Log

Sprak mij wel aan. Sowieso heb ik in de regel best goede ervaringen met dit soort coming-of-age verhalen. Het grootste pluspunt aan Lady Bird is het acteerwerk, waarbij met name Saoirse Ronan je op sleeptouw neemt. Fijne actrice, want ze sprong er voor mij ook al uit toen ik haar eind vorig jaar in Little Women zag. Ze speelt het titelpersonage hier met veel charme en ze komt authentiek over. Ik vond het interessant om haar te volgen.

Het grootste minpunt is dat het daar ook wel bij blijft. Het is slechts enkele dagen geleden dat ik de film zag, maar je bent 'm helaas al gauw weer vergeten. Randfiguren worden goed gespeeld, maar bieden weinig toegevoegde waarde en blijven wat kleurloos. Bovendien springen weinig scènes er echt uit en de film had voor mij niet zo nodig nog een opstart hoeven maken in New York. Het zorgt ervoor dat de film eigenlijk iets minder lekker eindigt dan bijvoorbeeld vlak na het nieuws van de toelating. Als het doel het voicemailbericht naar moeder was, dan had dit eventueel ook nog in een losse montage verwerkt kunnen worden. Lady Bird valt voor mij nu een beetje tussen wal en schip: zeker prettig wegkijkend en ook goed uitgevoerd, maar tegelijkertijd totaal niet memorabel.

3*

Prima mix tussen horror en sciencefiction, waarvan het laatste voor mij een beetje als een verrassing kwam. De film gaat, zeker in de eerste helft, echt wel een aantal keren onder je huid zitten. Dat komt met name door enkele lange, onheilspellende shots, die meestal uiteindelijk gewoon weer worden afgekapt. Deze truc is effectief, maar raakt op een gegeven moment ook wel wat uitgekauwd. Desondanks vond ik de sobere stijl wel erg goed overkomen en met name Elisabeth Moss speelt haar gekwelde personage goed. De film laat je als kijker lange tijd in het duister tasten over hoe de vork precies in de steel zit, en zodra dit uiteindelijk duidelijk lijkt te zijn, wordt er gekozen voor een tweede twist. Die tweede zorgt er mijns inziens voor dat de film wellicht net iets te lang doorgaat, maar tegelijkertijd kan ik zeker niet zeggen dat het vervelend wordt. De eerste helft was vooral heel spannend, de tweede helft aanzienlijk minder, maar wel nog altijd heel onderhoudend.

3,5*

Dit keek lekker weg. Grootste pluspunt is dat Nicolas Cage gortdroog en met enig gemak de boel aan elkaar weet te breien. Nagenoeg perfecte casting wat mij betreft, want deze rol zit hem als gegoten. Ook Ethan Hawke is leuk als tegenpool, die uiteindelijk het nakijken heeft. De film biedt een goede balans tussen spannende intriges, humor en ook enkele zwaarbeladen momenten. Is daarbij alles altijd even interessant? Nee. De film volgt eigenlijk een rise-and-fall structuur, met een twist op het einde waardoor de 'fall' eigenlijk grotendeels teniet gedaan wordt. Met name de 'rise' is echter breed uitgesmeerd en die is soms dan ook wel een beetje voelbaar. Een ramp is dat echter niet, want de film heeft genoeg in petto om je terug bij de les te halen wanneer je dreigt af te dwalen. Mede door Cage en de verscheidenheid aan emoties heb ik me bovengemiddeld goed vermaakt.

3,5*

Deze deed het voor mij helaas niet zo. Nu moet ik erbij zeggen dat ik nog geen enkele film met Sydney Pollack in de regiestoel gezien heb waar ik écht van onder de indruk ben geweest. Bij de andere titels was mijn kritiek onder meer de speelduur en The Firm mag zich daar naadloos bij aansluiten. Het verhaal sprak me deze keer erg aan, dus ik had aanvankelijk goede hoop, maar ik vond dit alsnog echt weer te veel slepen. Dit is een film die mijns inziens prima in anderhalf uur gepast had. Dat had betekend dat er gesneden had moeten worden in het materiaal, maar dat was niet zo erg geweest. Tegen het einde was mijn interesse in het hele gebeuren immers echt zwaar afgenomen.

