Opinions

Fijn.

Ook niet zo verwonderlijk. Yukisada is kundig in dit soort dramatjes. Daarbij heeft hij Aso en Nagase ter beschikking, twee acteertalenten die een film als deze makkelijk kunnen dragen. Tsugumi is eigenlijk een beetje het derde wiel aan de wagen, zowel in de film als actrice.

Grootse dingen hoef je niet te verwachten, de film volgt het te volgen pad. Ondertussen wel genoeg van deze films gezien zodat het speciale er een beetje vanaf is. Ik vind het nog steeds wel mooi, maar deze Luxurious Bone mist de écht goede scenes om hoger te geven. Het amuseert zeker, de personages zijn goed uitgewerkt en er hangt een lekker chill sfeertje, maar echt raken deed het me niet.

In ieder geval wel geslaagde filler. Zo af en toe een filmpje van Yukisada kan er best in, daarbij een stuk rustiger dan de hedendaagse Japanse dramas, waar er in deze setup zeker iemand dodelijk ziek was geworden, om er daarna nog een uur drama achteraan te gooien.

3.5*

Vermoeiend.

Een stuk minder interessant dan het tweede deel, vooral omdat men hier nog minder genuanceerd, onderbouwd en wild in het rond schietend uit de hoek komt.

Grootste probleem met deze docu is dat de conclusie vaak slinks aan de kijker overgelaten wordt. Je krijgt een spervuur aan trivia en theorieën die in een bepaalde richting neigen, waar je in een luie bui al snel makkelijk mee kort door de bocht gaat. Uiteindelijk zijn de makers vaak zelf erg spaarzaam met conclusies, iets waar ze gelukkig in Moving Forward wel de durf voor hadden.

De opbouw is ook nogal ongestructureerd, de link tussen de drie delen volg ik wel maar zorgt dat de docu iets teveel hooi op z'n vork neemt. Verder blijven eerdere problemen nog steeds overeind, want het neigt allemaal sterk naar propaganda en moedwillige misinformatie (of selectieve informatie).

Visueel nog slechter dan deel Moving Forward, al moet ik zeggen dat ze daar best goed naar algemene commentaren geluisterd hebben om zo tot een betere docu te komen. Stukje over geloof was hier veruit het interessantst trouwens.

1.5*

Een documentaire met twee kanten.

Wat deze film erg goed doet is de huidige situatie tot op het bot afbreken. Het eerste anderhalf uur lijkt in eerste instantie redelijk random zonder de context van het tweede deel, maar de opbouw is logisch en wat er verteld wordt is ook best interessant. Het ontbreekt (zoals in bijna elke docu) aan een goed weerwoord - soms proberen ze dit zelf te verschaffen, maar die pogingen falen enorm - anderzijds is de film zo al lang genoeg.

Het probleem is dat het tweede deel even naief gepresenteerd wordt als het systeem dat ze in de eerste deel zo zorgvuldig afbreken. In het eerste deel wordt er regelmatig brandhout gemaakt van oppervlakkige conclusies, in het tweede deel komen ze zelf amper verder dan wat oppervlakkige indicaties dat hun plan zou werken. Dat wringt.

De ideale samenleving volgens de docu voelt qua opzet ook gewoon erg vreemd aan. Het huist een soort van hippie - everyone happy - idee, maar baseert zich op onmenselijk efficiënte constructen die zelfs in onze huidige "onmenselijke" maatschappij als eng aanzien worden.

Deze docu is mij verloren wanneer de omschrijving van "menselijke noden" werd geïntroduceerd. Men spreekt daar ook duidelijk over "needs" en niet over "wants", waarom al hun verdere ideeën geënt worden. In dat proces wordt de mens gereduceerd tot een pure overlever die enkel bezig is met het in stand houden van zijn ecosysteem. Een soort van menselijke robot. Neem je het begrip "needs" echter ruimer (inclusief wants), lijkt hun opzet al snel niet meer haalbaar.

Daarnaast gaan ze ook uit van een equilibrium in menselijk geluk. Ze streven naar een maatschappij waar iedereen "even gelukkig is". Veel verder dan het aantonen van de huidige problemen komen ze echter niet, want die wegwerken staat blijkbaar gelijk aan een gelukkige maatschappij. Van enige nieuwe onrust of problemen is absoluut geen sprake, waardoor het niet zo vreemd is dat ze aangesproken worden als utopians. Op zulke momenten merk je dat hun hele idee gebaseerd is op afbraak van het huidige systeem, en niet zozeer vanuit een kritische opbouw van een nieuw systeem.

