Log

Manchester by the Sea was zo'n film waarbij ik puur afging op de interessante omschrijving. Het is een grauwe, sombere, winterse vertelling geworden over een man die kampt met rouwverwerking en ondertussen nieuwe problemen voor zijn kiezen krijgt. Enkele droogkomische opmerkingen maken de sfeer hier en daar wat luchtiger, maar het is toch vooral een ernstige bedoening allemaal. Die sfeer wordt best verdienstelijk overgebracht, maar het zorgt er wel ook voor dat de film op den duur wat begint voort te kabbelen. Zeker in de tweede helft vond ik het af en toe lastig om de aandacht erbij te houden.

Casey Affleck zet zijn enigszins afstandelijke, stoïcijnse en vrij complexe personage best goed neer en ook Lucas Hedges is op dreef. De momenten tussen hen behoren tot de sterkere scènes in de film. Ook de beruchte brand is schokkend en treffend weergegeven, evenals het monoloog dat volgt waarin wordt uitgelegd hoe en wat. Bovendien mag niet onbenoemd blijven dat de film bij vlagen ontzettend mooie shots toont. Door deze factoren heeft de film echt wel wat te bieden, maar tegelijkertijd zijn er naar mijn mening weinig échte hoogtepunten en voelde ik te weinig binding met de personages om de film me lang te laten bijblijven.

3*

Misschien wel de meest besproken film van 2023 en ik had hem nog niet gezien. Christopher Nolan behoorde in het verleden tot één van mijn favoriete regisseurs, maar heeft me eigenlijk bij de laatste films die ik van hem gezien heb vooral teleurgesteld. Toch met fris optimisme begonnen aan deze Oppenheimer, vanwege de enorm lovende kritieken en het feit dat het verhaal me best aansprak.

Helaas viel de film me toch weer tegen. Het eerste anderhalf uur is mijns inziens tergend moeilijk door te komen, met name omdat de film daar erg rommelig overkomt. Zoals al meermaals is aangehaald is er sprake van onnodig veel gezwets, veel introducties en een gebrek aan duidelijke focus, want de film wil een hele hoop tegelijkertijd laten zien. Daar zou ik graag nog aan willen toevoegen dat het bij vlagen niet te harden druk is. Dialogen en scènes volgen elkaar soms zo snel op dat nauwelijks geregistreerd kan worden wat er nou precies gezegd is. Ondanks dat het al allemaal vrij lang duurt, bekroop me alsnog heel erg het gevoel dat men haast had. De rode draad is zeker te volgen, maar van de vele details (die men kennelijk zo graag wil aanstippen) gaat een hele hoop verloren en dat vind ik een tekortkoming. Ik heb tijdens de eerste helft geregeld mijn best moeten doen om wakker te blijven.

Pas vanaf de boeiende Trinity test scène, ongeveer halverwege, wordt het beter. Eén van mijn favoriete scènes is die waar Oppenheimer de speech geeft, maar tegelijkertijd last krijgt van een knagend geweten. Mooi gedaan! Ook het nog resterende stuk dat daarna komt, wederom hoofdzakelijk bestaande uit een hoop dialogen, vond ik beter te behappen. Er lijkt eindelijk sprake van wat meer urgentie in het proces omtrent Oppenheimer en doordat er enkele ontwikkelingen plaatsvinden hierbinnen kon ik mij wat gemakkelijker laten meevoeren. De cast doet het verder prima. Een beetje onnodig dat er zo veel bekende koppen moeten opduiken, maar ik vond het niet gelijk storend. De enige die ik echt vond stralen is Cillian Murphy en dat is natuurlijk maar goed ook. Hij speelde erg prettig en is er grotendeels voor verantwoordelijk dat ik nog bij de les bleef tijdens de eerste 90 minuten. De film is over het algemeen mooi geschoten, dus in dat opzicht laat Nolan zich wel weer van zijn beste kant zien.

Ik had graag geschreven dat ik dat ik me had aangesloten bij de enthousiaste meute, maar Oppenheimer was het voor mij helaas weer net niet. Sterker nog, als de tweede helft me niet meer had weten te pakken, had ik waarschijnlijk nog een ster lager gezeten in mijn beoordeling. Er zijn best wel wat zaken die ik goed en interessant vond, maar uiteindelijk is 'rommelig' toch het woord dat te zeer bij mij opkomt als ik eraan terugdenk. Fijn om deze hit eindelijk eens gezien te hebben, maar wat mij betreft volstaat één keer ook wel.

