Log

Michael was zo'n film die me dusdanig vaak werd aanbevolen dat ik wel niet anders kon dan hem in de bioscoop meepakken. Ik ben niet de grootste Michael Jackson fanaat, maar ik kan zijn muziek, zeker nummers afkomstig van albums als Off the Wall, Thriller en Bad, absoluut waarderen. Laat deze biopic zich nou net hoofdzakelijk toeleggen op die periode.

Ik deel het enthousiasme. Dat de film vooral Michael ophemelt lijkt me niet meer dan logisch en ligt ook in de lijn der verwachting. Niet alleen is zijn nauwe familie sterk betrokken bij de productie, maar de film focust zich ook op de periode waarin het vooral om ongekende successen en Michaels tomeloze ambitie ging. De film begint met de totstandkoming van The Jackson 5 en de nadruk komt daar te liggen op de relaties binnen het gezin, waar vader Joseph de belangrijkste rol speelde. De film toont een aantal pittige scènes, waarin vader zijn jongste zoon mishandelt. Het kan je als kijker haast niet koud laten, zeker wanneer je weet dat hier weinig aan gefabriceerd is. Het toont dat vader een complexe relatie had met zijn kinderen. Enerzijds valt de onderbouwing achter zijn handelen enigszins te begrijpen, maar anderzijds is het natuurlijk ook heel pijnlijk om te aanschouwen en je krijgt een gruwelijke hekel aan hem. Glansrol voor Colman Domingo.

Maar Domingo is niet de enige die schittert. Jaafar Jackson verdient werkelijk alle lof. De stem is 'spot on', maar de gelijkenis is er ook in zijn bewegingen en maniertjes. Zeer groot compliment voor de manier waarop hij de repetities, muziekvideo's en live optredens tot in detail naspeelt. Scheelt ook gigantisch om het op het grote doek te zien, dat zeg ik er wel bij, maar met een mooie installatie thuis kom je ook een heel eind. De muziek van The King of Pop wordt grootschalig gevierd, waarbij de nummers ook vaak echt alle ruimte krijgen om te knallen. Dat kan gezien worden als een nadeel, want soms vult het dus ook best een deel van de speelduur, maar als je met name vanwege de muziek kijkt - zoals ik - dan word je op je wenken bedient. Tevens toont de film mooi hoe Michael een uitzonderlijk vreemde jeugd had (zeg maar gerust géén jeugd), waardoor de fascinatie voor Peter Pan en de kinderlijke mind-set wel enige opheldering krijgen.

Over deze muzikale legende bestaan natuurlijk de nodige verhalen, waarvan ik oprecht niet weet wat ik moet geloven. Ik was er niet bij, maar er valt wel een hoop af te dingen op de geloofwaardigheid van een hoop van de aantijgingen. De veelvuldig gegeven kritiek dat deze film dit zou negeren vind ik persoonlijk onterecht. De film focust zich op een heel andere periode uit het leven van Jackson en bovendien is zijn schuld nooit bewezen, dus ik zou niet weten wat men hier had moeten laten zien. Dat is overigens wel een vraagstuk waar de opvolger, waarvan ik begrepen heb dat die er definitief gaat komen, voor zal komen te staan.

Ik heb genoten! Er komen uiteraard zaken voorbij die je met een korreltje zout moet nemen en het geheel komt bij vlagen geromantiseerd over, maar dat weet je van tevoren. De essentie is er en dat is het belangrijkste. De opbouw in de film is logisch en er is ook ruimte om Michaels onzekerheden in beeld te brengen. Het levert een portret op dat deze fase van zijn leven op een gedegen wijze samenvat en ik vind dat de film ook eer doet aan zijn nalatenschap. Voor een ieder die zijn muziek waardeert, is deze film zonder meer een aanrader.

4*

Aangename misdaadfilm, waarbij met name het sterke spel van Denzel Washington doorslaggevend is. Ik zie hem sowieso wel graag aan het werk, maar hier vond ik hem bijzonder goed op dreef. Overigens vond ik dat ook Russell Crowe en het gros van de bijrolacteurs naar behoren speelden. De cast zorgt ervoor dat het goed levendig blijft en dat je naar de verdere ontwikkeling van de personages wilt blijven kijken. Dat het allemaal gebaseerd is op waargebeurde feiten is soms vreemd om je te realiseren, maar zorgt er wel ook voor dat het extra interessant blijft.