Ik had graag meer tastbare bewijzen (of ten minste indicaties) gezien waaruit zou blijken dat de mens in een geluksequilibrium zou kunnen leven met zijn omgeving. Er genoegen mee nemen dat jij niet meer hebt dan diegene naast jou, en daar ook niet naar willen streven. En dan niet noodzakelijk materieel geluk, maar vooral "sociaal geluk". Wat deze docu eigenlijk probeert te verkopen is een liquidatie van het yin/yang denken (waar twee delen elkaar in evenwicht houden), om een soort van volledig evenwichtig grijze cirkel in de plaats te introduceren. Na het kijken ben ik gewoon absoluut niet om.

Als laatste is het jammer om te zien dat ons idee van "persoonlijke vrijheid" maar al te graag afgebroken wordt, maar ze als predikanten daar zelf ook sterk tegen zondigen. Doordat hun eigen ideeën aan veel minder kritische repliek onderworpen worden, lijkt het al snel een beetje op oneerlijke propaganda, versterkt door de uitvoerige onderbouwing van de afbraak van ons huidige systeem (die de indruk wekt dat als geheel wél allemaal goed onderbouwd is).

Verder beken ik deze docu maar 10 minuten te hebben "gezien". De rest heb ik als hoorspel gevolg tijdens wat hersenloze puzzelspelletjes. Veel pratende hoofden en lelijke animaties tussendoor die eerder de aandacht afleiden dan dat ze nuttig waren bij het focussen op de inhoud. Iets wat nodig is want veel tijd wordt er niet gegund om alles op een rijtje te zetten, de hele docu is een constante stroom aan informatie.

Best interessant hoor, maar als "film" uitermate saai, en het tweede deel oogst weinig vertrouwen voor hun ideale wereld.

2.5*

Had er iets meer van verwacht.

YoshiYoshi is hier wel op z'n plaats, de film heeft een paar leuke personages en de mix tussen droogkomisch en aangenaam drama is zeker niet verkeerd.

Maar de regie van Fujita laat toch wat te wensen over. Het ziet er allemaal nogal doods uit, het verhaaltje krijgt soms iets teveel aandacht, terwijl op andere momenten de samenhang tussen de scenes net iets groter had gemogen. Duurt inderdaad wel eventjes voor de film helemaal los komt, gelukkig weet Fujita er op het einde dan nog wel wat positiefs uit te puren. Laatste scenes waren de mooiste van de hele film.

Echt bijblijven gaat dit niet doen, daarvoor is het allemaal iets te doorsnee en te weinig opvallend. De humor vond ik soms ook iets te cliché (die scene met het inpakken van het tijdschrift was niet echt aan mij besteed), maar er hangt gelukkig wel een chill sfeertje waardoor het allemaal nog makkelijk uit te zitten valt (al hadden er makkelijk 15 minuutjes afgekund, een bekend euvel van dit soort filmpjes).

3.0*

Visueel erg mooi inderdaad.

Mijn vertrouwen in fotografen omgevormd tot regisseurs is in ieder geval een beetje hersteld. Vooral prachtig kleurgebruik. Verder is Nagase érg sterk, heerlijk acteur blijft het en uitermate geschikt voor deze rol.

Film is een soort van cyberpunk zonder cyber en zonder punk, maar mét de fascinatie voor kleine details. Na 1 minuut al een lange close-up van druppelend water.

Groot minpunt is de soundtrack. Die ubermelige gitaarsolotjes in het eerste deel zijn echt nefast voor de sfeer in sommige scenes. Ook de electronische trackjes daarna konden niet echt overtuigen. Het vermoordt de film niet maar weet jammer genoeg af en toe de sfeer er aardig uit te halen.

Gelukkig verder niks om de film aan te merken, alleen jammer dat het geen écht meesterwerk geworden is. Zat er namelijk wel in.

4.0* en een uitgebreide review

5 jaar later uiteindelijk de laatste 60 minuten maar een keer erbij genomen.

Uiteindelijk vallen visueel enkele scenes op. De eerder genoemde scene met al het water en de plaaster die van het plafond valt. Maar ook op het einde enkele mooie shots, hoogtepunt zijn de wapperende gordijnen in mooi, contrastrijk zwart/wit.

Daarbuiten blijft het jammer genoeg een visuele leegte voor mij. Zowel camerawerk als compositie als kleurgebruik vind ik ondermaats, de stilering (voor zover die er nog was) doet mij compleet niks. Maakt de film visueel ook inconsistent aangezien Tarkovsky met nogal wat technieken aan de slag gaat binnen één film.

Verder doet deze film mij ook compleet niks. De basis is er makkelijk uit te halen, al kan ik de archiefbeelden nog steeds slecht plaatsen en vind ik ze daarmee ook redelijk overbodig. Het spiegel-idee komt op meerdere niveaus terug (letterlijk in beeld, vrouw/moeder, als film van Tarkovsky) maar weet mij op geen enkel moment, in geen enkele variant te boeien.

Voor sommige mensen is dit diep filosofisch, ik vind hier gewoon niks terug dat mij ook maar een klein beetje kan boeien. Afgezien van enkele mooie visuele momenten.