3*

Totaal niet bekend met de boekenreeks, maar puur afgegaan op de fenomenale cast waar de film mee pronkt. En die cast levert gelukkig deels ook wel. Interview with the Vampire kent zeker wat horror-elementen, maar bevat daarnaast ook drama en een hoop campy humor. Tom Cruise geeft zich heerlijk aan dat laatste over, waardoor hij balanceert tussen akelig en grappig, en daardoor met gemak de uitschieter van de film is. Hij en een jonge Kirsten Dunst overigens, want die vond ik ook erg sterk.

Brad Pitt valt echter tegen. Heeft volgens mij weinig met Pitt zelf te maken, maar wel met dat zijn personage oersaai is. Het deel van de film waar het vooral om zijn personage draait, en Lestat uitgeschakeld wordt geacht, is dan ook mijns inziens een heel stuk minder dan het eerste deel. Gelukkig is er nog fantastische grime en aankleding, die de gotische sfeer omarmen en ervoor zorgen dat de film de moeite waard blijft. Interview with the Vampire is (alleen al gezien de thematiek) gegarandeerd niet voor iedereen en is ook verre van een meesterwerk, want de film behoudt niet één constant niveau. Toch heb ik mij er een avondje goed mee geamuseerd. Ik was eigenlijk een maand te vroeg met kijken, want dit past perfect bij de oktobermaand.

3,5*

The Client is zo'n film die al een tijdje mijn aandacht had vanwege de imposante cast en de regisseur. Ik zal niet zeggen dat Joel Schumacher alleen maar meesterwerken heeft afgeleverd, maar met het gros van zijn werk kan ik goed overweg. Zeker aangezien A Time to Kill ook goed beviel, verwachtte ik iets dat in het verlengde zou liggen.

Deze thriller hangt helaas samen van toevalligheden en onwaarschijnlijkheden, waardoor van de kijker verwacht wordt dat het met een korreltje zout genomen wordt. De jonge Mark Sway krijgt namelijk wel heel veel in zijn uppie voor elkaar, maar ergens is dat niet eens zo verwonderlijk. De bad-guys lijken namelijk linea recta uit Bassie & Adriaan te zijn gewandeld en ook dat haalt soms de spanning wat uit de film.

Jammer, want de film weet verder best goed boeiend te blijven. Het verhaal houdt de aandacht vast, waardoor je tijdens het kijken constant ermee bezig blijft, en kent niet of nauwelijks momenten waarop het inzakt. Daarnaast een uitstekende prestatie van Susan Sarandon, want ze draagt de film. Brad Renfro vond ik wisselvallig (dan weer goed, dan weer wat minder) en Tommy Lee Jones heeft een tamelijk saaie rol, dus het komt vooral op Sarandon aan. Qua sfeer zit de film ook op het juiste spoor, want je voelt wel de last die op de schouders van Mark rust. Al met al vond ik het zeker een onderhoudende thriller, het zij eentje met enkele mankementen.

3*

Film die me om de één of andere reden altijd is bijgebleven van de tijd dat hij uitkwam. Destijds niet gezien, maar 2007 was wel het jaar dat ik meer geïnteresseerd raakte in films en releases meer in de gaten begon te houden. Niet toevallig ook het jaar waarin ik me registreerde op MovieMeter

Nu dan toch nog maar even gauw op Netflix meegepikt en ik moet zeggen dat het me wat tegenviel. Het begint nog best aardig: de 'bijenwereld' is grappig ontworpen en ziet er visueel ook mooi uit. De eerste kennismaking tussen Barry en Vanessa is ook wel leuk en er is zowaar sprake van chemie tussen twee geanimeerde personages. Het lukt de film echter niet om het niveau vast te houden. Met name wanneer voor een soort satirische insteek gekozen wordt en het een belachelijke rechtbankfilm wordt, neem de film mijns inziens de verkeerde afslag. Op een gegeven moment was ik er dus ook wel klaar mee. Dat geldt overigens ook voor Jerry Seinfeld, wiens drukke stemwerk op den duur wat gaat tegenstaan. Met de grappige bijrol van Chris Rock wordt dan weer te weinig gedaan.

