Log

Toch wel een film waar ik iets meer van had verwacht. Een fragment dat ik ooit op tv zag deed een leuke komedie vermoeden, maar de humor is matig en de film lijkt meer te willen zijn, want horror, actie en romantiek krijgen minstens evenveel aandacht. Uiteindelijk eindig je met iets dat een beetje vlees noch vis is. De start is redelijk vals, want na 10 minuten twijfelde ik of ik verder wilde kijken, maar het daarna kiezen voor een standaard, clichématige formule komt deze film vreemd genoeg (redelijk) ten goede en zorgt ervoor dat het wel uit te zitten valt. Nicolas Cage schmiert er behoorlijk op los in zijn rol als Dracula en dat is best amusant, maar de rest van de cast ontstijgt niet of nauwelijks de middelmaat. Als de effecten dan ook nog wat goedkoop ogen, heeft Renfield uiteindelijk weinig te bieden dat het mijns inziens de moeite waard zou maken.

2*

Ik was met name benieuwd wat Paul King, de man achter de Paddington-films, zou maken van deze prequel op Charlie and the Chocolate Factory. Visueel doet hij iets schitterends, want hij creëert (wederom) een heel unieke wereld, die enerzijds groot en afstandelijk en tegelijkertijd heel klein en vertrouwd aanvoelt. Zelf heb ik toch iets meer met het originele verhaal van Roald Dahl. De klassieker had simpelweg wat meer om het lijf dan deze reeks pogingen van Willy Wonka om gehoord en gezien te worden. Ook het hoge musicalgehalte dat deze film kenmerkt spreekt mij minder aan. Naast het visuele aspect is er gelukkig wel ook nog een fijne cast, waarvan ik met name Timothée Chalamet en Calah Lane prettig vond. Hugh Grant als Oompa-Loompa is eveneens een schot in de ros, terwijl Rowan Atkinson dan weer nauwelijks benut wordt. Al met al genoeg ingrediënten voor een vermakelijk avondje film, maar ik had er stiekem wel op gehoopt dat de film me iets meer zou pakken.

3*

Lekkere film. Dat wil zeggen: ik zocht een 80s product pur sang en kreeg precies dát! Flashdance kende ik natuurlijk al wel een beetje door de bekende soundtrack, met name het titelnummer van Irene Cara en Maniac van Michael Sembello, maar er komen meer bekende liedjes voorbij. Het grootste defect dat de film rijk is, is al uitgebreid aangehaald hier: qua verhaal stelt deze film vrij weinig voor. Alex wil het maken in de danswereld (en heeft het talent daarvoor), maar is ook wat onzeker en ze heeft wat liefdesperikelen met haar baas. That's it. Er spelen nog wat randzaken omtrent een komiek, een fout figuur en een vriendin van Alex, maar dit komt toch een beetje over als opvulling.

Ik vind wel dat je je kan afvragen in hoeverre dit een groot probleem is. Dergelijke mankementen zijn natuurlijk veelal aanwezig bij dit soort muziekfilms. Sterker nog, ik kan me er eigenlijk geen één herinneren met een overweldigend sterk verhaal. Flashdance komt vooral tot zijn recht wanneer het aankomt op de dansscènes: of het nu gaat om trainingen, de uitvoeringen in de club of natuurlijk de zinderende en iconische auditie op het einde. Ze zijn stuk voor stuk schitterend gefilmd en staan mijns inziens nog steeds fier overeind. Jennifer Beals is een prachtige vrouw, die de hoofdrol als gegoten zit een ook de rest van de cast doet het best verdienstelijk, hoewel zeker niet memorabel. Oscarmateriaal is het allemaal zeker niet, maar Flashdance is een film die de tijdsgeest (vrijwel) perfect heeft weten te vangen en daardoor alleen al tijdloos en met gemak onderhoudend is.

3,5*

Hartverwarmende en tegelijkertijd pijnlijke film. Mijn verwachtingen waren dat een film met deze twee hoofdrolspelers sowieso 'wel prima' zou zijn, maar ik verwachtte misschien ook wel wat gezapigs, een typisch Hollywood-product. Niets blijkt minder waar, want de romantiek die je in The Bridges of Madison County krijgt voorgeschoteld, voelde zeer oprecht. Prachtig spel van zowel Meryl Streep als Clint Eastwood, die twee mensen spelen die, voor hen compleet onverwacht, diepe gevoelens voor elkaar krijgen en eigenlijk perfect bij elkaar lijken te passen, maar natuurlijk ook met het onvermijdelijke te maken krijgen...

