Log

vote changed, original voice was 4,0 stars

Mississippi Burning is een film die me veelvuldig werd aanbevolen, dus het werd ook tijd dat het er eens een keer van kwam om hem te kijken. Met twee gevierde acteurs in de hoofdrollen en een onderwerp dat wel mijn interesse had (ik wist niet meer dan dat het over de Ku Klux Klan zou gaan), had ik er wel vertrouwen in.

Dat is niet altijd een goede zaak, want dat betekent dat de verwachtingen hoog liggen en het dus ook al gauw tegenvalt. Mississippi Burning wist mij echter heel goed te boeien. Dat komt in de eerste plaats door het ijzersterke acteerwerk van zowel Gene Hackman als Willem Dafoe: regelrechte tegenpolen, die toch moeten samenwerken en onderling best wat chemie hebben. Beide acteurs heb ik dikwijls als slechterik mogen bewonderen, dus het was interessant dat ze nu de goede kant vertegenwoordigden. Het ging beiden goed af. Ook de bijrollen worden goed vertolkt. Juist de inwoners van het stadje kwamen immers heel authentiek op mij over. Bovendien vond ik ook de onderhuidse gevoelens tussen Hackman en Frances McDormand overtuigend gespeeld. Ik snap wel dat dit door sommigen een beetje als onnodige opvulling gezien wordt, maar ik vond het juist wel een prettige toevoeging, mogelijk omdat het juist met enige precisie gebracht werd.

De film is snoeihard wanneer het aankomt op de gewelddadige beelden en die maken dan ook geregeld impact. Je bent gauw geneigd om bij films over de Tweede Wereldoorlog te schrijven dat het ongelofelijk is dat mensen elkaar dit hebben aangedaan, maar dat geldt eigenlijk ook hier. Vol verbijstering heb ik hiernaar zitten kijken. Klein kritiekpunt: van mij had de film het iets 'grootschaliger' mogen aanpakken wanneer het geweld in beeld gebracht wordt. Alle lof voor het lef om dit te tonen, maar als je niet beter weet, zou je wellicht denken dat het slechts een lokaal probleem was. Ik snap wel waarom de keuze gemaakt is om dit niet te doen. Alles blijft immers wat overzichtelijker wanneer het zich allemaal binnen één community afspeelt, maar wellicht had dit met enkele slimme montagetechnieken toch ondervangen kunnen worden.

Al met al gewoon een ijzersterke film. De problematiek wordt goed en overtuigend neergezet en de film staat als een huis als het gaat om de grimmige sfeer en het acteerwerk. Het plot fungeert als een goed opgezet raamwerk om deze gebeurtenissen aan de kaak te stellen. De twee agenten zijn immers ook gewoon leuk genoeg om te volgen en de botsing met de lokale politie zorgt voor enkele spannende momenten. Zo'n film waar je door wordt meegezogen en waar je bij vlagen stil van wordt.

4*

Leuk tussendoortje. Stond al heel lang op mijn lijst, al weet ik eigenlijk niet meer hoe hij daar überhaupt op terechtgekomen is. De film is heerlijk onzinnig en lijkt zelf ook weinig behoefte te hebben aan opheldering: Anton heeft zijn handen niet meer onder controle en deze handen zorgen ervoor dat geen personage meer veilig is. That's it. Simpel, maar effectief voor een horrorkomedie als deze. De twee genres worden goed gecombineerd, maar Idle Hands is vooral charmant doordat er ongegeneerd op het gas wordt getrapt. Daarbij slaat niet alles aan, maar de vlotheid waarmee alles gepresenteerd wordt, zorgt wel voor een hoop kijkplezier. De cast heeft er zichtbaar plezier in en ook de effecten kunnen er nog steeds mee door.

3*

Voor het eerst gezien in 2007. Het moge duidelijk zijn dat ik als 10-jarige hier veel te jong voor was. Slapeloze nachten heb ik er gelukkig niet aan overgehouden, maar een prettige zit vond ik het niet. Tevens was ik denk ik nog te jong om de film aan te kunnen. Het beeld dat op de poster geschetst staat, is lange tijd ook zowat het enige geweest dat ik me ervan kon herinneren.