Verhaaltechnisch stelt het wellicht iets minder voor: het is toch weer het bekende 'rise-and-fall' verhaal dat je ook bij veel van de genregenoten waarneemt. Hoe interessant je dat vindt, verschilt per persoon. Zelfs bij de grote klassiekers staat het mij soms toch wat tegen en zo ook wel bij American Gangster. Toch brengt Ridley Scott zijn film dusdanig stijlvol dat het me enigszins verbaasde hoe interessant de film blijft. Bij vlagen is de forse speelduur voelbaar, maar de film herpakt zich eigenlijk altijd weer. Zelf had ik wel op een iets spannendere climax gehoopt. Er zal best behoorlijk een loopje genomen worden met de realiteit, dus dan had ook even op dit gebied doorgepakt, denk ik dan. Ondanks die kritische noten vond ik dit best een onderhoudend misdaaddrama dat over de gehele linie gelukkig vrij boeiend weet te blijven.

3,5*

Leuke, vlotte thriller, waar met deze cast niet het maximale potentieel uit wordt gehaald. Val Kilmer was naar mijn mening geen wereldacteur, maar toch kon ik hem eigenlijk altijd vrij goed hebben. Zo ook hier, waar hij zijn hoofdrol weliswaar een beetje stoïcijns neerzet, maar toch nog altijd prettig is om te volgen. Ik had zelf de indruk dat eerder meer uit de bijrollen van William H. Macy en Ed O'Neill gehaald had kunnen worden, maar wel leuk dat ze er waren.

De film laat de interesse niet verslappen, maar lijkt wel halverwege een beetje onnodig gecompliceerd te worden. De rode draad blijft wel volgbaar, maar door de twist halverwege wordt het eigenlijk allemaal onnodig groot gemaakt. Mijns inziens was dit niet nodig geweest en schiet de film zich ook daar mee in de eigen voeten. Wat resteert is een thriller die een vrij hoge amusementswaarde heeft. Het had nog allemaal wat enger en spannender gekund, maar vooruit: Spartan zorgde zeker voor een avondje vertier.

3*

Jay Kelly sprak me qua cast en regisseur wel aan, maar de speelduur heeft me er een tijdje van weerhouden om hem te kijken. Dat bleek niet geheel onterecht, want mijn conclusie is dat dit best een prima film is, maar wel eentje met een iets te rijke omvang. Wat mij betreft had dit gemakkelijk een half uurtje korter gekund. Het draait uiteindelijk om het titelpersonage en de keuzes die hij in zijn leven gemaakt heeft. George Clooney geeft goed gestalte aan hem en hij wordt prima bijgestaan door Adam Sandler, die zich hier weer van zijn kalme kant laat zien. Zijn personage is misschien wel degene waar je nog het meest mee meeleeft als je kijkt naar wat hij allemaal opoffert en hoe weinig waardering hij ervoor terugkrijgt.

Overige bijrollen worden goed vertolkt, maar zijn toch wat minder interessant, wellicht nog met uitzondering van Billy Crudup. De film kent een aantal mooie filmlocaties, evenals een aantal mooie momenten, maar daar staan ook wat langgerekte en onnodige momenten tegenover. Erg leuk vond ik de vertoning van het eerbetoon, waarbij beelden van Clooney in zijn verschillende rollen door de jaren heen getoond worden. Het vormt een mooi en passend slotakkoord voor deze Jay Kelly. Eigenlijk is het prima materie, die echt wel weet te boeien, maar die wat mij betreft wel beter was geweest wanneer het qua lengte iets wat teruggedrongen. En die ruimte was er wel, want je kan je afvragen of alle flashbacks en scènes in de trein echt nodig waren.

