Opinions

Een ode aan vergiffenis,
is Magnolia een onnoemelijk mooie film.

De score die gewoon doorgaat door de scènes heen! En het is ook nog eens een prachtige score .
Zo wordt de film 'aan elkaar gelast', en wel op een uiterst vakkundige en meeslepende manier.
Uiteraard alle lof voor de mooie liedjes van Aimee Mann.

De verschillende verhalen zijn opgenomen en in stukken geknipt. De stukjes worden in willekeurige (maar fantastisch uitgekiende!) volgorde voorgeschoteld met dien verstande dat wanneer we terugkomen bij één vd verhalen, je precies daar terugkomt waar je gebleven was.
Dit terwijl de film alweer een stuk verder is, je bent misschien wel 20 minuten verder met kijken. Het is dan zo verfrissend om naar diezelfde seconde terug te gaan waar het desbetreffende verhaal eerder afgebroken was.
Ik zit gelijk helemaal 'in' de scène, in dát deel van de smeltkroes die Magnolia is. Weldadig.


Cheyenne (Jason Robards) is gaaf en acteert de sterren van de hemel, Seymour Hoffman, W.h. Macy, Julianne Moore, Melora Walters, John c. Reilly!
Kortom een uitmuntende cast die hier ook acteert alsof hun leven ervan af hangt. Hulde!

Cruise speelt zijn beste rol in zijn carrière en wel een heel mooie rol. Wat een emotie! Fantastisch meneer Cruise, een onverwachts hoogtepunt.

Evenzo hulde voor Anderson, voor zijn moed. 188 minuten! 188 minuten pure vreugde, genot, beklemming, 188 minuten waar al mijn zintuigen maximaal gespannen zijn.

(Ook ik heb bij eerdere zieningen vol verwondering en met talloze vraggtekens op mijn gezicht gekeken naar de Kikker-regen. Now, it all makes sense .)

Geweldig.

Mooi dat België dit uitzendt. Zelfs in 2 delen prima te behappen.

Krimi die ver uitsteekt boven de middelmaat. In alles eigenlijk.

ja, helemaal goed!

Voor mij de 2e ziening van The Man Who Wasn't There.

De eerste was in de bios.

Billy Bob doet helemaal niets en is toch fantastisch.

Een prachtig gestileerde film met diepe betekenis. Ten minste, dat denk ik bijna zeker te weten. Alleen, ik heb 'm nog niet helemaal door .

Een schets van hoe absurd het leven kan lopen... En de wanhoop van een leven niet juist geleefd.

Het belangrijkste: de kwaliteit druipt van deze film af. Een traktatie.

(er schiet me nog te binnen: fijne absurde humor! Film is prima gemonteerd, er valt een hoop te gniffelen.)

Ik vind dit een film met een hart.

De f kocht ik samen met 3 andere films in een box (Mean Streets, Mission, Revolution) en dit was de f waar ik het minste van verwachtte.

Het is de gedeeld beste geworden, samen met Mean Streets.

Nick Stahl vond ik leuk en Gibson zeer krachtig en overtuigend. Hoe deze twee naar elkaar toe groeiden en genegenheid voor elkaar opvatten heeft me geraakt.

Nogmaals, verrassend fijne film, heeft wat mij betreft nog niets van zijn zeggenschap verloren.

1e ziening van Manon des Sources.

Wat mij betreft een stuk minder dan haar voorganger. Film verdient ontegenzeggelijk een voldoende maar heeft duidelijk minder zeggingskracht dan Jean de Florette.
Hiernaast vervalt de film zeker tegen het einde in sentimentaliteit. Jammer.

(Zoiets heb je nu en dan bij een boekverfilming. In het boek zijn ontwikkelingen zeer logisch omdat daar meer ruimte is om te verdiepen; in de film volgt een kunstgreep. Er moet toch een einde aan het verhaal worden gebreid, niet? Dan wordt teruggegrepen op het boek. Zo eindigt deze vertelling, uitgesmeerd over 2 films, bij Papet. Terwijl het verhaal grotendeels niet over hem is gegaan. Hij is slechts een persoon, niet belangrijker dan Jean, Manon, Ugolin. Door met hem te eindigen maak je zijn personage groter dan het is. Om niet te spreken over de 'vondst' dat Jean opeens de zoon is van Papet. Komt als bliksem bij een heldere hemel: niet overtuigend.)

Het schijnt dat 'Manon' Béart naar sterrendom heeft gekatapulteerd (op zijn minst in Frankrijk); ik zie daar weinig aanleiding voor.