Dan scheelt het nog dat ik de drie hoofdrolspelers vrij hoog heb zitten en dat die ook wel weten te leveren. Tom Cruise draagt de film, maar ook Jeanne Tripplehorn en Gene Hackman zijn prima in vorm. Ik vond vooral de eerste helft vrij sterk. Er heerst daar een onbehaaglijk sfeertje en het bedrijf blijft vrij mysterieus, ondanks dat je weet dat er iets niet klopt. Het personage van Cruise raakt steeds meer gevangen in het web. Daar heb ik me het meest mee vermaakt. Het feit dat je niet precies weet hoe de vork in de steel zit, maakte me nieuwsgierig. Helaas is de ontknoping daarvan mijns inziens vrij droog en ook de climax, waarbij gepoogd wordt er nog wat actie in te betrekken, viel me wat tegen. Het wordt allemaal ondersteund door een piano-deuntje dat op den duur ook op de verkeerde manier op mijn zenuwen ging werken.

Slecht wil ik het niet noemen. Daarvoor vond ik de aanloop in de eerste helft te boeiend en de cast zorgt ervoor dat het nooit helemaal wil inzakken. Dat neemt niet weg dat ik de film bij vlagen echt te loom en langdradig vond en ook achterbleef met het gevoel op mijn honger te ben blijven zitten.

2,5*

Tamelijk unieke film. Er hangt een bijzonder sfeertje, waarbij men soms tegen het (geforceerd) kunstzinnige aan schuurt, maar tegelijkertijd vond ik het wel effectief. Yorgos Lanthimos weet wel echt een geheel eigen, sprookjesachtige wereld te creëren, waar ik me graag in liet meevoeren. Het mooie kleurgebruik droeg daar aan bij, waardoor enkele scènes om in te lijsten zijn.

De cast presteert ook goed, Emma Stone voorop. Zonder dat ik er bewust naar op zoek was, heb ik haar de laatste tijd in meerdere films aan het werk gezien en ik vind dat ze met Poor Things toch wel een andere kant van zichzelf laat zien. Een moeilijke rol, maar ze speelt deze met verve en is er grotendeels voor verantwoordelijk dat mijn aandacht werd vastgehouden. Ook onder meer Willem Dafoe, Mark Ruffalo en Ramy Youssef vervullen hun rollen prima, maar het is Stone die er met de bloemen vandoor gaat. Ondanks alle pracht en praal is Poor Things wel een vrij forse zit. Van mij had de film iets minder lang mogen zijn. Je bent overgeleverd aan vakmensen, waardoor het fris genoeg blijft om niet echt te gaan vervelen, maar er waren desondanks wel momenten waar het tempo mijns inziens omhoog mocht. Die zaten er zowel in het begin als meer richting het einde. Zo kon het hele stuk waar Bella weer in de rol van Victoria kruipt en bij Alfie intrekt mij minder bekoren.

Het echte 'wow'-gevoel ontbrak wellicht, maar Poor Things bleek zeker de moeite waard. De film kwam redelijk onverwacht op mijn pad, dus ik wist niet wat ik ervan moest verwachten. Niettemin was ik aangenaam verrast. Na The Favourite opnieuw een film van Lanthimos die me goed bevallen is.

3,5*

Ietwat flauwe en typisch Amerikaanse romcom. De film komt moeizaam op gang en is volledig afhankelijk van Cameron Diaz en Christina Applegate: beide dames hebben wel eens betere rollen gespeeld, maar ze hebben gelukkig genoeg talent, uitstraling en charme in hun mars om er nog iets leuks van te maken. Met name wanneer dit duo samen op pad gaat, doen zich toch wel enkele grappige momenten voor. Overigens vond ik ook Selma Blair zeker niet slecht, maar die verdwijnt wel iets meer naar de achtergrond.

Voor de geloofwaardigheid van de romance hoef je niet te kijken, want die is ver te zoeken. Sterker nog, eigenlijk is zelfs het hele verhaal zó flinterdun dat The Sweetest Thing vrij weinig te bieden heeft buiten de cast en het gegeven dat de film soms behoorlijk lomp (en daarmee verrassend) uit de hoek komt. Dat levert enkele leuke momenten, maar deze sketch-achtige aanpak moet je wel liggen. Zoals gezegd, kun je Diaz en Applegate waarderen, dan heb je hier waarschijnlijk best nog een vermakelijk avondje mee. Ik had alleen het gevoel dat deze film met een iets minder fragmentarische opzet nog vele malen leuker had kunnen zijn.

2,5*

Aardig historisch oorlogsdrama, maar mijns inziens niet de sterkste troef van Edward Zwick. Dan denk ik toch eerder aan films als Defiance, Blood Diamond en The Last Samurai.

