Opinions

Na een prima vermakelijk laatste deel was ik toch benieuwd hoe de andere delen zouden bevallen. Destijds ergerde ik me al dood aan de trailer waarin duidelijk de zoveelste ego trip van Tom Cruise ten beste werd gegeven. Al stoer doend op de motor had hij zo rond de eeuwwisseling al vakkundig het toppunt van stompzinnigheid bereikt. De lage waardering ten opzichte van de andere delen sprak natuurlijk al boekdelen.

Maar ik verwachtte toch een minimum aan actie met stunts en daarvoor kijk je een MI film. En zo leer je nog wat over filmmaken en toch niet van de minste: niemand minder dan John Woo laat zien hoe je zoveel mogelijk slow motions in een film kunt proppen.

Hoe je met een stukkie sportklimmen zonder veiligheidstouw weliswaar nul aan het plot toevoegt, maar daarmee toch efkens kunt laten zien wat voor een binkmans onze Tom toch weer is.

En zonnebrilletjes zijn bijvoorbeeld verrekte handig als je stuntmannen nodig hebt.

Uiteraard ontbreekt het nodige kogelballet niet. Jammer genoeg wel zonder Chow Yun Fat, die meer charisma in zijn linkerpink heeft dan Tom Cruise in zijn complete smoelwerk.

Vies haar is zonder uitzondering afstotend, ook als Cruise het draagt. Maar een gladgestreken kapsel staat Thandie Newton wel weer, ze is hier op haar smakelijkst. Helaas is haar agency nul komma nul. Ze is nota bene dievegge van wereldklasse (nu ik het erover heb, in het laatste deel zit WEER precies zo'n dame), maar kan binnen dit verhaal niets ervan toepassen, ze is enkel het ex liefje van de schurk.

Cruise mag ook nog een beetje wushu doen, dat wil zeggen net alsof. Ving Rhames mag op afstand weer wat dingetjes in het oortje van Cruise brommen maar uiteraard draait bijna elke scene om Cruise. Sowieso de zwakte van de hele reeks maar hier gaat het echt te ver. Oh ja, we hebben nog een piepklein beetje Anthony Hopkins want hij mag even baasje zijn van Impossible Mission Force. En ook daar wordt niets interessants mee gedaan.

De villain is een beetje een zielepiet. We leren totaal niets over hem. Alles in de film is vlak en slechts een langdradig excuus om wat actiescenes aan elkaar te plakken.

Het aantal kansen dat de vijand krijgt om Cruise op kinderlijk eenvoudige wijze uit te schakelen is op den duur niet meer bij te houden. Het gezichtswissel gimmickje wordt wel heel snel stomvervelend en het is hier nog nooit zo voorspelbaar uitgebuit.

Het verhaal is een even ongeinspireerd als slecht uitgewerkt plotje over een virus en een antivirus om rijk te worden. Gaap. Het aan een touw naar beneden zakken zagen we ook al in deel 1 en zo doet dit deel nog wel meer aan veelvuldige recycling, ook binnen de film zelf. Zo wordt elk guitig one linertje 3 keer herhaald.

Is het dan allemaal ellende? Meh, Woo redt wat hij kan met zwierige actie en we zien nog wat geinige stunts, bijvoorbeeld met een motor die als schild wordt gebruikt.

Wil je een lekkere maar toch westerse Woo film kijken: Paycheck is 10x leuker.

Van de eerste drie zeker de beste. Strak gefilmd door JJ Abrams. Abrams krijgt vaak terecht kritiek op scripts waar hij aan meewerkt maar filmen kan hij zeker. En hoewel een schrandere kijker er ongetwijfeld gaten in zal kunnen schieten, is het verhaal niet al te gekunsteld of ingewikkeld en zelfs op een aantal momenten spannend en verassend. Vooral zwakker aan het plot is een onduidelijk motief van bad guy Hoffman om op de Rabbit's Foot (een virus?) uit te zijn.

Hoffman is van genoeg kaliber om de hier extra gemene schurk nog wat meer mee te geven, hoewel we verrekte weinig leren over hem. Cruise blijft egotrippen en dit blijft wat zielig en treurig. Typisch is dat er altijd een scene moet zijn waarin Tom Cruise heel hard moet rennen met zijn kabouterbeentjes en dat dit van de zijkant gefilmd moet worden om te laten zien hoe snel hij met die kabouterbeentjes wel niet is. En aan een touw moet bungelen vanaf een heel hoge plek. Nu zelfs meer dan 1 keer.