(vreemd: er wordt in de film de indruk gewekt dat Ugolin (zeer) welgesteld is. Op een zeker moment heeft hij het over zijn bezit van bijna 50.000 francs. Toch, wanneer het water wordt tegengehouden en dus niet meer in de buurt van zijn anjers komt, raakt hij bijkans in paniek: "Mijn bloemen staan in de knop!" Ookal zou hij deze oogst verliezen: je zou toch zeggen dat hij het met zo'n fortuin wel even uit kan zingen...)

Als een zuurtje, zo zoet!!

Met het risico mijzelf te herhalen vind ik deze magnifieke Marie Antoinette een Lust Voor Het Oog.

Dit begint voor mij bij de eerste seconde. Ik heb zo ongelooflijk genoten van vooral de eerste 15 minuten (plusminus). Kirsten in de koets, op reis naar haar toekomst, dromerig naar buiten starend, wasem op de ruit ademend en daarna een figuurtje erin tekenend... Wat een speciale, surrealistische sfeer. Alsof de tijd even helemaal stilstaat.
Ik werd betoverd.

Hier en daar vind ik de film *een pietsje* langdradig, net een vleugje te weinig voortgang in het plot. Maar het vreemde is, bij de ene ziening stoort me dit, bij de andere niet. Toch een reden om nu niet het volle pond te geven.

Lachen, wanneer je er al zo'n uur op hebt zitten, is Marie jarig. "Gefeliciteerd met je 18e"
Huh ? !!

Een extra uitroepteken verdient de muziek. Een sexy mix van oude maar zeer opwindende barokke melodieën en stoere hedendaagse (rock)nummers. Wanneer Louis Seize gekroond wordt zijn de extatische tonen te horen van het briljante Plainsong. Een traktatie!

Kirsten is vertederend. Wat een mooi en lief meisje (dat veel in haar mars heeft). Hetgeen ik heel fijn vind, is de wijze waarop Sofia (Ja, ik mag Sofia zeggen @ Flipman) haar geregisseerd heeft. Kirstens woorden zijn zo lekker Kirsten, er is niets gekunsteld - 'ik speel Marie Antionette dus doe ik extra deftig' - achtigs aan. Hoe ze eenmaal 'good night' zegt tegen haar eega in het prinselijke bed: verrassend leuk!

Sofia eindigt haar film op een mooi moment. Kijk alsjeblieft ook Lost in Translation (mijn beschrijving).

Onderhoudende en inventieve komedie!

Verhaal van een naïeve vrouw die eindelijk het heft in handen neemt. Uiteindelijk komt alles dan toch op zijn pootjes terecht, iets wat niet vanzelfsprekend is wanneer je de film aan het zien bent.

De film laat je op belangrijke momenten raden, hoewel een enkele ontwikkeling van kilometers ver aan te zien komen is. Prima!

Deze Italiaanse bruiloft overtuigt allerwege, zeker tot op het punt waar Mastroianni het opeens van het grootste belang vindt welk van de drie zijn zoon is.

Bij aanvang vd film valt de frisse cameravoering mij op, verrassend voor een film uit '64. Ook de humor is nog steeds heel goed te doen, in tegenstelling tot zovele komedies die een decennium na uitkomen hopeloos verouderd zijn.

La Loren heb ik nog nooit zo stralend en weelderig gezien.

Na Otto e mezzo is het voor mij een verademing om Il Gran Marcello in een begrijpelijke film te zien schitteren.
Ja, blij om dit Italiaanse kwaliteitsproduct mee te hebben gepikt.

Eindeloze gevechtsscènes waarbij je op den duur snakt naar verandering.

Voor mij de 2e ziening van The Matrix Reloaded.

Het gesprek tussen de Architect en Neo is afschuwelijk, slaapverwekkend en haalt dermate de vaart uit de film zodat die tot stilstand komt en figuurlijk overlijdt. Nee, over dit stuk ben ik niet enthousiast.

Reloaded is onorigineel, pretentieus, opgeblazen en eigenlijk gewoon slecht.

Een spaarzaam lichtpuntje daargelaten, zoals daar is Monica Belluci's verschijning.

Voor mij de 2e ziening van The Matrix Revolutions en daarmee de tweede voltooiing van de trilogie.

Ik moet zeggen: de eerste keer heb ik er bij nader inzien geen jota van begrepen. Een verschil van 7 jaar.
Het tussendeel Reloaded is duidelijk het minste.