Het levert uitstekende scènes op, die een genot zijn om te aanschouwen, doordat alles zo natuurlijk voelt. De film kent ook enkele mooie locaties, maar een groot deel van de film bestaat puur uit de dialogen tussen Francesca en Robert in de keuken. Toch liet de film me tijdens die scènes geen moment los: ik geloofde ieder woord. Knap staaltje schrijfwerk, en wellicht dat ook de roman daar een compliment verdient, al is het alleen al voor de inspiratie. Het enige smetje op de film is naar mijn mening de tijdsprongen. Niet alleen halen de flashforwards de vaart uit de film, ook de cast in het heden presteert aanzienlijk minder goed dan die in het verleden. Wat mij betreft was een scène aan het begin en aan het einde afdoende geweest, hoewel ik er ook prima mee had kunnen leven als het er helemaal uit gelaten was.

Het is een film die nog wel enkele dagen door mijn hoofd is blijven spoken. Ik denk niet dat ik zo gauw een film kan noemen die het idee van een onbereikbare liefde beter heeft weten vast te leggen. Alles vanaf de lange scène waar Francesca aangeeft niet met Robert mee te gaan tot en met de laatste aanblik in de regen komt binnen. Zo'n film waarbij je vergeet dat je naar een film zit te kijken. Beter kun je het eigenlijk niet hebben.

4*

Recent heb ik alle Pirates of the Caribbean films voor het eerst in meer dan 10 jaar herzien. Over het algemeen heb ik me daar goed mee vermaakt, maar het blijft wel jammer dat de franchise een constant dalende lijn laat zien: eigenlijk wordt het per vervolg wat minder goed. Nu moet ik wel zeggen dat At World's End me deze ronde dusdanig teleurstelde, dat ik deze eigenlijk nauwelijks nog beter vind dan On Stranger Tides, ondanks dat die film weer zo zijn eigen mankementen heeft. Ik had eigenlijk best goede hoop dat deze Dead Men Tell No Tales de twee voorgangers zou weten te overtreffen.

Helaas bleek dat laatste niet het geval en wordt de trend lekker consequent doorgezet: mijns inziens is dit - met gemak - het minste Pirates-deel. Het komt door een aantal zaken, waarvan ik de meest opvallende vind dat Johnny Depp niet helemaal lekker in zijn rol lijkt te zitten. Nu is zijn personage ook in de vorige sequels al steeds meer een karikaturaal typetje geworden, maar hier vond ik hem geregeld ook best vervelend. Hij is vaak stomdronken, nog maar weinig geraffineerd en het is iets te dik aangezet allemaal: zijn stem lijkt dikwijls een aantal octaven te hoog en hij wandelt letterlijk van de ene onbehaaglijke situatie naar de andere met een plot armour van heb ik jou daar, zonder daar zelf ook maar enigszins van onder de indruk te zijn. Het resultaat is dat mijn reactie als kijker ook steeds onverschilliger werd.

Maar daar blijft het niet bij. Ik kan weinig met de eveneens karikaturale rol van Javier Bardem: een wat flauw Davy Jones-aftreksel waar, ondanks de schade die hij toebrengt, weinig dreiging van uitgaat. Laat dit personage nou net belangrijk zijn voor een deel van het plot, dat wederom vrij rommelig is. De rek wordt er uitgehaald door onnodig lange sequenties waar Jack een bank berooft, Jack komt vast te zitten, Jack gered moet worden, Jack moet gaan trouwen(?), etc., etc. Het zijn allemaal zaken die al eerder aan bod zijn gekomen in deze reeks en destijds beter, geloofwaardiger en grappiger werden uitgevoerd. In dit vijfde deel moet werkelijk alles over the top en je merkt dan ook echt meermaals dat de koek op is.

Ook nog positieve zaken? Geoffrey Rush is altijd een genot om te aanschouwen in deze reeks (hoewel ook zijn personage door dit script wat tekort gedaan wordt) en ook nieuwkomers Brenton Thwaites en Kaya Scodelario vielen me eigenlijk best nog mee. Van Orlando Bloom en Keira Knightley hoef je niet veel te verwachten: leuk om ze weer even te zien, maar het betreffen echt cameo's. In visueel opzicht weten de makers wel waar ze mee bezig zijn en het is natuurlijk leuk wanneer de film nostalgisch uit de hoek komt door bijvoorbeeld het klassieke muziekthema aan te snijden of door de Black Pearl weer terug in de reeks te schrijven. Er gebeurt in ieder geval genoeg om de aandacht niet volledig te laten verslappen.