Jaren later, in 2013 zo te lezen (handig, dat MovieMeter!), opnieuw gezien en de waardering steeg. De film is me sinds die kijkbeurt ook beter bijgebleven. Ik heb hem sindsdien tussendoor nog wel eens de revue laten passeren, meestal in combinatie met het verdienstelijke Doctor Sleep. Zeker in de maand oktober zie ik graag films uit dit genre voorbijkomen, dus het leek me mooi om dit jaar ook The Shining nog eens opnieuw te bekijken.

Ik denk dat ik toch wel moet concluderen dat dit mijn favoriete horrorfilm is, wellicht op de voet gevolgd door Halloween en The Exorcist. Wat The Shining vooral heel goed doet is zo'n onbehaaglijke sfeer creëren dat het bijna voelt alsof je zelf in het hotel opgesloten zit. Dat begint al bij het allereerste shot van de weg die de auto aflegt naar het hotel. Mooi ook hoe er vervolgens nog niet zo veel aan de hand lijkt tijdens de rondleiding en het vooral een hotel lijkt waar je graag een keer een vakantie naar zou boeken, maar dit abrupt omslaat zodra de familie alleen achterblijft. Je vergeet dat je naar een film zit te kijken: je focust je volledig op de personages die door de fraai ogende, doch zeer koude gangen van het immens grote hotel struinen. Doordat de film speelt met het concept van realiteit (en later, zo blijkt, tijd) weet je als kijker ook nooit helemaal wat je kan verwachten, waardoor je de meest absurde scènes voor je kiezen krijgt. Toch zitten hier al effectief akelige scènes tussen, zoals de befaamde vrouw in kamer 237.

Het is natuurlijk wachten tot er iets knapt en de climax is dan ook absoluut de moeite waard. Alle onderhuidse spanning die tot dan toe voelbaar was, komt ook echt naar buiten, met onder meer een Jack Nicholson die eruit ziet alsof hij daadwerkelijk geschift is geworden, Shelley Duvall die het begrip 'wanhoop' een nieuwe dimensie geeft en een soundtrack die de boel lekker opstookt. Het hele tafereel doet je op het puntje van je stoel belanden, met natuurlijk de onontkoombare finale in het doolhof als kers op de taart. Schitterend! Prettig om naar te kijken is het niet gelijk, maar de wereld en ambiance die Stanley Kubrick hier creëert is echt fantastisch.

Als je me vraagt wat de film beter had kunnen doen, kan ik daar geen antwoord op geven. Ik snap het punt dat Stephen King maakt over dat Kubrick erg royaal met het bronmateriaal is omgegaan, maar mijns inziens heeft het een verbetering opgeleverd. Ik ben dankbaar voor het boek, want zonder was deze film er nooit gekomen. Ik heb echter tijdens het lezen nooit het ongemak ervaren dat ik wél ervaar tijdens het kijken naar deze film. Ook de geleidelijke aftakeling van Jack Torrance had niet gewerkt met Nicholson in de hoofdrol, die toch altijd al iets 'duivels' uitstraalt. Prima dus dat hij al in het begin al wankel lijkt en het hotel net het extra zetje vormt dat nodig was. Overigens wordt dit ook deels ondervangen door de suggestie dat Jack hier al in een vorig leven (of vorige levens) heeft rondgedwaald. Kubrick heeft wat mij betreft stuk voor stuk de juiste keuzes gemaakt.

Gewoonweg een ijzersterke film, die me keer op keer weet te boeien en mijns inziens binnen dit genre vooralsnog ongeëvenaard blijft. Verhoging met de laatste halve ster lijkt me niet meer dan terecht.