Het derde deel begint vrij bruusk, waarschijnlijk waar in het 2e deel 'wordt vervolgd' getoond werd. Er wordt een op zich mooie uitstap gemaakt naar de Matrix waarmee dit derde deel wordt ingeleid. De uitstap duurt zo'n 25 minuten maar valt uiteindelijk compleet weg tegen de vele gebeurtenissen in het vervolg vd film. Met recht een inleiding dus.


(Om de een of andere complexe reden) een schip dat maar liefst drie gezaghebbers vervoert, is verstrikt geraakt in de rioolvertakkingen, (Zijn zij op zoek naar Neo?) Er wordt in mijn herinnering nog even gesoebat wat de juiste beslissing is maar besloten wordt dat Pinkett-Smith het schip terug zal manoeuvreren naar Zion. (Zion, ... Zion... wat een aparte naamkeuze. Geeft een wrang tintje aan deze trilogie, deze verwijzing naar Israël.)

Ik zat me tijdens deze passage constant af te vragen waar de Wachowski-brothers het in godesnaam allemaal vandaan hebben gehaald. Ik vind dat zij een hell of a job hebben gedaan met het ontwerpen van deze imaginaire wereld. Wat moeten die twee een visie en inbeeldingsvermogen hebben!
Toch zijn in dit geval de bordkartonnen overgangen tussen binnen het schip en daarbuiten (het riool) overduidelijk.


Het gevecht om Zion
Hier lik ik mijn lippen toch wel bij af. Met name de APU's zijn retecool. Ik wreef in mijn handjes bij het begin van het epische gevcht tussen mens en machine. Prachtig moment, de angstige verwachting net voordat de hel losbreekt.

Zeer arbitrair vind ik welke personages door de sentinels worden vermoord, welke niet. Zo is daar Mifune die aan stukken wordt gescheurd (trouwens redelijk nep vormgegeven, eerst houdt hij een groot aantal squiddies in bedwang, opeens verzwelgen ze hem.) maar het jochie dat daarna de gate opent wordt na die actie compleet ongemoeid gelaten, terwijl je de zwermen squiddies op de achtergrond voorbij ziet vliegen. Al met al zeer filmisch, en daarmee onovertuigend gebracht.
(De vondst van het zendertje dat openklapt bij de 'hoofd-squiddie' wanneer Neo onderhandelt met de Oppermachine is dan weer erg leuk.)


Trinity en Neo moeten in deze film dan eindelijk afscheid nemen (na het belachelijke 'terughalen' in deel 2). Dat gebeurt met een overdosis pathos en zet Keanu Reeves in zijn onderbroek. Zoiets acteren kan hij gewoon niet. (Daarbij is Trinity doorboord door stalen pennen maar ligt ze er zo kalm bij als een Hindoe-koe. Geen pijn. Tuurlijk.)

Hugo Weaving krijgt in deze film alle ruimte om zijn grote acteervermogen te etaleren. Soms wat over the top maar dat deert niet. Die vent is gewoon zo goed en heeft zijn gezichtsspieren dermate in bedwang dat hij je omver blaast.
Het eindgevecht Neo-Smith: I've seen this before! Now I'm supposed to say something...
No, no no no no.... it's not fair... !!!
Wel is dit gevecht uitgesponnen tot het absoluut maximale wat te verhapstukken is. Nee, eigenlijk zijn de makers daar overheen gegaan. Het gevecht zelf is hier en daar lachwekkend.

Net voor de climax breekt Smith uit in een litanie over het superieur zijn van machines t.o.v. de mens waarbij hij grote thema's niet schuwt, met name liefde. Neo antwoordt: Because I choose to. Hmmmm........

Neo overwint (uiteindelijk) (natuurlijk) waar nog niet het begin van een reden voor wordt gegeven. Zwak. Netzoals dat de rechtvaardiging van deze afsluiting (Smith zou na de matrix ook de echte wereld vd machines gaan infecteren/ overnemen) uit de lucht komt vallen. Veel te gemakkelijk.
Om het niet te hebben over het shot van Neo die er als een voddenbaal/ gedesintegreerd lichaam bijligt: absoluut van de pot gerukt.


Eindsequentie vd trilogie
Best mooi dat daar Saraph, het orakel (is de vrouw die het orakel speelde in de eerste 2 films doodgegaan ofzo?)en het kleine Indiase meisje samenkomen. Dat het kleintje de zonsopgang zou hebben gecreëerd is dan weer onbegrijpelijk.