Naast het gevoel dat de film ook best even op gang moet komen, had in het begin wat moeite met de houterige Matthew Broderick in de hoofdrol. Na een tijdje went hij wel en tegen het einde kon ik hem zelfs vrij goed hebben, maar hij werkte in eerste instantie wat op mijn zenuwen. Ik moet erbij vermelden dat ik hem ook voornamelijk van rollen ken waar de achtergrond iets minder serieus en zwaarbeladen is dan in Glory. Mijns inziens komt hij in die films beter tot zijn recht en was hij wellicht niet de ideale man om deze film te dragen. Dan komt het aan op de rest van de cast en daarbij is met name Morgan Freeman zijn stabiele zelf en Andre Braugher en Cary Elwes vielen mij in positieve zin op. Denzel Washington vind ik normaal gesproken een aanwinst, maar hij speelt zijn personage dusdanig goed hier dat ik 'm ook al vrij gauw beu was.

Qua verloop weet de film vrij goed onderhoudend te blijven, met enkele interessante scènes tijdens de opleiding van de soldaten. Met name de dynamiek en de veranderende relatie tussen jeugdvrienden Robert en Thomas valt daarbij op. Ook de scène voorafgaand aan de slag, waarbij de soldaten allemaal, stuk voor stuk, even een laatste zegje mogen doen is erg sterk. Daar staat tegenover dat er weinig tussen zit dat écht impact maakt, op wellicht de climax na dan. De nederlaag op het einde wordt cru gebracht en laat je wederom verbijsterd achter met de vraag wat mensen elkaar wel allemaal niet hebben aangedaan en nog steeds aandoen.

Ik werd niet weggeblazen, maar ben wel blij dat ik 'm eens een keer gezien heb. Met deze regisseur aan het roer
en deze cast aan boord was mijn interesse allang gewekt. De film levert in ieder geval in het vertellen van dit verhaal, dat het ook wel verdient om verteld te worden.

Ruime 3*

Meer van hetzelfde. Ik vond de eerste Zombieland film destijds erg leuk, misschien zelfs wel één van de leukste films die zich met dat thema bezighoudt. Dat vind ik overigens nog steeds, want ik heb die film nog herzien voordat ik me aan dit tweede deel waagde. Het is fris, scherp, vlot en met name de chemie tussen de vier hoofdpersonen is gewoon erg fijn.

In dit tweede deel is de chemie nog altijd het sterkste punt, maar het is nadelig dat Abigail Breslin eigenlijk lange tijd niet bij de groep is. De interactie tussen Jesse Eisenberg en Emma Stone is deze keer (logischerwijs) wat norser dan in het eerste deel, vanwege het overspel. Maar geef mij dan toch maar de interactie die ze in het eerste deel hadden, ondanks dat ik Zoey Deutch wel een verrassend leuke toevoeging vond. Gelukkig is het samenspel tussen Eisenberg en Woody Harrelson nog altijd onveranderd en dus nog altijd even sterk. Waar de film echt daadwerkelijk de mist in gaat, is bij dat stukje met de 'klonen': pijnlijk on-grappig en het had ook niet langer moeten duren.

Verder, zoals gezegd, meer van hetzelfde, alleen wel telkens iets minder. Het blijft best onderhoudend en de finale is ook nog best leuk bedacht, maar je hebt het eigenlijk allemaal al gezien. Op zich geen schande, want dat betekent dat Double Tap gemakkelijk voor een leuk avondje kan zorgen als het eerste deel je goed ligt. Anderzijds wordt er wel érg geleund op die film, juist doordat het zo'n herhalingsoefening is.

3*

Debieler dan dit wordt het natuurlijk niet Had deze al dusdanig lang niet meer gezien dat ik me er eigenlijk niks meer van kon herinneren. Dat geldt sowieso voor de Monty Python-films, dus ik dacht: begin maar bij de film die altijd het laagst staat aangeschreven. Is alles raak? Welnee, er zitten genoeg grappen tussen waar ik niks mee kon. Maar er staan gelukkig genoeg sketches tegenover die me daadwerkelijk aan het lachen kregen, zelfs bij die onsmakelijke, spugende man in het restaurant kon ik me niet inhouden. Zo zitten er nog wel meer onnozele (maar wel grappige) zaken in, zoals de proloog, het spermaliedje, de seksuele voorlichting, de ontmoeting met de Grim Reaper en de kerel die zijn eigen dood mag kiezen. Stuk voor stuk schitterend!