3*

Best een leuke komedie, met ook ruimte voor een beetje actie. Het is een soort luchtige variant op The Game van David Fincher en het toeval wil dat ik die film laatst nog herzien heb en nog steeds erg sterk vind. Het nadeel is wel dat deze Game Night daardoor iets minder origineel overkomt, al zitten er alsnog genoeg elementen in die het enigszins fris maken. Het grootste voorbeeld is de rol van Jesse Plemons: wat in het begin nog een ietwat ongemakkelijke en onnodige cameo lijkt te gaan worden, ontpopt zich tot één van de leukere personages.

Rachel McAdams vind ik altijd een prettige verschijning en de chemie tussen haar en Jason Bateman is best oké te noemen. Er zitten enkele leuke scènes in, zoals het verwijderen van de 'kogel', het 'spel' met het rondgooien van het ei en de beruchte scène waarin Bateman de kamer van zijn buurman en diens hond een ander kleurtje geeft, maar daar staan ook wat mislukte pogingen tegenover, alsook dat de film richting het einde een beetje doorslaat. Overigens duurde het voor mijn gevoel ook even voordat de film op gang kwam. Het is dus zeker niet perfect, maar Game Night is echt wel een vlot, onderhoudend filmpje voor tussendoor. Ik heb me er goed mee vermaakt.

3*

Hier had ik meer van verwacht. Abraham Lincoln is zo'n iconisch figuur dat een film over hem eigenlijk al gelijk mijn interesse heeft, maar deze Lincoln is echt gortdroge politieke materie. Het werd al voor me gezegd las ik, maar ook mij bekroop tijdens het kijken het gevoel dat "The 13th Amendment" als titel passender zou zijn geweest. Van de politieke onderhandelingen is een deel onderhoudend - met name richting en tijdens de stemming gaat het niveau aanzienlijk omhoog - maar een ander deel ook gruwelijk taai.

Dit zorgt ervoor dat Lincoln wel echt als een film voor de liefhebber van deze politieke periode in Amerika voelt: een specifieke doelgroep. Wie hoopt op een portret van het leven van de zestiende president van de VS kan bedrogen uitkomen. Zelf heb ik vooral genoten van een zeer degelijke performance van Daniel Day-Lewis; voor mij toch wel de reden dat ik nog iets hoger durf te zitten in mijn beoordeling. Hij speelt heel natuurlijk en doet niet denken aan verleden rollen die hij gespeeld heeft: hij ís gewoon Lincoln hier. In de bijrollen vind je nog een hoop bekende namen en die doen het niet slecht, noch weten ze veel indruk te maken. Steven Spielberg weet het (politiek-)historische tijdsbeeld wel over te brengen, maar dat kan niet voorkomen dat ik dit wel één van zijn mindere films vind. Zelfs de score van John Williams wist nauwelijks te beklijven.

2,5*

De film kwam vooral in mijn vizier na het zien van Amadeus. Die film wist me aan het begin van dit jaar zo te overdonderen dat ik gelijk zin kreeg om meer films van Milos Forman na te trekken, zeker aangezien One Flew over the Cuckoo's Nest en Man on the Moon eerder ook al goed bevallen waren.

Over Larry Flynt wist ik eigenlijk helemaal niks, maar laat het maar aan Woody Harrelson over om gestalte te geven aan zo'n kleurrijk figuur. Ik vond hem erg sterk in zijn rol! Doordat Flynt zelf werkelijk alle kanten opgaat, blijft de film met enig gemak interessant, al moet ik wel toegeven dat richting het einde de zoveelste rechtszaak me wel toch een beetje ging tegenstaan. Er bekroop me geen gevoel van ergernis of iets dergelijks, maar wel een licht 'daar gaan we weer' gevoel. Courtney Love kwam ook goed uit de verf. Misschien hier nog wel iets memorabeler dan in Man on the Moon. Edward Norton doet het verdienstelijk, maar diens personage voelt verder vooral functioneel.