5*

Laatst voor het eerst in minstens 10 jaar nog eens herzien. Ik weet nog dat ik 'm voor het eerst zag vlak nadat ik voor het eerst actief films begon te kijken, hem toen heel goed vond en hem vervolgens ook lang uit het oog ben verloren. En dat terwijl ik eigenlijk goed overweg kan met het gros van het werk van Tom Hanks, alsook Robert Zemeckis.

Ik zie de film eigenlijk als een soort sprookje en niet zozeer als een realistische tragikomedie. Het speelt zich weliswaar in de echte wereld af en je ziet Forrest daadwerkelijke historische gebeurtenissen meemaken, maar de manier waarop heeft soms een licht fantasy element. Alleen daardoor al is het eigenlijk een film als geen ander. Big Fish komt wellicht een beetje in de buurt, maar voelt door de stempel van Tim Burton toch wel anders. Forrest is ook een heel uniek en innemend personage. Hanks zet hem goed neer en wordt perfect aangevuld door de rest van de cast. Zo zijn ook de rollen van Robin Wright en Gary Sinise moeilijk te vergeten. Hetzelfde geldt voor de memorabele muziek van Alan Silvestri, die vrijwel altijd van de partij is voor de films van Zemeckis.

Wat ik echter het meest positieve vind, is hoe meeslepend de film is. Je laat je letterlijk meevoeren door het verhaal van Forrest. Daarbij geeft het dan ook niet zozeer dat niet elke fase die hij beschrijft even interessant is. Met het ene deel kon ik meer dan het andere, maar dit zal per kijker verschillen. Doordat je telkens benieuwd bent naar het volgende dat op zijn pad zal komen, en doordát er genoeg op zijn pad komt, leeft de film telkens weer opnieuw op. Het leven van Forrest Gump is in ieder geval niet saai en door zijn nuchterheid en de verscheidenheid aan gebeurtenissen is er ruimte voor zowel emotionele als humoristische momenten. De balans tussen beide is goed. Hoewel ik zelf het gevoel had dat de relatie tussen Forrest en Jenny in hun volwassen stadium nog iets meer uitwerking had mogen krijgen, is het toch even slikken op het moment dat Jenny komt te overlijden.

Gewoon nog steeds een fijne, stabiele film. Zo'n film waar je je eigenlijk al heel gauw geen zorgen meer maakt 'of het nog wat gaat worden', want je weet dat je in goede handen bent. De film maakte iets meer impact dan toen ik hem voor de eerste keer zag en de volle score voelt, gezien de kleine puntjes die ik aanhaal, ook niet meer helemaal terecht. Toch blijft dit een prettige film, die de status van klassieker dubbel en dwars verdient en de film is ook voor de nieuwe generatie nog steeds een aanrader. Immers: als we allemaal iets meer als Forrest Gump zouden zijn, zou de wereld een betere plek zijn.

4*

Leuke roadmovie, waar ik zonder al te veel verwachtingen aan begon. The Holdovers, ook van Alexander Payne en tevens met Paul Giamatti in de hoofdrol, beviel me erg goed, waardoor ik er wel vertrouwen in had. Tegelijkertijd wist ik niet wat voor een soort film ik moest verwachten.

Sideways is een heel andere film dan The Holdovers, maar eigenlijk ook weer niet. Er zijn zeker overeenkomsten te vinden in thematiek en de personages die Giamatti in beide films speelt. Hij speelt wederom erg fijn en komt meermaals komisch uit de hoek. Net als in The Holdovers komt zijn personage erg oprecht op mij over; alsof je met een echt persoon te maken hebt en niet met een personage. Chemie met Thomas Haden Church is er ook. De mannen verschillen behoorlijk van elkaar, waardoor er een leuke wisselwerking ontstaat. Er is ruimte voor emotionele momenten, maar alles is in balans met genoeg humor, die de ene keer subtiel is en in de tweede helft er ook steeds vaker dik bovenop ligt. Alles speelt zich af tegen een mooie achtergrond in Californië, waardoor ook de beelden geregeld positief opvallen.