Film die op best wel wat vlakken wat goed doet en daardoor prima kijkvoer is voor een keertje, maar tevens mijns inziens de plank te zeer misslaat om echt memorabel te worden. Na een leuke, veelbelovende start zakt de film te zeer weg en belandt daarmee in de middenmoot. Deze studio heeft leuker werk binnen dit genre voortgebracht.

2,5*

Toen ik hier lucht van kreeg, voegde ik 'm gelijk toe aan mijn lijstje. Wat een namen in de cast en regie! De verwachtingen waren automatisch hooggespannen, waardoor The Thursday Murder Club eigenlijk ook alleen maar een tikje kon tegenvallen. Het is namelijk een vrij rechttoe-rechtaan filmpje met een standaard verloop. Niks speciaals en tijdens de eerste drie kwartier vroeg ik me wel eens af of dit 'm wel ging worden. De opvallend langdradige introductie van de politieagente is een mooi voorbeeld van zo'n moment.

Gelukkig weet de film zich daarna goed te herpakken en is dit alleszins een genietbaar tussendoortje geworden. Dat komt eigenlijk vrijwel volledig door de vier sympathieke acteurs in de hoofdrollen, die zichtbaar enthousiast hun personages vertolken. Je denkt in ieder geval moeiteloos met hen mee en gunt ze de oplossing van het mysterie. Ondanks dat het allemaal best stijlvol gebracht wordt, is ook dit weer hap-slik-weg. Tuurlijk is dat soms lekker, maar anderhalve week nadat ik de film gezien heb, ben ik het gros alweer vergeten. Niet de eerste Netflix Original die hier last van heeft. Ik mag het werk van Chris Columbus doorgaans graag zien en dit is allerminst een film om je voor te schamen, maar het niveau dat hij met o.a. Home Alone en Harry Potter aantikte, haalt hij hier niet.

Overigens verdient Jonathan Pryce nog een aparte benoeming voor zijn bijdrage. Naast de vier hoofdrolspelers vertolkte ook hij een innemend personage.

3*

Onderhoudende western, maar wel eentje die ik in een geweldig hoog tempo weer ga vergeten. Het lome tempo stoort niet en is natuurlijk ook wel passend. Tegelijkertijd kabbelt het daardoor ook een beetje voort. Ook ik trok overigens af en toe de vergelijking met No Country for Old Men tijdens het kijken. De film heeft als grote voordeel dat Jeff Bridges de kar trekt in een rol die hem zit als gegoten, waardoor er eigenlijk nog maar weinig mis kan gaan. Overige acteerwerk van onder meer Chris Pine, Ben Foster en Gil Birmingham is daarnaast ook degelijk. Richting de climax veerde ik wel op en de film en ook de eindscène is absoluut de moeite waard. In filmisch opzicht is het ook wel allemaal netjes verzorgd. Zeker geen vervelende zit dus, maar het weet alleen nooit écht indruk te maken.

3*

Zeer wisselvallig. De film heeft veel te danken aan de mooie, sfeervolle opnamelocaties in Oxford en het uitgangspunt, een ambitieuze studente die haar droom vervult om daar te studeren en er de liefde vindt, is romantisch en spreekt aan. Jammer dat de uitwerking daarvan soms te wensen overlaat. Sowieso begint de film extreem zwak met die belachelijke scène in de snackbar. Dat soort kinderachtige taferelen keren nog wel eens terug (bijvoorbeeld dat jaloersmakende gedoe tijdens het Halloween-feestje) en haalt het niveau echt omlaag.

Met de chemie tussen Sofia Carson en Corey Mylchreest zit het wel snor: het is niet zo dat de vonken van het scherm spatten, maar het is zeker niet onaardig. Voor de nevenpersonages wordt voor wandelende, soms vervelende, stereotypen gekozen en ook dat is jammer, want ze weten daardoor nauwelijks voor leuke momenten te zorgen. De Me before You-achtige wending wordt niet slecht maar wel wat plichtmatig afgewerkt. De film is op zijn best wanneer er wordt gekozen voor rust: de wat intiemere momenten tussen de twee hoofdpersonages tegen een mooie achtergrond in de studentenstad. Slecht vond ik het niet, maar ik denk dat hier wel zeker meer uit gehaald had kunnen worden.

2,5*