Log

Vermakelijk tussendoortje, maar niet meer dan dat. Ik heb niet bijzonder veel met Jason Segal, maar dit personage ligt hem wel en ik vond niet dat hij het slecht deed. Toch zijn het met name Mila Kunis, Paul Rudd en Russel Brand die voor extra stimmung zorgen. Jonah Hill heb ik volgens mij nog nooit grappig gevonden, dus het was geen verrassing dat zijn typetje voor mij wederom de plank missloeg. Het is een film volgens het boekje, dus je weet precies welke formule gevolgd wordt en dat is prima, want dat hoort er nu eenmaal bij. De mooie locaties in Hawaii zijn een pluspunt en de film heeft ook daadwerkelijk wel wat droogkomische momenten voor de kijker in petto. Mijns inziens geen hoogvlieger, maar toch wel alleraardigst om een keer gezien te hebben.

3*

Stond al behoorlijk lang op de lijst. The Faculty is, zeker wanneer je weet waar je aan begint, een heerlijke film! De film kent natuurlijk een leuk uitgangspunt en doet er gelukkig ook wat mee. Er hangt een fijn, nostalgisch American high school sfeertje en niets is te gek. De film ademt natuurlijk de 90s uit, zowel qua aankleding als de soundtrack. De jonge cast, bestaande uit een hoop bekende namen, speelt best fijn, maar ook de volwassenen doen het eigenlijk prima. Het tempo is hier en daar wat wisselvallig en qua effecten heeft de film de tand des tijds wellicht niet helemaal doorstaan, maar tegelijkertijd is het niet rampzalig en misschien zelfs wel charmant te noemen. Door het leuke sfeertje en de losse, maar wel doelgerichte aanpak, kijkt dit gewoon heel lekker weg. Erg fijn tussendoortje dus!

3,5*

The Texas Chainsaw Massacre mag ik inmiddels denk ik toch wel een klassieker noemen. De échte klassieker heb ik nog niet gezien, maar deze remake zag ik ook pas net voor het eerst en ik weet dat het een veelbekeken titel betreft. Mijn verwachtingen waren toch wat gematigd: horror is niet mijn favoriete genre, zeker niet wanneer enkele schreeuwerige en slecht acterende tieners het beeld vullen, maar tegelijkertijd zijn er wel degelijk uitzonderingen. Een film als Halloween (1978) vind ik namelijk regelrechte klasse. Bovendien is oktober toch wel de ideale maand om enkele van dit soort films uit te proberen.

Gelukkig viel het me alleszins mee. Is het een meesterwerk? Nee hoor, maar de tieners in kwestie zijn nog helemaal niet zo erg. Acteerwerk is eigenlijk best oké en het scheelt dat met name Jessica Biel wel goed te pruimen is. De film is soms lekker vreemd en naar, en het hele concept dat het dorpje bestaat uit dezelfde familie, waardoor eigenlijk niemand te vertrouwen is, werkt goed. Er is geregeld sprake van spanning, maar de film weet ook af en toe wel wat op de lachspieren te werken. Het lijkt me in ieder geval zeer geschikt voor een avondje griezelen (en lachen) met vrienden. De film moet even op gang komen en blijft hier en daar misschien wat te braaf, waardoor je nooit echt hoeft weg te kijken, maar toch is het ook niet het andere uiterste dat het helemaal niks voorstelt allemaal. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt. Niet zo'n film die je jaarlijks uit de kast trekt, maar evengoed eentje om te onthouden.

3*

Clint Eastwood zal altijd één van de meest iconische namen uit Hollywood blijven. Deze film deed me wat denken aan zijn meest recente, Cry Macho. Hoewel The Mule wel iets meer 'schwung' heeft, is ook dit een tamelijk trage film, waarin relatief weinig gebeurt. De eerste helft was mij zelfs iets té traag. Pas wanneer de sfeer omslaat in het bos wordt het in dat opzicht wat interessanter, maar daar moet je als kijker best even op zitten wachten. Gelukkig blijft The Mule wel onderhoudend en is de cast goed op dreef. Eastwood doet het nog altijd prima, maar ook Bradley Cooper heeft een leuke rol. Naast het misdaadplotje kent de film ook best wat leuke humor en ook het drama-element komt binnen. Dat in combinatie met de relatief hoge amusementswaarde zorgt er wel voor dat ik dit met een ruime voldoende kan beoordelen. Niet Eatwoods beste, maar ook zeker niet zijn minste werk.