Briljant vond ik het nergens worden. Daarvoor 'tuft' het allemaal iets te zeer voorbij zonder al te veel échte hoogtepunten. Daarnaast hielp ik de film een handje door mezelf af en toe in te fluisteren dat Miles en Jack heus wel vrienden zijn. Ondanks de leuke scènes die tussen beiden ontstaan, twijfelde ik er immers geregeld aan of het wel realistisch was dat deze twee nog contact met elkaar zouden hebben, laat staan zo'n trip zouden ondernemen. Desondanks vond ik het erg degelijk uitgevoerd. Je laat je als kijker moeiteloos meenemen en hoewel de film niet al te vaak uitblinkt, vind ik ook niet dat hij ergens echt inzakt. Bovengemiddeld vermakelijk en ook mooi dat het einde nog iets aan de verbeelding van de kijker overlaat.

3,5*

Leuke documentaire voor eenieder die veel op heeft met deze beestjes. Zelf had ik als kind ook een cavia en heb daar leuke herinneringen aan. Zo nu en dan kijk ik nog eens filmpjes terug op YouTube. Het blijven enorm sociale diertjes, die met hun brede scala aan geluidjes en gedragingen erg verrassend uit de hoek kunnen komen.

Verwacht geen wereldschokkende nieuwe bevindingen, maar er wordt best een degelijk portret geschetst, waarbij er ook aandacht is voor het verschil tussen de tamme en wilde cavia. Informatief, maar verder niet speciaal. Door het korte speelduur is dat prima en ik verwacht dat de doelgroep dan ook redelijk op hun wenken bediend wordt.

3*

Deze ga ik toch even opwaarderen. Bijna 10 jaar geleden voor het eerst gezien en hij stond me bij als 'leuk, maar niet meer dan dat'. Nu wil ik zeker in de maand oktober nog wel eens wat horrorklassiekers de revue laten passeren en zodoende kwam ik opnieuw bij Carrie uit. Ik vind de film nog steeds niet perfect, maar wat mij deze keer wel heel erg opviel was de beklemmende sfeer. Die is al aanwezig tijdens de eerste scène in de kleedkamer: de langzame beelden, de onheilspellende muziek... en ja, ook de naakte dames, hebben mijns inziens meerwaarde. Het voelt hierdoor gelijk echt en alsof er iets op een ongewenst moment op de loer ligt. Wat dat betreft mooi dat dit soort scènes nog in Hollywood-films konden destijds, want het voegt wel degelijk wat toe.

Sissy Spacek is wellicht in het begin af en toe wat extreem in haar acteren, maar op andere momenten slaagt ze er heel goed in om een gekweld en kwetsbaar meisje neer te zetten. Ook de beruchte ommekeer komt geslaagd uit de verf. Daarnaast natuurlijk een compliment voor Piper Laurie: wat een intimiderend personage zet ze neer, zowel tijdens de rustige als de fysieke momenten. De overige bijrollen worden ook goed ingevuld. De pestkoppen liggen er wellicht eveneens een beetje te dik bovenop, maar tegelijkertijd voelen ze niet als complete karikaturen. Ik kreeg wel de indruk naar echte middelbare scholieren te zitten kijken. Verder is het ook genieten van het verloop van de film. De opbouw naar het vernederende moment is bij vlagen zenuwslopend en erg goed gedaan. Het is knap dat de film nog zo goed weet te leveren tijdens en direct na dat moment. Het voelt allemaal tamelijk iconisch.

Echt 'eng' wil ik het niet gelijk noemen, maar wel zeer onbehaaglijk en daarmee dus gelijk een stuk enger dan het gros van wat er tegenwoordig in dit genre uitgebracht wordt. Carrie moet je kijken voor de sfeer, want die is echt fantastisch. De vorige keer zag ik het kennelijk iets nuchterder allemaal, maar ik was positief verrast door deze herziening. Verhoging met een volledige ster vind ik dan ook gepast.