Het ensemble dat Cruise ondersteunt is redelijk, met name de energieke Monaghan. Wat verder vooral opvalt is dat er (naast Monaghan) sowieso allerlei acteurs bij zitten die rond dat jaar redelijk "hot" waren en in een aantal andere films/series te zien waren maar daarna toch weer wat van de radar verdwenen: Maggie Q (Die Hard 4), Keri Russell (The Americans) en Jonathan Rhys Meyers (Velvet Goldmine). Pluspunt is dat de nooit zo bijzondere inbreng van Simon Pegg minimaal is. Ving Rhames mag weer eens van afstand helpen maar heeft verder niks te doen. Dan zijn er naast Hoffman nog een paar echte topacteurs toegevoegd in mijn optiek...Laurence Fishburne en Billy Crudup. Ze geven aan hun karakters genoeg gewicht mee. Wie zo'n hele cast bekijkt zal vermoeden dat teveel budget naar de acteurs ging. Maar wie de eerste twee gezien heeft weet dat alles weer om Tom Cruise zal draaien.

Want alles draait om de actie en die is meer dan prima. Het Vaticaan binnendringen, het flatgebouw in Shanghai, ontsnapping uit het hoofdkwartier. Het eindbaasgevecht met Hoffman eindigt wat abrupt. Het cliche van de vermommende gezichtjes wordt duidelijk eindeloos uitgebuit in werkelijk alle MI films, maar gelukkig niet al te veel hier.

Dan is er nog een romance en zelfs huwelijk...de chemie met Monaghan is hier in ieder geval goed en het gedoe duurt niet te lang. Bovendien heeft JJ Abrams duidelijk opgemerkt dat ze prachtige borsten heeft...zonder het eindeloos te exploiteren.

Gewoon een vlotte actiefilm met duistere tintjes door een beetje horror en een sadistische vijand. Zoals hoe Russell aan haar einde komt: creepy!

Prima film met een goeie wisselwerking tussen volgens-het-boekje-FBI-agent Dafoe en ervaren-man-van-de-praktijk Hackman. Je krijgt een goed beeld van hoe systematisch en diep haat wordt overgedragen en gekanaliseerd, ook op belangrijke posities in de gemeenschap en hoe het de laatste jaren de blanke boeren in Zuid Afrika ook moet zijn vergaan. Ook hoe moeilijk het is om iemand te pakken voor een vergrijp als men elkaar de hand boven het hoofd houd in een besloten gemeenschap. Om de een of andere reden vind het ook altijd heerlijk om die zuidelijke Amerikanen te horen praten met hun dikke accenten en typische gezegden. Gelukkig wordt ook niet iedereen weggezet als domme redneck.

De productiewaarde is prima, je zit duidelijk in de rumoerige sixties. De film doet zijn naam eer aan met veel brandstichtingen en barst van de bekende gezichten waarvan je veel (uitstekende) acteurs wel eens gezien hebt in andere hoofd- of bijrollen. Frances McDormand was toen nog echt een Southern Belle! Lee Ermey had een jaar daarvoor diepe indruk gemaakt in Full Metal Jacket en volstaat hier ook als burgemeester. Brad Dourif en Michael Rooker spelen fantastische, psychopatische redneck lomperikken.

Minpuntje: de eentonige soundtrack, elke keer hetzelfde monotone deuntje gaat vervelen. Wat gospel hier en daar kan het niet redden.

Tegenvaller. Ik wist iets te weinig over de film en had verwacht dat Molly zelf zou gaan pokeren en interessante weetjes (voor de poker-nitwit zoals ik) zou delen net zoals in Rounders gebeurde. Maar evengoed mag ik een boeiend verhaal verwachten met een goede opbouw en dat ontbreekt totaal. De hoofdpersoon wekt door haar ijzigheid en zakelijkheid eigenlijk weinig sympathie op. Het verbaast ook geenszins dat ze in het lege wereldje aan de drugs raakte. Menselijke warmte, vriendschap, het is allemaal ver te zoeken, alles draait om geld en presteren. Het decollete van Chastain leidt ook onnodig af. Idris Elba is een van de weinige lichtpuntjes in de film die er nog wat kleur (ik doel niet op zijn huid) in brengt. Eigenlijk is zo'n film een dood paard, ze hadden er niet aan moeten beginnen, gewoonweg te saai. En ik blijf de indruk behouden dat pokeren eigenlijk een oerstom spel is: je krijgt 2 kaarten in je hand en dat is het dan. Wat op tafel komt verandert wel nog maar meer niet. Wat mij betreft teveel een kansspel, ondanks het bluffen.