Voor mij blijft Zerkalo vooral audiovisuele poëzie die tig keer te klassiek is om mij verder te behagen. De gedichten, Bach, Vermeers ... ik schuifel wel het Museum van Moderne Kunsten in.

1.0*

Droog.

Een kille, uitgekiende reconstructie van de speurtocht naar Bin Laden. Op een bepaald moment zat ik me zelfs te bedenken dat ze er beter een documentaire van hadden kunnen maken, anderzijds had die waarschijnlijk even realistisch geweest als deze film.

Hoe kil en klinisch Bigelow het verhaal ook schets, ergens sluimert toch de wetenschap dat we er nooit echt het fijne van zullen weten. De martel scenes vond ik niet eens zo heel scherp of kritisch, gewoon een manier om aan info te komen. Volgens mij is het uiteindelijk toch redelijk opgepoetst.

De uiteindelijk inval vond ik wel wat vreemd in beeld gebracht. Een hoop gedoe rond bijna niet op te merken en geluidsloze helicopters, maar die dingen maakten serieus wat lawaai in de film. Beetje raar dat niemand in het huis wakker wordt, ook gek dat ze niet sneller op de vlucht sloegen. Het zijn zulke dingen die mij doen denken dat de realiteit allicht iets anders was.

Verder wel een aardig om volgen relaas van de hele situatie. In dat opzicht is de film zeker geslaagd. Knappe, sterke rol van Chastain ook. Ipv dat allerlei feministen zich richten op onzin als Max Mad zouden ze beter deze film eens wat vaker vernoemen. Enige jammere is dat ik nooit echt betrokken raakte bij de film en eigenlijk een waarheidsgetrouwe docu over dit onderwerp interessanter had gevonden (wetende dat ook dat een illusie is).

2.5*

Njah.

Had achteraf gewild dat Vigo er een silent van gemaakt had. Dat had de soundtrack waarschijnlijk niet beter gemaakt, maar dan was je in ieder geval van die vreselijk bulderende kinderen vanaf geweest. Daar werden toch enkele irritatiegrenzen overschreden.

Verder vond ik het een redelijk triviale film. Wat schoolkinderen die hun grappen en grollen een beetje doortrekken en in opstand komen tegen de leraars. De scene met het kussengevecht is best aardig, maar daar blijft het dan ook bij. Op het einde komen ook nog 1 of 2 leuke ideetjes voorbij, maar verder is het zo enorm basic dat ik er helemaal niks in kon vinden.

Het ontgaat mij bij dit soort films volledig waarom het gewaardeerd wordt. Het oogt mank, er zit verder ook weinig tot geen diepgang in, het is gewoon een korte vertelling die mij verder compleet koud liet. En van de reacties hier zal ik het ook niet te weten komen. In ieder geval zijn dit soort dingen absoluut niet aan mij besteed.

1.0*

Kleine tegenvaller.

Humor is wel leuk, maar een beetje schaars. Personages zijn geinig, zowel Pullman als Stiller doen het goed, maar het is vooral het slome gedoe tussendoor dat de film een stuk minder maakt.

Drama, thriller en detective gedeelte werkte gewoon niet echt. Nogal banaal gebracht, saaiig en best langdradig ook. Telkens komen er weer geinige scenes of oneliners doorheen, die de aandacht weer een beetje trekken, maar over het algemeen is het gewoon wat weinig.

Visueel een dooie boel, ook de soundtrack was maar matigjes. Had er wat meer van verwacht. Zaten genoeg leuke ideeën in, maar in z'n geheel toch niet zo geslaagd en wat te lang uitgesponnen.

2.0*

China en romantiek, het blijft moeilijk.

Vooral dat iets te plastieke, gelikte sfeertje maakt dit soort filmpjes vaak wat icky. Het zijn kleine dingetjes, maar de personages zijn net niet sympathiek genoeg, ze zien er allemaal net wat te afgeborsteld uit, de soundtrack is net wat te melig en de pacing net iets te vluchtig.

En dat terwijl het er visueel allemaal piekfijn uitziet. Erg mooi kleurgebruik, supersfeervolle nachtscenes en warme, kleurrijke binnenscenes. Je krijgt altijd het gevoel dat wanneer je de (ruwe) beelden aan een andere regisseur geeft, er zo een meesterwerk uit kan rollen.

Deze film viel dan op zich nog wel mee. Acteerwerk was echt niet best en vooral in het begin en op het einde écht wat te melig, maar het basisconcept is wel mooi en romantisch (niet 1+ 1 = 3, maar 0.5 + 0.5 = 1) en het middenstuk werkt goed als simpele romantiek.

Buiten het visuele is het nergens hoogstaand, weer een gemiste kans dus. Blijft ook lastig in te schatten, want op basis van screencaps en zelfs trailer is het amper te voorspellen welke kant deze filmpjes gaan uitvallen.