Voor mij zo ongeveer de 5e ziening van The Matrix.

De groen en blauwe beeldsaus stoort me bij iedere kijkbeurt meer, geeft een schraal en wat armzalig gevoel.
De kleding daarentegen is übercool. Daarin wil iedereen wel rebel zijn in een parallelle wereld.

Hugo Weaving speelt op momenten heel behoorlijk, een paar spierbewegingen in zijn gezicht volstaan.

Zelfs na het zien van de buitenaards mooie gevechten in bijvoorbeeld Hero en CrouchingTiger,HD misstaat de choreografie in The Matrix niet. (Ergens is het leuk westerlingen deze trucs uit te zien halen i.p.v. de bekende Chinezen.)

10 jaar geleden was dit spiksplinternieuw. Revolutionair.
Ik herinner me Charlie's Angels dat ik (kort) hierna in de bios zag, waar de drie stoeipoezen alle regels van de kosmos, de zwaartekracht en het menselijk lichaam tarten zoals Neo en Smith dat doen.
Grappig. Zo gestolen. Maar ook een mooie hommage aan deze baanbrekende film.

Jammer zijn een paar vervelend pathetische uitroepen, met name rondom het obligate liefdesverhaallijntje. Ook schort hier en daar iets aan het scripttechnisch aspect. Opeens begint een personage een gloedvol betoog, slechts om informatie op de kijker over te brengen (wat op een andere manier niet lukt). Staat erg slordig. Ten slotte wordt ook Fishburne opgezadeld met een treurige uitspraak teveel.

Dit is echt goeie shit!

Nee, even serieus, Mean Streets is zeer de moeite waard. Ik heb nog weinig films gezien uit de vroege periode van Scorsese's regisseursschap; de eerste keer dat ik Streets zag, was ik niet onder de indruk. Het is natuurlijk iets compleet anders dan Gangs of NY, the Departed... Even wennen.

Maar de film is prachtig. Een zeer overtuigende sfeertekening van hoe het leven eruit kan hebben gezien van sommige New Yorkers (van Italiaanse afkomst) een aantal decennia geleden.

Ik vind mooi om te zien hoe deze subcultuur wordt neergezet in de film, proberend om zich aan te passen aan de Amerikaanse way of life maar toch nog steeds vastzittend aan oude mores, overgekomen vanuit het moederland. Een thema dat uiteraard sterk doet denken aan Godfather II.

Scorsese heeft een script geschreven met een aantal prachtige personages erin. Johnnyboy (met afstand de leukste), Charlie, Michael, barman Tony, Theresa.

En wat spelen De Niro en Keitel uitmuntend.

Daarbij vind ik het verhaal heel goed opgebouwd, uitmondend in een grande finale. En dit zal waarschijnlijk door vele gebruikers al zijn beschreven maar ik doe het toch nogmaals: de cameratechniek is geweldig. In een aantal scènes worden Keitel en ook De Niro op de huid gezeten door de camera. En dat levert fantastische cinema op.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de soundtrack: lekkere muziek!

("barman Tony...barman Tony... ik ken die vent!" zat ik me steeds te bedenken tijdens de film. Richie Aprile! Ik dacht het al. Zo gaaf als je dan achteraf gelijk blijkt te hebben )

Visueel erg zwak.

1e (volledige) ziening van The Message.

Op aanraden van een zeer gewaardeerde Turkse collega heb ik deze epische film bekeken. Hij heeft hem zelfs voor me gebrand en een mooi hoesje geprint, ik geloof dat hij zo graag wilde dat ik haar zag.

Het heeft behoorlijk wat moeite gekost om mij hier door heen te worstelen.

Het verhaal komt wat traag op gang en is zeer moeilijk te volgen (zeker voor hen die weinig of geen kennis van de koran hebben). Daarnaast helpt de slordige manier van filmen en de algehele slechte beeldkwaliteit niet om de kijker te enthousiasmeren om met volle interesse te blijven kijken.

Dit moeten drie van de moeilijkste filmische uren zijn die ik heb doorgebracht.

Wow, dit moet dus een deel van de EU voorstellen...
Ik weet niet zeker in welk jaar Kaurismäki's verhaal speelt maar dit is toch wel schrijnende armoede, een derde wereldland waardig.
spoiler: Ik denk dat het verhaal speelt in het heden, rondom 2002 dus.