Met deze docu wordt geen goede dienst gedaan aan een belangrijke uitvinding die veel mensen nog steeds niet begrijpen.

Van alle docu's en ander materiaal dat ik inmiddels bekeken heb over bitcoin is dit met afstand de slechtste. Er blijkt duidelijk een lichte aversie tegen bitcoin in en een bovenmatig vertrouwen in de monetaire machthebbers. Misschien niet ergerlijk voor de gemiddelde normie, maar wel misleidend. Soms is het subtiel. Neem de volgende zinsnede :

designed to pull people back from a financial system that seemed to be stacked against them

m.a.w. mensen wordt valse hoop geboden met iets wat nog net geen scam is. Niets mis met skepticisme maar het riekt allemaal naar een typische mainstream blik zonder al te veel monetair inzicht.

Verder worden bitcoiners met een sekte vergeleken. Onzin, er is geen sekteleider, er is hooguit hoop en optimisme over het oplossen van economische problemen in een nieuw tijdperk waarin de shocktherapie met steeds meer geld bijdrukken steeds minder effectief is geworden omdat de prijzen onvermijdelijk teveel stijgen. Bitcoiners kunnen zeker teveel zien in hun munt als oplosser van alle wereldproblemen maar dat wil niet zeggen dat ze helemaal gek geworden zijn.

Het probleem met dit soort documentaires is dat ze vooral op zoek zijn naar sensatie. Wie is de mysterieuze Satoshi? Hij is de rijkste en machtigste op aarde! En kijk die rare nerds toch met hun obsessie over magic internet money! Het hele potentieel van de bitcoin evolutie wordt op een zijspoor gezet en met een korrel zout genomen. Daarnaast wordt het belang van privacy weggemoffeld, zelfs CBDC wordt bijna als iets onschuldigs gepresenteerd (waarbij enkel China er niet vertrouwd mee hoeft te worden) en bitcoin wordt vooral geassocieerd met oplichters (Bankman Fried), wilde anarchisten en criminelen.

Nog een zwakte is dat er met zeven mijlslaarzen over belangrijke zaken heen wordt gewalst. Zo wordt er wel een verhaaltje gemaakt van small blocks vs big blocks maar de wijziging in het protocol met segwit wordt overgeslagen. Terwijl dat juist illustreert dat we niet puur te maken hebben met iets wat een piepklein collectief heeft gemaakt, maar iets wat van en voor iedereen is en waar toch echt veel mensen bij betrokken raakten. Verder niets over Microstrategy en Michael Saylor.

Dan de "onthulling" over de ware Satoshi. Het is weinig overtuigend en heel zwak aan elkaar beargumenteerd. Duidelijk is het gemaakt om snel te scoren maar niet grondig onderzocht.

Het is bovendien misdadig om zo'n groot doelwit te maken van iemand. Criminelen zullen nu Peter Todd graag willen ontvoeren vanwege zijn rijkdom. De staat (die in het westen natuurlijk altijd heel lief is voor burgers die tegen het systeem ingaan) zal ook hem ook graag willen hebben. Bedankt HBO!

Ik herinnerde mij een ontzettende, niet al te beste b-film maar bij herzien viel het enorm mee. Met mooie sets: alles ziet er gedetailleerd, oud en lekker vies uit. Het idee van de "used future" uit Star Wars is goed overgenomen. De effecten zijn goed en godzijdank is er geen cgi, dat is het fijne van een begin jaren 90 film. Ik kon hoofdrolspeler Michael Pare prima uitstaan en de muziek is ook naar behoren.

Grootste minpunten zijn de bezwete varkenskop van Leon Rippy als de sergeant en het haar van Cookieman Stephen Geoffreys. Verder een wat afgeraffeld einde (Stone zijn shuttle is vernield hoe heeft hij terug kunnen reizen?).

Leuke (en niet altijd fraaie) details:
-Neanderthaler Brian Thompson die blij mededeelt dat hij het literaire boek met sonnetten uitgelezen heeft, deze is toch het meest om je bij te bescheuren;
-Bijna iedereen is continue bezweet. Het zal lekker geroken hebben op de set. MIsschien ontbreekt het in de toekomst aan goede airco? Je ziet wel ouderwetsche ventilatoren...
-Alle navigators zijn nerds, alle piloten zijn opgepompte sportschooljongens;
-Alle deuren hebben een ingebouwde stoommachine: misschien hadden ze een fiks aantal uit het disco tijdperk in de uitverkoop;

Nerd Dean Devlin zou later blijvend gaan samenwerken met Roland Emmerich.