Onderhoudend blijft het allemaal best wel, maar je ontkomt gewoon niet aan de vergelijking met het origineel uit 2003, dat in elk mogelijk opzicht alles beter deed. Dead Men Tell No Tales is over de gehele linie te weinig stabiel en er is nog maar weinig klasse over. Wat resteert is een aardig Disney-avonturenfilmpje dat als tussendoortje kan fungeren, maar het is wel duidelijk dat het niet alleen de doden zijn die niet veel meer te vertellen hebben...

2,5*

Voor het eerst sinds 2012(!) alweer de Pirates of the Caribbean reeks herzien. Daar moet ik ergens deze week nog deel 5 aan toevoegen, en dat wordt de eerste keer. De Pirates-serie is leuk, maar kenmerkt zich naar mijn mening wel naar een steeds verdere terugloop in kwaliteit per film. The Curse of the Black Pearl blijft een vrijwel perfecte no-nonsense avonturenfilm. Dead Man's Chest maakt de wereld op geslaagde wijze groter, maar is hier en daar wel al wat aan de ambitieuze kant... en dan heb je At World's End nog.

Ik denk dat er een reden is dat ik deze film veel minder vaak gezien heb dan de eerste twee delen. Ik kon me er ook nauwelijks nog wat van herinneren en gek vind ik dat niet. De eerste helft is echt een gigantische wirwar en verloopt ook gewoonweg stroef. Het gedeelte in Signaporte en de aanvang van de reis zijn nog enigszins oké, maar daarna wordt er genadeloos hard op de rem getrapt. Jack Sparrow is, hoewel op zich natuurlijk nog steeds een fantastische creatie van Johnny Depp, steeds meer een karikatuur geworden en dat krijgt echt een beetje de overhand in het segment waar hij vastzit. Dusdanig zelfs dat het wat op de zenuwen begint te werken. Het duurt een eeuwigheid voordat hij gered wordt en wanneer dit eenmaal eindelijk achter de rug is (ondanks de lange aanloop gebeurt het overigens bliksemsnel), beland je als kijker in een saai strategisch spel, waarbij de personages elkaar onderling allemaal voor de gek houden. Af en toe leef je op, zoals bij de scènes met Norrington en Davy Jones, maar er zijn genoeg momenten dat het tempo echt voelbaar laag ligt.

Uiteindelijk komt de film pas echt tot uitbarsting tijdens de climax... en hoe! Dat moet ik de film wel nageven: de laatste strijd is van een gigantisch cool kaliber. Volledig overdreven, maar dat mag. Visueel schitterend, ondersteund door prachtige muziek en bij vlagen leuke humor (met name afkomstig van Geoffrey Rush, maar ook Depp mag zich hier weer uitleven). Petje af voor dit alles en de manier waarop de trilogie hier kundig wordt afgesloten. Het is echter wel met name dit laatste deel dat At World's End de moeite waard maakt.

In de eerste helft zitten enkele momenten waar de film opleeft, maar heel veel beklijft ook niet of nauwelijks. Vandaar dat ik toch een halfje omlaag ga deze keer. Daarmee krijgt deze dezelfde score als On Stranger Tides en dat vind ik ook wel terecht: ondanks dat die film misschien qua spektakel een stuk minder is, slaat die wel niet zo ver door en gaat wat meer 'back to basic'. Iets meer eenvoud had deze derde Pirates wel goed gedaan: het was alsof men te veel wilde laten zien.

3* (was 3,5*)

Verwachtingen waren toch wel heel erg laag voor dit deel. De afgelopen twee weken heb ik alle Jurassic Park-films herzien en daar hoorde wat mij betreft toch zeker deze 'afsluiter' (inmiddels is er weer een nieuw deel op komst, zucht...) bij. Ik was ervan op de hoogte dat de film door velen is neergesabeld, ondanks de terugkeer van alle prominente personages uit de eerste film.

Misschien door die extreem lage verwachtingen dat de film mij juist best wel meeviel. Ik blijf vooral zitten met het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Het (overigens lichtelijk komische) einde van Fallen Kingdom doet een heel andere film dan Dominion vermoeden: een wereld waar dino's gewoon weer in grote getale over de planeet zwerven, zou er eigenlijk voor moeten zorgen dat je als mens geen seconde meer veilig bent. Dat blijkt echter helemaal niet zo'n probleem. Een meevallertje voor de personages in deze film! Er lijkt niet zo heel veel aan de hand. De beesten worden van stal gehaald wanneer het script dat nodig acht, maar een gevoel van constante dreiging is er eigenlijk niet. Dat is misschien het grootste minpunt van de film. Als je al voor de zombie apocalypse-achtige insteek kiest, dan ga er ook voor en laat ze om de haverklap overal opduiken. Jammer dat dit een beetje uitbleef.