3.0*

Gilliam.

Eigenlijk zo'n regisseur die een regisseur boven zich verdient. Iemand die Gilliam zelf wat kan regisseren, hem leiden maar hem vooral afstoppen wanneer het mis dreigt te lopen. The Zero Theorem is geen verkeerde film, maar soms glijdt Gilliam in vervaarlijk diepe valkuilen.

Het lijkt wel een spirituele opvolger van Brazil, maar het deed me toch ook erg vaak denken aan One Point Only. Zeker het middenstuk waarin Waltz de hele tijd binnenzit. Daarin valt de film sterk in twee delen uiteen vond ik. De scenes in Waltz' woonst zijn vaak erg leuk, de scenes buiten eigenlijk niet om aan te zien.

Die fake reclametjes, het feestje (voorbeeld met de tablets wat Montorsi hierboven al aanhaalt), de referentie naar Facebook enzo ... het is allemaal een beetje genant. Gilliam's maatschappijkritische blahblah is nimmer leuk, maar ook helemaal niet scherp of relevant. En wanneer het dat dan wel eens is, is het zo'n open deur dat je je afvraagt wat nu eigenlijk de bedoeling is.

Ook niet alle acteurs waren even geschikt voor hun quirky personages. Vooral Thewlis vond ik aardig vervelend, al ben ik er niet helemaal uit of dat nu aan hem ligt, of het gewoon de rol is die irriteert. Waltz zelf is aardig maar eigenlijk ook net niet sterk genoeg, Thierry en Hedges vond ik beter voor de dag komen.

Einde is wat flauwtjes, maar het is vooral het stugge begin wat deze film wat in de weg zit. Eens Waltz zich terugtrekt (uitgezonderd dan de kijk mij eens belachelijk doen met een tablet als ik door een 3D-wereld heen navigeer 90s style scenes) wordt het stukken beter, al zit het geweldige decor en de mooie cinematografie daar zeker voor iets tussen.

Er zitten zeker mooie dingen in, maar Gilliam lijkt me niet echt meer geschikt om dit soort filmpjes te maken. In ieder geval niet als ze de pretentie hebben een wat serieuzere onderlaag te hebben via satire.

3.5*

Leunt dicht aan bij de Chinese horror.

Vooral veel kleurenpracht, heerlijk stijlvolle soundtrack en een verhaal dat zich deels op horror en deel op drama baseert. Vooral dat laatste lijkt erg typisch aan de Chinese horrorfilms, die daardoor minder eng zijn maar wel een mooiere sfeer uitstralen.

Erg cool verhaal vond ik ook wel, echt prachtig in beeld gebracht. Ook erg mooie locaties, de desaturatie van de kleuren werkte echt perfect. Geheel is erg sfeervol en weet erg makkelijk te boeien tot het einde toe.

Niet meteen voor mensen die gokken op scares en pure spanning, maar wie een mooie, sterke en sfeervolle mysterieuze film wil kijken kan weinig fout doen met deze.

Dikke 4*

Jammer.

Wu Jing's eerste film was best goed, had hier dan ook wel enige verwachting van. Jammer genoeg gaat hij de verkeerde richting uit met deze film. Niet dat er een gebrek aan actie is, maar waarom Jing zich vooral richt op vuurgevechten is mij een raadsel.

Een jungle, een team van elite soldiers en een gewiekste tegenstander, veel meer heeft deze film niet te bieden qua opzet. Zou best leuk kunnen zijn, maar Jing met een geweer in z'n handen is niet half zo spannend als Jing die z'n martial arts kunstjes toont.

Visueel best aardig, al heeft Hong Kong toch ook al mooier geschoten actiefilms afgeleverd. Allicht leuk voor mensen die graag een Chinese Rambo willen zien, daar heeft de film nog het meest van weg. Ondanks een paar leuke scenes vond ik het alleen wat flauw en weinig origineel. Dat Jing de volgende keer maar gewoon weer z'n klassieke kunstjes bovenhaalt.

2.5*

Matig.

Dit vervolg behoort tot de bestscorende films van 2017. Deed het uitzonderlijk in China, daarbuiten een heel stuk minder. Maar da's tegenwoordig niet eens zo heel belangrijk meer, de markt in China is meer dan groot genoeg om met de grootste Hollywood films te kunnen concurreren.

Jammer genoeg levert dat niet meteen een goede film op. Het gedoe rond patriosme is niet eens het grootste probleem, naar Amerikaanse maatstaven is het niet eens zo grotesque of overdreven, al kan je er zeker op het einde (met het vlaggetje) niet naastkijken.

De film begint ook echt wel goed. Erg gave actiescene waar met creatief camerawerk een knaller van een opening neergezet wordt. Maar da's meteen ook het beste van de film. Eens het verhaaltje begint gaat het redelijk snel achteruit.