Een van de meest aparte Bondfilms. Duidelijk gemodelleerd naar The Spy Who Loved Me met wederom een ontwikkelde rijkaard die de aarde uit wil roeien en een nieuw paradijs wil stichten. En een love interest die zich Bond's gelijke mag noemen qua competentie.

Moonraker doet zijn best om te vermaken maar kiest vaker de slapstick route dan spanning. Jaws speelt hier vaak een centrale rol in. Het begint al met een val zonder parachute in een circustent die hij wonderbaarlijk overleeft. Het meest koddig wordt het natuurlijk als hij op slag verliefd wordt op het rondborstige vlechtjesmeisje.

Die behaagzucht is ook af te lezen aan de vele exotische locaties, nog meer dan in andere Bond films zien we prachtige locaties maar het komt wat onsamenhangend over.

De actie is zeker in het begin fraai in beeld gebracht (die parachute scene is legendarisch), maar er zijn ook teveel scenes die veel te duidelijk met een projectiescherm zijn opgenomen. Daarnaast is de montage soms erg knullig en kun je heel duidelijk zien dat bijv. die duif met de camera teruggedraaid wordt en op het station zie je even dat de montage versneld wordt afgespeeld. Ook als daar de zwaartekracht plots hersteld wordt heeft het amper effect, een gemiste kans.

Er worden veel gadgets toegepast en vaak dezelfde. Elke keer als Bond echt in de problemen komt weet je meteen: gadget tijd.

Dat ze verder lasers nu eenmaal cool en futuristisch vonden eind jaren 70, daar moeten we maar niet te moeilijk over doen. Maar de ruimtegevechten zijn geen hoogtepunt van de film. Op het eind wordt er sowieso wel het een en ander afgeraffeld, de schurk wordt wel heel snel en makkelijk uitgeschakeld en ik vond het raar dat Jaws en Vlechtjes kennelijk toch nog die ontploffing overleefd hadden door de NASA shuttle te gebruiken terwijl die toch echt al lang vertrokken was.

Bepaalde sets zijn erg mooi gemaakt en bepaalde grappen vond ik toch echt wel leuk. En ik kan het risico dat de makers namen met Bond in space wel waarderen. Lekker groots denken, in plaats van dat fantasieloze wat de Daniel Craig films toch teveel geplaagd heeft. En Bond is gewoon zotheid ten top, een jongensfantasie met mooie auto's (ditmaal opvallend afwezig!), gadgets (ditmaal toch wat ongeinspireerd), een natte plek in de broek en veel pief paf poef.

Met een wat strakkere montage en regie had Moonraker tot de top kunnen behoren van de Bond films. Helaas waren er teveel slordigheden en koddige flauwigheden om hem echt hoog de lucht in te schieten. Aan gebrek aan ambitie lag het in ieder geval niet. Ik vind deze eigenlijk wel geschikt voor een remake.

Zelfs met deze korte speelduur is de film te mager en te sloom. Pas in het laatste half uur wordt het matig interessant. Een klein plottwistje aan het eind maakt het niet goed. Zonde van de goede acteurs ook, neem bijvoorbeeld Leigh of Giamatti.

Wat ook nooit wordt uitgelegd is waarom Morgan niet gewoon zou kunnen leren om beter met emoties om te gaan zoals elk menselijk kind van 5 ook moet leren.

Een jaar of 6 terug gezien dus ik hou het summier. Een heel interessant concept dat zijn tijd vooruit was en zeker een remake zou kunnen verwachten. Helaas komt het niet alleen gedateerd over maar ziet de film er gewoon niet goed (maar vooral goedkoop en als een tv-productie) uit. Inderdaad bloedserieus allemaal ook. Ik vond de casting van met name Stanton opvallend, de morsige monteur in Alien als gladde producent. Het past allemaal niet zo goed en het kiezen van een nabije toekomst in plaats van een verdere maakt het visueel gewoon heel erg saai.

Deze viel me mee. Op basis van de trailer verwachtte ik onaflatende, schreeuwerige bombast met het gebruikelijke flinterdunne verhaaltje. Het heeft zeker geholpen dat dit op een roman gebaseerd is. Wat steampunk betreft: dat is nooit meer geweest dan een gimmick, een stylistische keuze. Het pakt hier redelijk goed uit want over het algemeen is het een fraaie film om te zien. Vooral decors vond ik mooi, aankleding kon er ook mee door. De cgi, hoe gedetailleerd ook, blijft overduidelijk cgi. Het verhaal heeft interessante momenten, vooral rondom de mechanische Shrike. Wel voelde het vaak afgeraffeld en dat gold ook voor de confrontatie met Shrike.