3,5*

Vanilla Sky is een film waar ik altijd wel nieuwsgierig naar ben geweest. Als ik het me goed herinner was dit zowat de enige film die mijn ouders noemden, pre-streaming, die ze uit verveling hadden uitgezet. Dan kun je natuurlijk alleen maar nieuwsgierig worden, zeker wanneer de recensies niet eens zo heel erg slecht zijn

Maar ik snap het wel: Vanilla Sky moet wel een beetje je ding zijn. Dromen en realiteit gaan met elkaar aan de haal en je mag als kijker zelf wat zaken invullen. Zelf ben ik best wel fan van het werk van David Lynch, dus dit uitgangspunt klinkt meestal als muziek in mijn oren. Het enige verschil is dat ik bij Lynch wordt meegezogen in de bijzondere werelden die hij creëerde. Niet alleen bij het werk van Lynch, maar ook bij een film als Donnie Darko heb ik dat. Het grote nadeel van Vanilla Sky is dat de wereld me een stuk minder weet te imponeren. Het is allemaal wat statisch en alledaags, en ik vond de personages verder ook weinig interessant. De rollen van Tom Cruise, Kurt Russell en Jason Lee voorop, terwijl ik niet de indruk kreeg dat deze acteurs ondermaats bezig waren. Dan vond ik de twee dames, Penélope Cruz en Cameron Diaz, wat beter uit de verf komen. Diaz misschien nog wel het beste, ondanks haar relatief kleine bijdrage.

Wellicht dat ik nu te negatief klink. Het grote geheel kijkt, ondanks de pittige speelduur, best goed weg, de soundtrack is leuk en ik kan het waarderen dat de film lef toont, doordat je als kijker vaker op het verkeerde been wordt gezet. Wat dat betreft komt het wel goed over dat het personage van Cruise het soms ook allemaal even niet meer weet. Desondanks mis ik wel dat de film me écht heeft weten te pakken: het blijft toch allemaal een beetje te afstandelijk. Wellicht is dit een film om vaker te bekijken en ik ben benieuwd of ik er dan anders tegenaan kijk. De film is voor mij gelukkig niet de teleurstelling geworden waar ik rekening mee had gehouden, maar ik ben ook niet bepaald onder de indruk.

3*

Eigenlijk best opmerkelijk dat een film met zo'n indrukwekkende cast en een regisseur met eveneens een staat van dienst zo weinig zoden aan de dijk heeft gezet. Je zou op zijn minst verwachten dat meer mensen de film gezien zouden hebben. Nu zal ik er maar meteen bij zeggen: een indrukwekkende film zou ik Aloha niet willen noemen. Het is mijns inziens echt niet meer dan een vrij eenvoudig (komisch) drama dat soms zelfs wat rommelig overkomt, doordat men ervoor kiest een aantal minder belangrijke zijpaden te bewandelen. Uiteindelijk staat het personage van Bradley Cooper en diens relatie met de personages van Rachel McAdams en Emma Stone centraal. Het scheelt dat alle drie prettig zijn in hun acteren en dat het met de chemie dus wel snor zit. Het is dan weliswaar niet overdonderend allemaal, de film kijkt aangenaam weg. Ik denk dat men nog iets efficiënter met de speelduur had kunnen omgaan, maar tegelijkertijd heb ik me best goed vermaakt.

3*

Lekkere thriller en (milde) horror mix. What Lies Beneath is misschien niet baanbrekend, maar de film doet wel wat hij moet doen. Veel hangt af van de twee hoofdrolspelers en gelukkig stellen zowel Michelle Pfeiffer als Harrison Ford niet teleur: onderling hebben ze chemie en hun personages worden geloofwaardig neergezet. De film kent onderhuidse spanning en zorgde er vooral voor dat ik als kijker geboeid bleef kijken naar hoe de vork in de steel zit. De speelduur is wellicht aan de pittige kant voor een film als deze, maar de tijd wordt goed benut en ook de climax, hoewel natuurlijk heerlijk over the top, is sterk. Prima vermaak voor een gure herfstavond.

3,5*

Tegenvallend vervolg op The Silence of the Lambs. Die laatste heb ik recent nog herzien en mijn mening daar blijft nog altijd overeind: voor mij niet gelijk één van de beste films ooit, maar wel een zeer degelijke thriller waar eigenlijk maar weinig op aan te merken valt. Hoewel ik Jodie Foster ook geweldig vind, steelt Anthony Hopkins natuurlijk de show daar met zijn markante vertolking, dus het was een logische zet om hem de aandacht te laten opeisen in het vervolg.

Hannibal weet echter qua spanning nooit ook maar enigszins in de buurt te komen van zijn voorganger. De cast viel me ook wat tegen. Julianne Moore vind ik een goede actrice, maar het personage van Clarice Starling wordt wel heel anders neergezet dan wat Foster ermee deed in het origineel. Had wat mij betreft net zo goed een compleet nieuwe personage kunnen zijn. Hopkins is natuurlijk nog steeds goed, maar Hannibal Lecter is wel veel meer een standaard bad-guy geworden. Er ging in ieder geval naar mijn mening minder dreiging van hem uit. Zelfs Gary Oldman viel me wat tegen in een toch vrij opvallende bijrol. Ik vond zijn personage er iets te dik bovenop liggen.