Kaurismäki verdient een prijs voor lelijkfilmerij. De algehele verloedering en gruizige filmstijl is ongeëvenaard. Dit geeft wel sfeer.

Het plot? Aandoenlijk. En ook wel aangrijpend.

Man zonder naam komt in Helsinki aan, verliest zijn geheugen na zinloos geweld. Na wat slapstick, o.a. in een ziekenhuis, wordt hij vriendelijk opgenomen in een gezin dat leeft in een 'Fins trailerpark' waar hij kan herstellen van zijn verwondingen. Met groot doorzettingsvermogen brengt hij enige structuur aan in zijn leven, welk voor hem moet aanvoelen als een tunnel zonder lichte aan het einde. Hij ondervindt hierbij hulp van het plaatselijke Leger des heils en voelt genegenheid voor een van de vrouwelijke majoors.
Net wanneer je als kijker de blijdschap voelt dat hij een grote stap kan gaan maken in zijn zoektocht, wordt de bodem weer onder hem weggemaaid.

Deels intrigerend, deels traag en stroperig.

Ow fuck wat is deze film ongelooflijk slecht.

Ik hou erg veel van verhalen over de Romeinen, de Grieken en de Kretenzers. Dus heb ik op goed geluk €8.33 uitgegeven voor Minotaur. Deze vergissing zal me op mijn sterfbed nog steeds achtervolgen.

De plaats van handeling vind ik niet eens zo slecht vormgegeven en gefilmd maar het verhaal is dermate abominabel dat ik zelfs geen ½ punt voor de moeite geef.

Innemende film.

1e ziening van Miss Potter .

Ik geef meteen toe, film begint niet sterk. Vooruit, ze zakt in de slotscènes als een plumpudding in elkaar.

Maar dat middenstuk dan?!
Daar zit van alles in, aangevoerd door solide spel van Zellweger, McGregor en Watson. Film ontroert, verrast, is hoogst invoelbaar en nogmaals, ontróert.

Terwijl de eerste indrukken zich centreren rondom: "Wat ziet Renée er slecht uit! Trouwens die andere dame ook.
Die snor!! Kan ècht niet.
Wat doet Renée nou toch met haar gezicht? Ze trekt een aantal porems... Lusten de honden geen brood van."

Toch loopt het water me in de mond bij deze cinema. We hebben het eerder gezien, de ongetrouwde vrouw, met name de moeder die daardoor volkomen over haar theewater raakt maar nog nooit zo lekker!
Het is het allesbehalve een straf om me te laten meevoeren met deze acteurs.

Dat is niet alles: ook krijgen we dan nog die hartstikke lieve konijntjes en ander grut! Helemaal goed toch?

3e ziening van Monster.

Ah wat zet Charlize hier een vertolking neer. Zo goed.

Rauw, echt, emotioneel, vertwijfeld.
Eileen, of Lee gaat door hart en ziel.

Het is een vertelling van hoop, tegen alle verwachting in. En uiteindelijk van het verlies daarvan. Nogmaals, dat gaat door hart en ziel.

Ook Ricci speelt een dijk van een film.
Normaalgesproken wind ik me niet zo op tijdens het filmkijken maar nu had ik Selby verschillende keren haar nekkie wel willen omdraaien .

Dan nog een laatste uitroep: Ik kan er niet over uit mooi Theron is maar hoe afstotelijk Lee. Ik word nog regelmatig schreeuwend wakker, dit raadsel overpeinzend.

(wat een aparte filmbeschrijving hierboven! Het overgrote deel van deze tekst komt niet in de film voor.)

Zeer zeer mooi!

Dat had ik niet gedacht (1 eurootje bij de Blokker).

Jake !

Alle hoofdrollen worden erg fijn gespeeld. Sarandon is goed, sterk; Hoffman is op en top 'method'; en ik ben hals over kop verliefd geworden op Ellen Pompeo. Wat een heerlijke vrouw (met een supersexy stem)!

Ik vind de film zéér sterk opgebouwd, slechts het hoognodige wordt getoond. Voor mij het sterkste punt (van vele) van de film: een uitzonderlijk goede montage. Uitermate professioneel, daardoor was het voor mij een feest om me in de film te verliezen.

En de muziek!! Ik zou *bijna* overwegen om de soundtrack te kopen. Het titelnummer van deze film mogen ze best op mijn begrafenis spelen.

Rest mij nog iets te zeggen over het thema van de film, hoe om te gaan met verlies van een dierbare. Prachtig weergegeven, zo goed als tastbaar gemaakt. Chapeau.