Cliche's zijn er ook teveel, met name het moderne cliche om elke redding van een vrouw te laten komen, hoewel dit gelukkig niet tot het uiterste wordt doorgevoerd. Ik vond die Aziatische griet met zonnebril vooral in het begin wat uit de steampunk toon vallen, had opeens het idee naar de Matrix te zitten kijken. Haar motivaties werden ook nooit duidelijk, ook niet hoe ze aan dat fancy schip kwam. Zo wordt er best veel weggelaten terwijl het toch een lange film is. En hoe goed Hugo Weaving ook is, hij blijft erg 2D als schurk.

Hoe beklemmend de film ook is en hoe ijzig de Mornay ook speelt, het plot werpt zo ontzettend veel verprutste kansen toe aan de gegijzelden om te ontsnappen of het heft in eigen hand te namen tegen deze stompzinnige criminelen dat het op den duur mateloos gaat irriteren. Het horrorsausje wordt er ook met de haren bijgesleept op wel heel idiote manieren.

Het experiment om een 1,5 uur durende Bean sketch te maken is niet bijzonder geslaagd, dat is gewoon veel te lang, ondanks de vondsten hier en daar. Toch valt er wel wat te genieten.

Ik moest eigenlijk nog het meest lachen om de onuitstaanbare ijdeltuit die door de anders zo ernstige Willem Dafoe met plezier neer wordt gezet. Het zelfingenomen Hollywood wordt hier lekker op de hak genomen. Die scene waarin het publiek in slaap valt bij zijn pretentieuze drol is goud waard.

Als toetje is Emma de Caunes nog toegevoegd, een Frans snoepje om de vingers bij af te likken, heerlijk naturel.

Atkinson blijft uiteraard wel de show stelen en laat mimiek van wereldklasse zien.

Het was aardig om even met de familie wat vertier mee te hebben, want het is best moeilijk om een film voor het hele gezelschap te vinden op Netflix. Je kunt je er geen buil aan vallen.

Een kinderfilm waar je je als gezin niet al te veel een buil aan kunt vallen. Met het beproefde recept van dieren die gek gaan doen. Carrey weet wel raad met de slapstick achtige momenten. De computeranimatie is redelijk, hoewel zichtbaar. Echte dieren zijn toch leuker. De kerstboodschap in de film laat zich raden maar gelukkig blijft het luchtig. Heel braaf en oubollig ja, maar het was toch niet al te vervelend. Redelijk vermaak dus.

Aardige film die het Amerika laat zien wat zowel ietwat troosteloze kanten heeft als hele mooie: de prachtige natuur, de onafhoudelijke dorst naar vrijheid. De twee jongens die we volgen hebben ook een sterk en vrijgevochten karakter. Ze gaan veel gezamenlijk op pad en gaan al snel Mud helpen, een op de vlucht geslagen vrijbuiter. Mud is sympathiek maar heeft zich flink in de nesten gewerkt. Hij hoopt de liefde van zijn leven, Witherspoon, terug te winnen. De film is wat loom maar kijkt lekker weg zonder dooie momenten.

Onderhoudend om een keer te kijken en wederom gesitueerd in het zuiden tegen de Mexicaanse grens aan, typerend voor de tussendoortjes die Clint in de afgelopen jaren gemaakt heeft. Ik had in deze film wel minder met zijn personage dan in Cry Macho. Het is dan ook een ander type, eentje die graag de financieel succesvolle piet uithangt en graag strooit om zijn gezelschap te plezieren. Er wordt ook weer een boodschap van stal gehaald maar gelukkig niet te dik er boven op. Fijne bijrollen van met name Bradley Cooper.

Na Elephant Man, Wild At Heart en Dune de vierde Lynch voor mij, maar natuurlijk wel de eerste echt vage van hem die ik gezien heb.

De eerste helft valt de vaagheid mee. Een aantal scenes lijken willekeurig maar het is allemaal te volgen. De tweede helft begint de verwarring. Het lijkt er niet meer zo te doen wie wie is. Er worden identiteiten verwisseld en je lijkt een soort droomwereld in te stappen die vooral om Hollywood draait en zijdelings de mafioos aandoende invloedssferen daarvan. Ik wil er nog wel een keer een analyse van zien.