Hier en daar bevat de film wel enkele boeiende scènes en, toegegeven, de behoorlijk gore climax mag er best wezen. Het is echter naar mijn mening wat te weinig om de film écht de moeite waard te maken: de film duurt over het geheel genomen iets te lang en is slechts gematigd spannend. Nota bene van regisseur Ridley Scott had ik wel verwacht dat hij hier een smaakvol (pun not intended) vervolg van had kunnen maken, maar helaas. Red Dragon heb ik kennelijk 12 jaar geleden al eens gezien, maar daar kan ik me niks meer van herinneren. Wellicht toch nog maar eens opnieuw proberen om te kijken hoe die zich verhoudt tot deze Hannibal.

2,5*

Op zich kijk ik op zijn tijd best graag naar een luchtige high school komedie, zeker wanneer deze uit de pen van John Hughes afkomstig is. Clueless sprak me minder aan, omdat het wel heel overduidelijk op tienermeiden gericht leek, maar vanwege de iconische status wilde ik 'm toch graag eens gezien hebben.

Qua doelgroep klopte mijn aanname wel, maar toch was dit ook voor mij prima uit te zitten. De film is een stukje moderner en verbaal wat 'sneller' dan de meeste films in dit genre die ik gezien heb. Cher is natuurlijk best wel een wijsneus, maar gelukkig wel een leuke wijsneus. Alicia Silverstone weet er een charmant typetje van te maken en ook de rest van de cast doet het naar behoren. Paul Rudds personage ligt in het verlengde van wat ik hem eerder heb zien doen, maar hij voldoet aan de taakomschrijving. Vond vooral Brittany Murphy, Stacey Dash en Breckin Meyer nog leuke toevoegingen. De film kent ook zeker wel wat leuke momenten. Lachsalvo's blijven weliswaar uit, maar hetzelfde geldt voor verveling. De uitkomst van de film zie je uiteraard van mijlenver aankomen en de film lijkt zich er ook niet voor te schamen om er relatief snel in het laatste half uur voor te zorgen dat de puzzelstukjes daadwerkelijk zo komen te liggen.

Clueless is best een innemend filmpje. De dialogen zijn leuk geschreven en er komen ook best wat referenties voorbij, waarvan sommige niet gelijk voor de hand liggend zijn en daardoor een verrassingselement bevatten. Ik werd nergens in een bepaald opzicht overdonderd, maar heb me desondanks goed geamuseerd en denk ook wel dat dit een 'safe bet' is als je enige affiniteit hebt met het genre.

3*

Een klassieker die al héél lang op mijn lijstje stond. Met Ridley Scott aan het roer, een cast om je vingers bij af te likken en een concept dat heel leuk klinkt, waren de verwachtingen hooggespannen. Eigenlijk helemaal niet zo'n goed nieuws, want dat betekent meestal dat het alleen maar kan tegenvallen. Het tegendeel blijkt echter het geval.

Thelma & Louise doet naar mijn mening namelijk een hoop goed. Allereerst: de veelbelovende cast levert gelukkig ook daadwerkelijk. Susan Sarandon en Geena Davis spelen dusdanig natuurlijk dat het gewoon heel comfortabel voelt om naar ze te kijken. Ze spelen hun rollen absoluut met verve, waarbij met name het personage van Davis een interessante ontwikkeling doormaakt. Bijrollen van onder meer Harvey Keitel en Brad Pitt zijn ook leuk, maar een extra groot compliment mag van mij uitgedeeld worden aan Christopher McDonald. Hij weet zijn sneue personage heerlijk uit te vergroten en ik heb er meer dan eens om kunnen lachen. Sowieso lopen er een aantal genres door elkaar. De film is het ene moment een serieuze, spannende thriller en het andere moment een luchtige, vrij komische roadmovie. Op de één of andere manier loopt dat prima langs elkaar.

De film kent een erg prettig sfeertje en ik vond het ook jammer toen de film was afgelopen. Ik was dusdanig met de dames gaan meeleven dat ik nog wel wat meer van hen had willen zien. Het einde is wellicht gewaagd, maar ook passend en zelfs geloofwaardig: ik was er eigenlijk wel van overtuigd dat deze twee niet van plan waren de cel in te gaan. De film kent een heerlijke soundtrack die de boel fijn ondersteunt en de feministische boodschap wordt niet zeurderig, opdringerig of geforceerd op de kijker overgebracht, waardoor het ook gewoon klopt met wat je te zien krijgt. Wát een verschil als je dit naast een willekeurige Netflix-productie anno 2025 legt.

Thelma & Louise vliegt voorbij. De film komt vrij gauw op gang en heeft een aangenaam tempo. Er zijn weinig tot geen momenten die ervoor zorgden dat ik afhaakte. De film kent enkele prachtige shots en dit zijn ook gewoon twee sympathieke, authentieke personages om te volgen. Een hoge score is op zijn plek en ik sluit niet uit dat er na een herziening nog meer in zit. Iets heel anders van Ridley Scott dan ik van hem gewend ben, maar dit doet absoluut niet onder voor zijn historische epossen en sciencefictionwerk.

4*