Daar ligt overigens tevens het 'probleem': het is niet veel meer dan een serie sketches. Men probeert het als een film aan elkaar te praten door af en toe naar de titel te verwijzen, maar - net als de sketches zelf - slaat ook dat natuurlijk allemaal als een tang op een varken. Heel erg is dat uiteindelijk niet, maar het zorgt wel voor een wat minder samenhangend (en dus chaotisch) gevoel. Toch heb ik me hier een avondje kostelijk mee vermaakt. Het was eigenlijk een prettiger weerzien dan ik verwacht had.

3,5*

Best wel een vermakelijk drama, maar ik had stiekem wel op iets meer gehoopt met deze cast en de veelvoud aan prijzen die de film destijds ontvangen heeft. Je volgt eigenlijk drie verschillende verhalen die onderling met elkaar samenhangen. De connectie met het eerste verhaal is daarbij iets subtieler dan die van het tweede en derde. Voor mij persoonlijk was het eerste verhaal, over Virigina Woolf, het meest interessant. Een vrijwel onherkenbare Nicole Kidman speelt haar boeiende rol met verve en het tijdsbeeld was mooi vormgegeven.

De andere twee verhalen wil ik niet gelijk slecht noemen, maar veel indruk laten ze ook niet achter. De wat kleinere rollen van onder meer Ed Harris, John C. Reilly en Jeff Daniels trekken nog wel het een en ander recht, maar de personages van Julianne Moore en met name Meryl Streep brachten me nauwelijks in vervoering. Het is wel allemaal vrij overtuigend gebracht en de dialogen zijn scherp geschreven, maar het deed desondanks bijzonder weinig met me. Het zorgde er niet alleen voor dat ik het ergens jammer vond wanneer het verhaal van Woolf werd afgebroken door een van de andere twee, maar ook dat de film een beetje uitdooft.

Geenszins slecht hoor. Het is geen moment in me opgekomen om de film vroegtijdig af te kappen en The Hours heeft zeker wat te bieden. Tegelijkertijd kan ik ook niet zeggen dat ik van de eerste tot en met de laatste minuut aan het beeld gekluisterd zat of dat de film me na afloop nog lang liet nadenken. Een degelijk drama, maar ook een die prima in de woensdagavondprogrammering van het vroegere RTL8 had gepast.

3*

Fijn drama dat ik al wel eens eerder gezien had, maar waarbij het zo lang duurde voordat ik aan het stemmen op MovieMeter toekwam dat ik besloot 'm te bewaren voor een herziening. Dat is inmiddels ook alweer ruim twee weken geleden, dus het wordt de hoogste tijd om er iets over te schrijven.

Waar deze film vooral memorabel door wordt is het schitterende acteerwerk. De cast is vrij groot, maar eigenlijk krijgt iedereen de kans om te schitteren. Emma Stone speelt zo'n lief personage dat je eigenlijk niet anders kan dan verliefd op haar worden, terwijl Viola Davis en Octavia Spencer vooral sterke en innemende personages spelen die, ondanks de onmenselijke behandeling waar ze mee te maken hebben, ook een gezonde portie humor bezitten. Bryce Dallas Howards rol is vilein, waarbij het soms ook wel een beetje over het randje gaat qua geloofwaardigheid. Af en toe doet ze bijna denken aan een slechterik uit een Disneyfilm. Ten slotte nog een groot compliment voor Jessica Chastain, die me daadwerkelijk meermaals aan het lachen kreeg en ook gewoon een heel sympathiek persoon neer zet. De dramatische twist (de miskraam) in haar verhaallijn is hartverscheurend.

De cast is dus een zeer sterke en bepalende factor voor The Help. Verder is de film best mooi vormgegeven en blijft het onderhoudend, maar is het ook niet gelijk zo dat ik erdoor wordt weggeblazen. Het is goed dat de film de racistische attitudes van die tijd aansnijdt en daar zitten ook (in positieve zin) best wat ongemakkelijke momenten tussen. Soms voelt het echter wat aangedikt en de film had ook best wat korter mogen duren. Daarbij had wat mij betreft gesneden mogen worden in het romantische subplot omtrent Skeeter, want dat voegde mijns inziens weinig toe. De uitwerking van de relatie tussen Aibileen en het kind is dan juist weer een meerwaarde. Het zorgt ervoor dat het einde wel extra binnenkomt.

Een film die bij vlagen ontroert, maar wel op een bescheiden wijze. Ik kan me niet volledig aan de indruk onttrekken dat de film nét niet op de plek komt waar deze wil zijn en er zitten dus ook enkele missers tussen. Desondanks is The Help als totaalplaatje echt wel erg onderhoudend en alleen al vanwege de fijne acteerprestaties zonder meer een aanrader.

3,5*