Nu wil ik niet de indruk wekken dat ik deze Lynch begrepen heb (als hij dit zelf al deed) of dit eventjes zelf bedenk. Maar de vraag "wie ben ik?" lijkt centraal te staan en het verraad of trouw daaraan (mijn indruk is dat Watts en Harring verschillende facetten van dezelfde persoon zijn, en ze zijn afwisselend trouw en zelfs intiem danwel is er overspel of zelfs de dood).

Watts is een openbaring en werd terecht een ster. Elke scene steelt ze met een maximum aan emotie die nooit teveel wordt aangezet. En dit is toch wel de film waarin je haar lang en goed kunt bekijken. Inclusief wat naakt inderdaad. Geen straf...

Er zijn hier en daar koddig aandoende absurde scenes. Maar het merendeel is serieuzer.

Lynch kon mooi filmen en weet sfeer in zijn scenes te stoppen waardoor je geboeit blijft, met een aangenaam tempo. Ook haalde hij duidelijk veel uit zijn acteurs. Dus ook al was het scenario misschien eentje van een warhoofd met koorts, hij was een begenadigd regisseur.

Jammergenoeg weinig bekend, ondanks de toch redelijke bekendheid van de bron waar deze film heel losjes op gebaseerd is: schrijver Alain de Botton (die toegankelijk over filosofie schrijft, o.a. in Essays in Love, Proeven van Liefde). Een erg grappige en scherpe film over wat er allemaal mis kan gaan bij beginnende relaties, en waarom het zo moeilijk is een passende partner te vinden. Originele insteek ook, met dat pretpark. Het maakt het minder praterig dan de typische Woody Allen aanpak (die ook veel films over de chaos in de liefde heeft gemaakt) door dingen veel meer te visualiseren. Die foeilelijke schoen bijvoorbeeld, of als de hoofdpersoon zich afvraagt wat hij nu echt leuk vond aan die ene meid en ze zoomen alleen maar in op haar mooie ogen, lippen en tanden, schitterend!

Het gegeven van een versleten acteur die tegen een monster mag vechten was al leuker uitgewerkt in Fright Night. Zelfs voor verstokte Evil Dead fans is dit toch wel een erg flauw filmpje. Genoeg foute grappen maar het mist de unieke humor van Sam Raimi die vooral visueel georienteerd is. Beter was geweest samen te werken met hem, nu was het toch echt te mager.

Zodra Monroe in beeld komt gaat de film pas leven, want helaas begint het wat saai en clichematig met Clark die iets te graag in de filmwereld wil werken. Het blijft dan ook gedurende de hele film moeilijk om enige sympathie op te brengen voor Lulletje Rozenwater Clark, wiens voornaamste talent het halen van koffie en thee is (of, in zijn eigen woorden, "and my only talent was not to close my eyes."). Waarom juist Monroe meteen iets zag in Clark blijft daarom in mysterie gehuld en misschien zelfs wel een dikke berg kul die Clark gewoon verzonnen heeft in de tijd die hij over had om zijn (overigens keurige) fapfantasietjes over "zijn tijd met Marilyn" op papier te zetten. Waarin hij natuurlijk het luisterende oor is, Marilyn als geen ander begrijpt en scherpe inzichten en wijsheden debiteert alsof hij als 23-jarige al een heel leven erop heeft zitten. Hermelientje doet ook nog mee in een flutrolletje als jaloerse kledingdame die meteen verliefd is want oh wat is onze Clark toch een imponerende jongen! De oppervlakkigheid daarvan staat in contrast met de levenslust en fantasie die Monroe laat zien en maakt Clarks relaas nogal verdacht. Maar misschien was Monroe zo intens dat ze juist bij een saaie sufferd alle aandacht die ze wilde kon krijgen.

Prachtige plaatjes en een geweldige performance van Williams als Monroe, je gaat echt geloven dat dit een heel bijzonder, fijngevoelig en betoverend mens was maar ook een diva en een emotioneel wrak. Dat is een sterk fundament maar helaas is het ook het enige.

Vergeleken met het tragische Norma Jean & Marilyn is dit nogal een niemendalletje maar het laat wel beter zien wat nu zo speciaal was aan Marilyn. Hoewel dat ook hier niet zonder een stukje expositie verteld wordt:

No training, no craft, no guile, just pure instinct.

Dus: geweldige Marilyn, maar verder nog maar net een redelijke film.