meevoeren naar een plaats waar ik wel maandenlang zou willen verblijven.

Hele mooie film, visueel overdonderend en een lust voor het oog.

Gérard vond ik beter dan ooit eerder gezien (Novecento is te lang geleden om goed te kunnen herinneren). Tot nu toe vond ik het maar een slappe zak, een lelijkerd met een bloemkoolneus .

Het verhaal rammelt hier en daar maar is voldoende onderhoudend.

Wel geinig: Beschrijving op achterzijde DVD maakt gewag van "Terwijl de spanning van de revolutie over de stad heerst verdwijnt plotseling ..."

Spanning vd revolutie? O? Niets over uitgelegd in de film.

Mijn stem is een voorlopige, want Vidocq is een film die herzien moet worden. Althans voor mij.

Wat een maffigheid!

1e ziening van De Vierde Man.

Hoogstwaarschijnlijk mijn eerste Reve verfilming. Dat is nogal een belevenis! Wohoo!

Het verhaal op zich is niet om over naar huis te schrijven; daarentegen is de curiositeitswaarde enorm. En om die reden is het meer dan de moeite waard deze film eens te gaan bekijken.

Daarnaast fungeert de film als een interessant tijdsbeeld voor die periode, de vroege jaren 80. Leuke bonus.

Als het niet zo ongelooflijk slecht zou zijn, zou het slapstick zijn.

Maar helaas, de waanzinnige humor die de film onbedoeld opwekt, kan niet verbergen dat Vinyan bagger is.

Ten eerste, het voortdurende gezeik over geld door de man. Wat een afknapper.

Hiernaast wordt geen enkel cliché geschuwd rondom het thema 'kind kwijt in vijandig / onbekend land'.

De trucjes die worden gebruikt om de verwarring en radeloosheid van de hoofdpersonen te schetsen zijn verbijsterend ineffectief en liggen er zo dik bovenop dat je er simpel van wordt. Als je ten minste niet vol ongeloof in lachen uitbarst bij het aanschouwen van dergelijke onkunde, simpliciteit en overacteren van de ergste soort.

Positief punt zijn de locaties, die soms erg mooi zijn.

Ga alsjeblieft met een grote boog om deze film heen.

Wat een gedrocht.

Sofia flikt 't 'm weer.

Uiteraard, dit is haar eerste. Voor mij de minst bekende. Laatst kunnen scoren in een 5 voor €10 actie (FRS). En ik had geen flauw benul dat ik mijzelf nummer drie in een serie had aangeschaft, een serie die voor mij begon bij LiT, vervolgd werd door MA, en nu voorlopig zijn einde vindt in VS. Een serie waardoor ik als een blok ben gevallen voor de filmmaakster. LiT vond ik vanaf 1e kijkbeurt uitzonderlijk mooi. MA had iets meer tijd nodig om mij te veroveren. Maar is daar toch met vlag en wimpel in geslaagd. En nu heb ik drie dagen geleden ook haar eersteling mogen ontdekken.

Ik verwachtte gek genoeg geen wonderen van VS. Regiedebuut.... Uiteraard was ik heel blij toen ik ontdekte ook de derde van Sofia in bezit te hebben. Maar het onderwerp.... interessant genoeg om voor 2 euri mee te willen nemen, maar niet om me met veel verwachting te vervullen.

Virgin Suicides is verrassend mooi. Verstild. Kirsten is betoverend. Zijn sfeer is bedwelmend.

Enige, ergerlijke minpunt: Tot vervelens toe wordt in de film geargumenteerd dat 'niemand weet wat de Lisbon-zusjes hiertoe heeft aangezet'. Wat een nonsens, Sofia doet de gehele film niets anders dan haarscherp duidelijk maken wat hen hiertoe heeft gedreven. De vleesgeworden contradictio in terminis.

ps De score is alweer ultiem on the spot en draagt, wederom, veel bij aan de zeggingskracht van belangrijke scènes.

Ah, wat een heerlijke vijfsterrenfilm!

Almodóvar grijpt me in mijn kraag en laat me niet meer los. Wat een troubadour! Ik vind deze Spanjaard uit La Mancha de beste verhalenverteller van de hedendaagse cinema.

Wat trakteert hij ons toch steeds maar weer op prachtige vertellingen.

Volver is voor mij compleet foutloos. Daarbij moet ik wel opmerken dat het interview met Almodóvar op de extra's behoorlijk bijdraagt aan mijn waardering van de f. Ik denk dat ik na de eerste ziening, zonder daarvoor de extra's te hebben bekeken, geen 5 st had gegeven.

Dan wil ik nog iets zeggen over de 'Oosten-wind', die je gek maakt. Ik hou daar wel van, een verschijnsel (zoals de wind) dat als het ware de gedaante van een karakter aanneemt in een verhaal. Dit doet me in de cinema denken aan Chocolat en in iets mindere mate aan The English Patient.

Wat kan ik in hemelsnaam over Penélope zeggen? Alle beschrijvingen doen haar tekort. Quiero-te P.

Ik moet me helaas aansluiten bij de 'saai'kant in deze discussie. Was erg enthousiast door de recensie in de kunstbijlage van de VK en ben zeer teleurgesteld.

Thuis had ik 'm afgezet, in de bios ben ik blijven zitten. Mijn partner en ik hebben veel van de tijd gevuld door te bedenken welke plottwist deze film voor ons nog zou kunnen redden. We verzonnen er een heleboel, helaas werden onze gebeden slechts marginaal verhoord.

Ik bedoel hiermee dat ik de verrassing dat de huurder en Juliette elkaar in de haren vlogen heb kunnen waarderen. Juliette's vertolking over het algemeen vond ik te pruimen. De prachtige beelden van Parijs ook (ballon bij 'metro'station).

Maar dat is toch véél te mager. Zo traag. Er gebeurt zó weinig.