Het drama is sowieso ondermaats, maar het zijn toch ook vooral de actiescenes die niet meer kunnen overtuigen. Alles voelt nogal detached en random aan. De editing is echt barslecht en ook het actiegeweld zelf is niet zo indrukwekkend. Beetje schieten, wat matige tank actie en slechts zelden wat hand combat.

Ook het acteerwerk valt amper aan te zien, gelukkig is dat niet het belangrijkste in een film als deze. Maar wat mij betreft was deel 1 beter en is het een film die maar weinig toe te voegen heeft aan het Chinese actiegenre. Teveel Amerikaanse invloeden, nergens goed voor (behalve voor de bankrekening dan).

2.0*

Aardige Chia-Liang Liu.

Ironisch dat wat een film zogenaamd "sterk" maakt hier toch een zwak punt blijkt. De film wordt zorgvuldig opgebouwd, maar is dat zo leuk bij een film als deze?

De aanzet is leuk maar duurt gewoon veel te lang. Te weinig gevechten, teveel van hetzelfde en hoewel de humor inderdaad typisch HK is, blijft het wel erg ingetogen voor HK humor.

Het eindgevecht mag er zeker weten, Liu zelf blijft voor mij in ieder geval wel de ster van de film. De rest is aardig maar kan niet op tegen het kleine mannetje.

Alleen jammer dus dat het zolang duurt om tot het eindgevecht te raken. Twee uur is gewoon teveel van het goede, zeker als er teveel tijd aan verhaal en andere onbelangrijke zaken besteedt wordt. Erg zorgvuldig martial arts filmpje maar ik zie liever energiek en creatief werk.

3*, mede dankzij het laatste half uur. Goeie entry film wel denk ik voor niet-fans. Allemaal braaf en duidelijk in beeld gebracht zonder al te gek te doen.

De Shaw Bros, een vergeten martial arts (regisseurs)duo lijkt het wel. In kringen zijn ze bijna legendarisch, daarbuiten lijkt niemand ze te kennen. Getuige ook wel de erg beperkte interesse op MM.

Moet eerlijk zeggen dat ik ook enkel hun nieuwste film kende, en na 45 minuten van dit vehikel zat ik erg bedenkelijk te kijken. Je vraagt je af waar ze hun reputatie vandaan halen. Erg futte humor, veel lawaai en drukdoenerij en echt vreselijk in beeld gebracht. Erg flauwe klucht ipv een verbluffend martial arts spektakel.

En dan komt de film om gang. Het begint zo'n beetje bij die dans/vecht scene, waar de inventiviteit voor het eerst de kop op steekt. Daarna wordt de film alleen maar beter en beter, met naar het einde toe enkele verbluffende gevechten (de fietsjes, de turnzaal). Geweldige "acteurs" (hoewel ze eigenlijk niet kunnen acteren, erg snelle en knappe stunts, erg mooie choreografiën. Voor martial arts fans is het laatste half uur echt smullen.

En de rest neem je er dan maar bij. Op basis van de eerste 45 minuten 1.5* ofzo, maar als geheel 3.5*. Einde is enorm vermakelijk. Toch benieuwd naar meer films van de heren, al hoef ik het begin van die films dan niet zonodig te zien.

Genrefilm.

En nog een échte ook. Wie niet veel met martial arts heeft blijft beter weg. De filler is slecht en saai, gelukkig zijn de gevechten mooi gespreid en duurt het nooit echt lang voor er weer lekker gevochten wordt.

Buiten de gevechten biedt de film weinig tot niks, maar de gevechten zelf zijn wel om te genieten. Sterke choreografie en goed snel uitgevoerd. Ook de uitvergrootte sound effects zijn lollig.

Weet waar je aan begint voor je de film gaat kijken. Doet denken aan een update van de late jaren 80 HK actie films. Dat waren niet de beste, maar de actie hier is in ieder geval veel hoogstaander.

Kleine 4* en een uitgebreide review

Dodelijk saai.

Eigenlijk een film die je na een kwartier kan afzetten als je het dan al niet meer ziet zitten. Beter wordt het toch niet, het wordt alleen langer.

Zhantai zit vol kenmerkende scenes, maar als ik er eentje moet uitpikken is dat een doelloos autoritje. Nu is deze film sowieso wel het schoolvoorbeeld van een film waar een auto steeds vanuit de verte, in alle traagheid, komt aangereden, maar deze scene maakte het nog wat bonter. Het duurt denk ik een klein minuutje voor het truckje eindelijk is gearriveerd bij de kijker, met enkel een weinig esthetische stofwolk om onze aandacht op te vestigen. Maar dan blijkt het padje ten einde, en moet de wagen even omdraaien om daarna weer het licht glooiend hellingetje op te rijden.