Verder zou je natuurlijk kunnen zeggen dat de film behoorlijk op nostalgie inspeelt door de oude cast te herintroduceren, maar ik ben daar eigenlijk best wel gevoelig voor. Zeker wanneer het een laatste film uit een reeks betreft. Leuk om de interactie tussen die personages te zien en het mag gezegd worden dat Jeff Goldblum, Sam Neill en Laura Dern hun rollen eigenlijk ook moeiteloos weer weten op te pakken. Ik twijfelde er niet aan dat ik naar dezelfde personages zat te kijken die ze dertig jaar geleden speelden. Ook Chris Pratt en Bryce Dallas Howard kan ik goed hebben: soms liggen hun heroïsche karakters er misschien wat dik bovenop, maar zowel in de twee voorgangers als deze film vind ik dat ze het best aangenaam doen. Het duurt natuurlijk lang eer de hele groep eindelijk bij elkaar is, maar het staat wel garant voor een zeer onderhoudende climax.

Dominion kent zeker nog wel enkele andere mankementen: de film kent een trage aanloop, er gaat veel aandacht uit naar het onderzoek naar de gemuteerde insecten en van de vele knipogen naar de originele film (buiten het terugbrengen van de cast) kun je je afvragen of die knipogen allemaal even leuk zijn of ook gewoon ordinair teren op oud succes. Toch kan ik, net als bij vrijwel alle sequels in deze reeks, voor een groot deel door dat soort zaken heen kijken en genieten van het avontuur dat de film te bieden heeft. Wat dat betreft zit het naar mijn mening wel snor hier: ik heb me nauwelijks verveeld, de dino's zien er nog altijd magistraal uit en de actiescènes weten te overtuigen. Uiteindelijk is dat toch vooral wat ik van een Jurassic Park-film verwacht, want het vernieuwende is er eigenlijk sinds 1993 al vanaf. Aan mijn verwachtingen werd in ieder geval voldaan.

De komst van een zevende film vind ik dan wel weer onnodig. Wat mij betreft was het voorlopig wel goed geweest zo en ik krijg ook sterk de indruk dat de meeste filmliefhebbers klaar zijn met deze reeks. Jammer dat Jurassic Park eenzelfde reputatie lijkt te gaan opbouwen als Star Wars en al die superheldenfilms: er wordt zo veel van op de markt gebracht dat er nog maar weinig bijzonders aan is.

3*

vote changed, original voice was 3,5 stars

Best een aardige Turtles-film, deze Mutant Mayhem. Het is de zoveelste keer dat de TMNT-franchise een opfrisbeurt krijgt, waarbij je eigenlijk weer opnieuw het origins-verhaal krijgt voorgeschoteld. Zelf blijft voor mij de 2003-serie op dit gebied ongeëvenaard (op het gebied van films geef ik de voorkeur aan de trilogie uit de jaren 90), maar deze meest recente incarnatie is ook niet verkeerd.

De animatie is best fris en de Turtles komen goed uit de verf. Ze zijn overduidelijk wel wat jonger dan in de meeste andere versies: ze worden hier echt neergezet als heel speelse tieners, maar het jonge publiek zal daar vast van smullen. De stemmencast is ook goed, met natuurlijk Jackie Chan als Splinter als kers op de taart. Het hele plot omtrent de monsters is weinig bijzonder: het kijkt weg, maar daar is ook alles mee gezegd. De villain is ook echt heel inwisselbaar. Wat dat betreft goed dat er in de credits gehint wordt op de entree van Shredder: toch wel de antagonist die de Turtles nodig hebben. De soundtrack is daarentegen passend en helpt bij te dragen aan het frisse karakter waar de film voor wilt gaan.

Briljant is het wat mij betreft zeker niet en persoonlijk kan ik ook niet zo veel met het einde, waar de Turtles opgenomen worden in de mensenwereld. Dat vond ik in Secret of the Ooze altijd al vervelend, en dus ook hier. Zelf houd ik juist van het idee dat ze zich in de schaduw ophouden en daar blijven, maar goed: kwestie van persoonlijke voorkeur waar de meeste anderen (vermoedelijk) niet van wakker zullen liggen. In ieder geval is het best een aangenaam tussendoortje en het is zeker een voldoende waard. Beter dan de films die uit de Michael Bay-stal kwamen.

3*