De film is bij vlagen vrij intens (met de nodige emotionele uitbarstingen) en ontroerend (de dood van Althea is en de daaropvolgende reactie van een machteloze Larry is hartverscheurend), maar er is ook ruimte voor humor, waardoor het ook weer niet té zwaar wil worden. Qua tempo ligt de film over het algemeen erg prettig, met enkel een ietwat slepend gevoel richting het einde. Bovendien vallen de passende soundtrack en de geloofwaardige aankleding te prijzen. The People vs. Larry Flynt is een bovengemiddeld vermakelijke film. Niet zozeer briljant, maar wel een degelijke vertelling en daardoor de moeite waard.

3,5*

Mnee, dit was 'm niet voor mij. Volgens mij het origineel lang geleden wel eens gezien, maar daar staat me niks meer van bij. Zombiefilms en series staan niet bovenaan mijn favorietenlijstjes, maar dikwijls kan ik er wel mee overweg. Een film als World War Z en de eerste seizoenen van The Walking Dead vond ik bijvoorbeeld prima vermaak. Ik had hier dus wel vertrouwen in, zeker wanneer het van de hand van Danny Boyle is.

Grootste probleem met deze 28 Years Later is dat ik geen enkele binding met de personages voelde, waardoor het me ook vrij weinig interesseerde wat er gebeurde. Ik kan niet eens zeggen dat de acteurs het heel slecht deden, ook niet heel goed overigens, maar ik kon gewoon niks met deze figuren. De enige uitzondering is wellicht het personage van Ralph Fiennes, maar diens aandeel is te klein om een echt verschil te kunnen maken. Daarnaast is er ook weinig sprake van spanning. De 'zombies' komen nauwelijks in beeld en wanneer dit wel het geval is, gaat er toch, ondanks dat ze overduidelijk gevaarlijk zijn, niet al te veel dreiging van hen uit: tuurlijk zijn ze op hol geslagen, maar ik ervoer hier niet het extreem onbehaaglijke gevoel wanneer er eentje dichterbij kwam, hetgeen toch wel wenselijk is bij deze films. Dit wordt nog eens versterkt door bijvoorbeeld de scène met de geïnfecteerde die bevalt, waar er zelfs een momentje ontstaat tussen haar en Isla.

Ik heb me hier wel doorheen moeten worstelen en heb de film ook niet in één keer gekeken. Sommige opnamelocaties zijn nog wel de moeite waard en het is niet zo dat ieder moment tergend vervelend is, maar wanneer je je niet betrokken voelt bij de personages en ook niet onder de indruk bent van de aanpak van iets dat eng zou moeten zijn, blijft er natuurlijk weinig over. Ik twijfel over het zien van de opvolger. Enerzijds leuk dat Fiennes daar wat meer te doen lijkt te krijgen, maar als het einde van deze film een voorbode is, vind ik dat niet veelbelovend. Waarschijnlijk is het niet aan mij besteed.

2*

Ach, slecht is het niet, maar Three to Tango voelt wel als een gevalletje 'net niet'. Ik ben vooral op de film afgegaan vanwege Matthew Perry. Ik was ook wel benieuwd naar de interactie tussen hem en Neve Campbell. Het plot sprak me persoonlijk iets minder aan, omdat het een vrij drukke en typisch Amerikaanse komedie doet vermoeden, maar ik liet me graag verrassen.

Helaas bleek die gedachte wel grotendeels te kloppen. Sterker nog, het plot is eigenlijk dusdanig belachelijk dat het geen moment serieus te nemen valt. Zo'n ''pretending to be gay'' uitgangspunt vond ik nog wel werken in I Now Pronounce You Chuck & Larry, maar hier voelt het veel geforceerder. Perry moet zich uit de meest uiteenlopende bochten wringen om de leugen in stand te houden en natuurlijk wordt alles afgesloten met een moraliserende speech op het einde. Het einde laat zich uiteraard wel raden, maar persoonlijk geloofde ik de gevoelens tussen Perry en Campbell niet zo. Ik miste de vonk tussen beiden.