Zhantai is een film over zagende, onblije en arme Chinese boeren. Het intreden van een aantal Westerse normen is weinig interessant, de personages zijn doods en totaal onsympathiek (ook erg vermoeiend), langzame scenes storen mij verder niet maar wel als de cinematografie al even doods is als de personages zelf, de soundtrack bestaat vooral uit slechte opnames van brakke muziek en zeer aanwezige en irritante omgevingsgeluiden. Viel me een aantal keer sterk op dat er tijdens bepaalde scenes mensen net buiten beeld een enorm lawaai aan het maken waren.

Een zeer duidelijk dieptepunt in Jia's oeuvre. Het enige wat deze film nog zou kunnen redden hebben was enige naturel, enig geloof dat er een streepje realisme in de personages zit, maar ook dat deel van de film voelt erg geforceerd aan.

Saaiste film in tijden, moet dan ook nog dik twee uur duren. Gelukkig heeft hij zich na deze film wel in de positieve zin ontwikkeld, maar deze film hoef ik nooit meer opnieuw te zien.

0.5*

Goed en erg solide.

Geen idee wat er de laatste tijd speelt op MM, maar dat films als deze niet eens meer aan 3* gemiddeld komen is gewoon erg vreemd. Niet dat Kaige Chen's Sacrifice een echte pottenbreker is, maar ik kan er ook maar weinig negatiefs in vinden. Films als deze mogen dan niet meteen zeldzaam zijn, de zorgvuldige en stijlvolle uitvoering mag er zijn.

Probleem is misschien dat het hier om een Chen film gaat, waarbij mensen dan toch iets meer in de richting van arthouse verwachten. Het is ook niet meteen een historische vechtfilm, eerder een ironische thriller in een historisch kleedje. Verkeerde verwachtingen dan maar?

Het eerste kwartier mag dan een redelijk traditionele opzet kennen, het vervolg (totaan de helft ongeveer) is best apart te noemen. Een opstand en een tiran die daarna al z'n tegenstanders wil uitroeien zijn niks nieuws, maar dat het bij elk plan en elke aanpassing daarvan slechter afloopt voor het laatst overgebleven lid van de Zhao clan is toch redelijk eigenaardig. Het tweede deel is dan iets traditioneler, er blijft een apart sfeertje hangen.

Acteerwerk is sterk, Ge is een goed acteur en draagt een film als deze met verve. Visueel erg verzorgd, soundtrack is klassiek maar fijn en het verhaaltje is een leuke uitdaging. Einde voldoet ook, dus ik begrijp compleet niet waar het voor de rest fout is gelopen.

Geen vechtfilm, geen arthouse, geen epische taferelen zoals bij Yimou 10 jaar geleden, maar wel een solide thriller en ingetogen revenge flick die zichg in alle zorgvuldigheid ontplooit.

3.5*

Edit: misschien een beetje vergelijkbaar met White Vengeance, nog al zo'n ondergewaardeerde film.

Leuke film van Yee.

Had er op zich niet zo heel veel van verwacht. Hong Kong is niet meteen hét land voor geweldige romantische dramas, en ook de periode waarin deze film gemaakt werd beloofde niet zoveel goeds. Maar Yee laat hier toch zien talent te hebben.

Het helpt ook wel dat Wong en Ho het beiden best goed doen. Een weinig originele opzet, twee erg verschillende mensen die elkaar toevallig ontmoeten en verliefd worden op elkaar, maar met deze twee acteurs werkte het wel, en dan ben je al een heel eind in een romantisch drama.

Een echte hoogvlieger is het niet, ook niet binnen Yee's oeuvre, maar wel een meer dan behoorlijke film. Danzij de solide regie en sterke hoofdrollen heb je een best aardig filmpje voor wanneer je zin hebt in iets romantisch. Maar dan wel als je de betere films uit het genre al gezien hebt.

3.0*

Leuk, maar met een gebruiksaanwijzing.

Lik-Chi Lee is één van de betere HK comedy regisseurs, in deze Tricky Business mengt hij zich in het HK trickster gebeuren (uiteraard onder productie van Jing Wong). Dat leidt tot een hoop geplaag, superflauwe grapjes, 90 minuten lang overacting en een plot waar eigenlijk amper een touw aan vast te knopen valt.

Wie het HK comedy gebeuren niet zo goed kent valt er nogal rauw in vrees ik, want de film is niet bepaald mooi gemaakt. Visueel helemaal niks, de soundtrack is vooral zo onnozel dat het weer grappig wordt, maar geweldig kan je het moeilijk noemen.

Gelukkig werkt de humor wel. Ching Wan Lau is leuk als hoofdrol, de rest van de cast doet gezellig mee. Allemaal erg druk en overdreven natuurlijk, een Stephen Chow had er waarschijnlijk ook wat meer mee gedaan, maar gezien de periode waarin de film gereleased werd is het resultaat boven verwachting.