4*

Een niet al te verheffende documentaire over de manier waarop bedrijven achter social media de zaak benutten om zo veel mogelijk persoonlijke informatie te verzamelen en de vraag opwerpt of dit wel allemaal zomaar zou moeten kunnen. Er komen best interessante sprekers aan het woord en de alarmerende boodschap verdient het om besproken te worden, maar tegelijkertijd vervalt The Social Dilemma in wat kinderachtige, slecht geacteerde sketches. Bovendien geloof je het na een tijdje wel, ondanks dat de speelduur eigenlijk niet al te lang is. Niet ronduit vervelend om een keer gezien te hebben, maar ik had er stiekem wel iets meer van verwacht.

2,5*

Ooit eens een stukje van op tv gezien toen ik erg jong was en het is me altijd bijgebleven als een film die ik écht een keer moest gaan zien. Ik meen me te herinneren dat ik dat fragment hilarisch vond. Sowieso heb ik altijd goed overweg gekund met werk van Will Ferrell: Anchorman, Step Brothers, Blades of Glory, Elf, Stranger Than Fiction, de Eurovision Song Contest-film... stuk voor stuk films waar hem in kan waarderen. Dikwijls is de humor heel lomp, maar ik heb me er doorgaans goed mee vermaakt.

Goede verwachtingen dus voor Land of the Lost, maar ik zou inmiddels bij god niet meer kunnen aanwijzen welk stukje dan al die jaren geleden zo veel indruk heeft gemaakt. Ik vond dit namelijk een tamelijk verschrikkelijke film. Ferrell zelf vond ik niet gelijk irritant, maar tegelijkertijd geeft het script hem mijns inziens weinig ruimte om grappig te zijn. Het lijkt alsof hij door zijn status als geleerde niet een complete halve zool mag uithangen en dus krijg je iets wat een beetje vlees noch vis is. Danny McBride werkte lange tijd meer op mijn zenuwen dan dat ik hem leuk vond en dat is niet de eerste keer, dus dat lag in de lijn der verwachting. Waar de film echter écht onderuit gaat, is bij die Chaka: een gruwelijk vervelend personage - tactisch afwezig op posters - dat werkelijk geen moment leuk is. En dan blijkt het ook niet om een cameo te gaan, maar een personage dat de rest van de film erbij gesleept wordt. Het enige lichtpuntje qua personages vond ik de rol van Anna Friel. Het is geen prestatie van wereldformaat, maar haar personage was nog enigszins te harden.

Verder heeft het wel alle ingrediënten voor een debiele Ferrell-film: slechte dino's, gore insecten en een soort alien-ras dat het heelal wil overnemen. Niks van dit alles slaat echter aan, doordat het merendeel quasi-serieus lijkt te moeten worden gebracht. Daardoor ga je je er als kijker aan storen dat zo'n T-Rex en die aliens er belabberd uitzien, terwijl me dat helemaal niks had uitgemaakt als men er op komisch vlak vol voor gegaan was. Nee, van mij hadden ze hier echt veel meer de Spaceballs kant mee mogen opgaan. Nu lijkt het bij vlagen ook gewoon voor een gemeende avonturenfilm te moeten doorgaan, maar daar is het simpelweg niet sterk genoeg voor. De obstakels zijn immers weinig boeiend en zien er ook gewoon niet uit.

Na een uur serieus overwogen om de film af te zetten, maar aangezien dat tegen mijn principes ingaat heb ik wel doorgeploeterd tot het einde. De climax en uitkomst zijn nog wel enigszins vermakelijk, maar het zorgt er niet voor dat alle eerder aangehaalde punten weggepoetst worden. Chaka is echt een ongekende en niet te onderschatten smet op deze film. Dit gedrocht van een personage haalt behoorlijk de vaart uit de film en kent tevens geen enkel leuk moment, al zijn leuke momenten sowieso veel te schaars in Land of the Lost. Ongelofelijk dat dit ook nog van Brad Silberling komt; iemand die in zijn eerdere films zowel sfeervol als komisch te werk is gegaan.

1,5*