Perry moet de film eigenlijk dragen en doet dit door, net als in bijna al zijn films, Chandler opnieuw te spelen. Op zich geen vreemde zet natuurlijk en het levert wel wat gegniffel op. Echte lachsalvo's ontbreken, maar Perry komt een heel eind door zijn gebruikelijke charme. Leuke toevoeging vond ik Oliver Platt: typisch zo'n bijrolletje dat de film naar een iets hoger niveau tilt. Campbell viel me helaas wat tegen en Dylan McDermott vond ik ronduit vervelend en nietszeggend qua toevoeging. Kortom: ook de onderlinge relaties tussen de personages verlopen eerder stroef dan gesmeerd. Daardoor is Three to Tango vooral een film die het moet hebben van een aantal losse elementen en scènes, maar een écht leuk geheel is het naar mijn mening helaas net niet geworden.

2,5*

Film die ik niet in het bijzonder heb uitgezocht, maar die onderdeel was van een 80s verzamelbox waar een aantal andere titels in zaten die wél al op voorhand mijn interesse hadden. Maar goed, een film van Ridley Scott met Michael Douglas in de hoofdrol klinkt als iets wat mooi meegenomen is.

Op zich is het dat ook wel. Het is geenszins het beste werk van beide heren, maar Black Rain is wel een onderhoudende actiefilm, die hoofdzakelijk draait om het rechtzetten van een fout van Douglas' personage en de daarop volgende klopjacht. Douglas doet het prettig in de hoofdrol en ook Andy Garcia is leuk. De brute dood van Garcia's personage is enerzijds een moment waarop de film echt wel even weet binnen te komen, een moment dat je als kijker zal bijblijven, maar het zorgt er ook voor dat de film een belangrijke wisselwerking - die tussen Douglas en Garcia - relatief gauw kwijtraakt en dat is jammer. Nu moet ik zeggen dat degene die de rol daarna min of meer overneemt, Ken Takakura, ook best prettig was en Yusaku Matsuda speelt een goede bad-guy.

Hoogstaand is het allemaal niet, maar er zit genoeg actie in om de boel onderhoudend te houden. Ook de climax richting het einde is prima: er is niet zozeer sprake van spanning, maar het is wel leuk om te volgen en dat geldt eigenlijk voor de hele film. Een prima tussendoortje dus: de charme van een typische 80s flick is er wel, maar wel met een duister randje.

3*

Mooie biografie over één van mijn favoriete Engelse dichters, John Keats. Enige appreciatie voor poëzie, in het bijzonder Keats, lijkt wel een voorwaarde te moeten zijn om hier van te kunnen genieten en dat is gelijk het grootste nadeel. Bright Star is namelijk vrij droog: verwacht geen al te spectaculaire wendingen. Scènes zijn bij vlagen best langgerekt, dus wanneer het onderwerp je niet aanstaat, zou dit zomaar eens een lange zit kunnen worden.

Wanneer de interesse er op voorhand wél al is, ben ik ervan overtuigd dat Bright Star ook niet gauw zal tegenvallen. Ik kon juist genieten van de rustige vertelling van hoe Keats worstelt als beginnend dichter en uiteindelijk in Fanny Brawne zijn muze vindt. Tevens belicht de film de tragische afloop die zijn leven kende, maar ook hoe deze fase nog bijdroeg aan een creatieve uitbarsting. Veel is te danken aan het uitstekende acteerwerk van Ben Whishaw en de aandoenlijke Abbie Cornish. Onderling hebben ze chemie en je kan eigenlijk als kijker alleen maar het beste hopen voor beiden. De film maakt optimaal gebruik van de natuurlijke omgeving van Hampstead en ook de kostuums en natuurlijk de voorgedragen gedichten zorgen ervoor dat het geheel authentiek voelt. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond het een erg fijne, rustgevende film met interessante personages en een boeiend verloop.

3,5*

Minority Report schetst een ogenschijnlijk leuk toekomstbeeld dat natuurlijk een complete nachtmerrie blijkt: het is een uitgangspunt dat we vaker gezien hebben, maar mijn interesse heeft een dergelijk verhaal wel meestal. Voeg een gevierd regisseur als Steven Spielberg, mijn favoriete componist John Williams en een grote superster als Tom Cruise in de hoofdrol daaraan toe en je zit gebakken. Althans, dat dacht ik. De film is gelukkig wel vermakelijk, maar ik had er meer van verwacht.