Lee heeft leukere films gemaakt, maar als gestoord tussendoortje is dit best een goeie optie. Maar dan wel als je iets aankan met die typische HK comedies, anders een ware ramp schat ik zo.

3.0*

Corey Yuen is nog zo'n HK vehikel die in z'n leven al belachelijk veel films gemaakt heeft. Toch leuk om eens wat ouder werk te zien.

In tegenstelling tot vele van z'n soortgenoten heeft Yuen steeds voet gehad aan Amerikaanse zijde, ook in z'n oudere films zijn hier al tekenen van.

Begin van de film is eigenlijk dramatisch slecht en het eerste uur is het niveau lager dan de gemiddelde 80s politieflick. Enkel enkele spaarse gevechten maken het nog draaglijk. Slecht acteerwerk en brak geschoten.

Daarna draait de film 90° en tonen beide Yuens waarom HK actie superieur is. Echt gave gevechten, sterk in beeld gebracht, met veel verve uitgevoerd door de acteurs en een geweldige climax erbovenop. 't Is doorbijten om tot het goeie stuk te komen, maar uiteindelijk is het het wel waard.

Verder heeft de film niks te bieden, maar op het einde zit echt rock solid actie. Aardig om een keer gezien te hebben en leuk om te zien dat de roots van de jaren '90 toch ook op zichzelf al wat voorstelden.

Yuen zou later een held worden (Fong Sai Yuk ), de vroege beginselen vind je in ieder geval hier al terug. Blijf in ieder geval lekker filmpjes van de man meepikken.

2.5*

Meh.

Film weet zich geen raad met het uitgangspunt. Of het is misschien omdat het ondertussen zo vreselijk lame en verouderd aanvoelt. In ieder geval krijg je een meer dan stereotype afschildering van de homo gemeenschap. Af en toe een Kuifje in Afrika gevoel.

Hung weet verder ook niet echt te kiezen tussen comedy en actie. De beginscene lijkt een overblijvertje van een oudere film, de verdere actiescenes staan redelijk los van de kern, de humor. Halverwege twee robbertjes vechten en op het einde nog wat langer geknok. Ook niet helemaal op niveau, al blijft het wel leuk Hung bezig te zien.

De humor is érg mak en flauw, af en toe daarom net wel grappig, maar even vaak een beetje genant en absoluut niet leuk. Het romantisch gebeuren is vooral een verplicht nummertje, dat daardoor eigenlijk gewoon teveel tijd opeist.

Mnee, Hung heeft veel betere films gemaakt, dit is eerder voer voor completisten.

1.5*

Hark dwarrelt voort.

Epische big budget producties, met wat magere dramatiek maar overdonderende actiescenes. Technisch niet altijd even perfect, maar de CG staat in functie van de over the top ideëen, dus wie maalt er om. Op z'n oude leeftijd maakt Tsui wat bravere film, maar 30 jaar ervaring zorgt ervoor dat hij een film als deze redelijk eenvoudig tot een goed einde kan brengen.

Wel iets cartoonier, zeker Ka Fai's rol. Geweldige villain, hij amuseert zich ook zichtbaar. Iets meer tongue in cheek, waardoor het wat wegheeft van Let the Bullets Fly. Niet zo goed uitgevoerd, Tsui is geen Jiang, maar het maakt het wel tot een vermakelijk actiefilmpje met genoeg luchtigheid en vermaakt om de twee uur vlotjes vol te krijgen.

Echt hoge verwachtingen heb ik niet meer van Tsui's films, maar vermakelijk zijn ze wel. Hij mag wat mij betreft best nog eventjes doorgaan op dit elan.

Dikke 3.5*

Mooi.

Al heeft het dan toch een jaartje geduurd alvorens ik de film eindelijk gezien heb. Geen idee waarom eigenlijk, al zal de speelduur en het "gemak" van Netflix er ook wel voor iets tussengezeten hebben. En het feit dat de film van Zhao Wei is heeft ook zeker meegespeeld. Goeie actrice, maar niet meteen iemand die je een eigen regisseurstijl aanmeet.

En dat is ook gewoon zo. So Young is een film die netjes in elkaar steekt, braaf alle boxjes afvinkt, maar zelden buiten de lijntjes kleurt en écht weet te emotioneren. Al moet ik zeggen dat het tweede deel toch matuurder is dan ik verwacht had.

Eerste deel zijn de jonge jaren van de personages. Het schoolleven is redelijk dik aangezet, er zit niet echt veel diepgang in en het is voor fun en games, met wat jeugddrama er doorheen geweven. Niet vervelend, maar ook niet meteen erg memorabel. Het tweede deel is dat wel, aangezien het drama daar wel de nodige diepgang krijgt.

Jammer dat de film nog steeds wat te verhalend is, ook tijdens het tweede deel. Pas tijdens de allerlaatste scenes laat Wei het verhaal wat los en mogen de scenes zich rustig ontvouwen en komen de emoties sterker naar voren. Maar dan is het wat laat om een film van ruim 2 uur nog in de 4* zone te trekken.