Ik vond het allemaal niet bijster goed uitgewerkt. Het komt erop neer dat de mensheid moorden kan voorkomen, maar hoe dit precies in zijn werk gaat wordt gepresenteerd zonder dat het erg geloofwaardig overkomt. De actiemomenten zien er visueel nog wel goed uit, maar echte spanning ontbreekt en dat vond ik eigenlijk het grootste gemis. Komt enerzijds een beetje door vaagheden, maar ook doordat soms zaken iets te vroeg uit de doeken gedaan worden, zoals dat Max von Sydow het grote kwaad speelt. Bovendien was ik niet zo'n fan van de bleach bypass 'look', maar dat is ook een kwestie van smaak.

Nou, vooruit. Ik zal nu wel heel negatief klinken. De film deed prima dienst als vermakelijk tussendoortje en er zitten enkele memorabele scènes in, zoals wanneer John met Agatha op de vlucht is en zij hem instructies geeft over wat er gaat gebeuren, maar ook het moment waarop John bij zijn eigen moord aankomt en de uiteindelijke confrontatie met Lamar zijn stuk voor stuk uitschieters. Maar het is wel zo dat ik met de indrukwekkende namen die hierbij betrokken waren meer had verwacht van een film met deze omvang.

3*

Stond al lange tijd op mijn lijstje, deze Barry Lyndon. Sowieso zijn er nog wel wat films van Stanley Kubrick die ik moet (her)zien. The Shining blijf ik geweldig vinden en eigenlijk bevalt al het andere werk wat ik van hem gezien heb ook, al zitten er weinig titels bij die écht heel hoog bij me scoren, op zijn horrorklassieker en 2001: A Space Odyssey na dan. Desondanks toch wel een regisseur die mij als filmliefhebber gewoon erg aanspreekt.

Barry Lyndon is een mooi epos omtrent het titelpersonage en diens klim op de sociale ladder. Ryan O'Neal speelt het personage goed: haast het schoolvoorbeeld van een antiheld, waardoor je met hem meeleeft, terwijl het helemaal niet zo'n sympathieke kerel is. Ook andere acteurs, waaronder de prachtige Marisa Berenson, doen het eigenlijk prima. Het grootste pluspunt is bovendien naar dat de film bij vlagen daadwerkelijk voelt als een bewegend schilderij en dan ook nog van het soort dat mij heel erg aanspreekt. Schitterende achtergronden en je waant je daadwerkelijk in een andere tijd. Sowieso is de aankleding bij vlagen ongekend prachtig: ook de grime, kostuums, het kleurgebruik en de belichting vielen mij meermaals op.

Het grootste minpunt is dat de speelduur van drie uur voor mij niet volledig gerechtvaardigd voelt. De film komt wel een heel eind moet ik zeggen: het overgrote merendeel is gelukkig echt wel boeiend en daardoor is het ook gemakkelijk om te blijven kijken, maar er kwamen soms scènes voorbij waar de rek wel voelbaar was. Die zitten overigens meer in de tweede helft dan in de eerste. Ook is het een film die helaas niet dusdanig veel impact maakt dat ik er dagen later nog mee bezig ben. Het voordeel van het later toekomen aan stemmen en het plaatsen van een review is dat ik erachter kan komen hoeveel de film met me gedaan heeft. Bij Barry Lyndon blijkt dat effect vrij klein.

Wel een film die genoeg te bieden heeft en waar ook zeker individuele scènes je wel bijblijven. Van tedere momenten, zoals de onschuldige en ietwat ongemakkelijke eerste seksuele kennismaking voor Barry, tot het pijnlijke verlies van zijn zoontje en de confrontatie met Lord Bullingdon op het einde: de film heeft zeker iets te vertellen. Toch moet het lome tempo je liggen en ik kan me dus ook wel voorstellen dat mensen afhaken. De film krijgt van mij zeker een ruime voldoende en ik voel absoluut de interesse om hem in de toekomst nog eens opnieuw te zien. Perfect vond ik hem niet, maar er is genoeg schoonheid te bespeuren.

3,5*