Maar wel de moeite verder. Gewoon een keertje aanklikken als je een fijn uitgewerkt Chinees drama wil kijken.

3.5*

To goes Jwong.

Is zo'n beetje de vibe van de film, grappig dan om te zien dat JWong uiteindelijk ook zijn aandeel had in deel 1. Is ook echt helemaal iets voor hem.

Toch brengt To z'n kunstjes ook mee. Stevige (en nogal verrassend grimmige) actie in deze film. Had het eigenlijk wat luchtiger verwacht. Het regent in ieder geval good guys in deze film.

Verder iets te pover. Het gokwereldje wordt aardig neergezet maar het onderwerp is ondertussen al zoveel keer het beeldscherm gepasseerd dat ik het toch al beter heb gezien. Lau is altijd wel leuk om volgen, verder is het vooral A. Wong die de show steelt in een iets te klein bijrolletje. Geweldig vieze vent.

Vermakelijk en kort genoeg, met één echt knappe actiescene (de motorboot). Verder iets te tried & tested, maar heb me niet verveeld. Maar eens op zoek naar het eerste deel.

3*

Meer Casino Raiders.

Johnnie To maakte al deeltje II, maar hetzelfde jaar als de origele kwam er ook nog deze spin-off uit. Al werd hij dan wel in de markt gezet als "The Sequel". Je moet er soms maar aan uitkunnen. Anderzijds is het waarschijnlijk ook maar gewoon de internationale titel die voor verwarring zorgt, het zou niet de eerste keer zijn dat men het niet zo nauw neemt met buitenlandse franchises.

Wie de films een beetje kent weet dat er weer een hoop Jing Wong gambling gedoe op de loer ligt, ditmaal aangevuld met wat ruwere actie. Taylor Wong staat dan ook als regisseur aangeduid, dus dat is niet zo heel verwonderlijk. Veel toegevoegde waarde heeft het alleen niet.

De combinatie van beiden is gewoon niet zo geweldig geslaagd. En ondanks dat er genoeg bekende kopjes te zien zijn (Andy Lau, Anthony Wong) is het acteerwerk niet van het beste niveau, waardoor de gepoogde serieux nog een stuk minder uitvalt.

Gelukkig zit er genoeg tempo in en zijn de gokstukjes nog wel geinig, maar grootse cinema is dit zeker niet. Voor de Hong Kong veelvraat dit.

2.0*

Matig.

Vooral dan het eerste deel, wat sterk steunt op drama. Zowel de regisseurs als acteurs zijn daar niet geweldig geschikt voor, wat leidt tot nogal wat saaie en pover uitgevoerde scenes.

Het tweede deel is een stuk boeiender, vooral het einde dan. Volgens mij is JWong toen wakkergeschoten om op zijn terrein (het gokwereldje) nog eens wat te laten zien. Werkt goed, spannend laatste half uur.

Had zeker wat korter gemogen, vooral dan in het eerste half uur had sterk geknipt mogen worden. Visueel niet echt boeiend, de soundtrack is zelfs gewoon vreselijk. Maar het tweede deel maakt voldoende goed.

Geen geweldige film, maar voor JWong en Yuen completisten wel twee vliegen in één klap.

2.5*

Heerlijk.

Mijn interesse in Chinese cinema is de laatste jaren weer wat afgenomen, de wervelwind is daar ook wat gaan liggen. Elk deel heeft ondertussen z'n identiteit wel gevonden, waardoor het allemaal een stuk saaier en voorspelbaarder is geworden.

Maar af en toe zitten er uiteraard nog wel pareltjes tussen, zoals deze film. Arthouse road movie, maar met lichte genre elementen en modernere toetsen. Zo is het wel geschoten in zwart-wit, maar is het visueel toch erg strak afgewerkt, en zit er af en toe ook een stevige scheut kleur in. Soundtrack en acteerwerk zijn ook erg sterk, al is het duidelijk iets meer ondergeschikt.

Mooie film, gefascineerd gekeken van begin tot eind. Li heeft duidelijk talent, ben beniewd of ze deze lijn kan voorttrekken.

4.5* en een uitgebreide review

Verouderingsproblemen.

De derde keer dat ik de film zie en moet zeggen dat de leeftijd Zhixi al een beetje parten begint te spelen. Toch ligt het ook wel wat aan de povere DVD uitgave. Als je er wat screenshots en trailers op naslaat online merk je al snel dat de kwaliteit van de DVD toch écht wel pover is. Jammer want de film leunt toch wel sterk op het audiovisuele.

De geelgroene fotografie blijft wel indrukwekkend, zo ook een aantal mooie standpunten en de scherpe editing. Maar de goedkope DV look en de onscherpe beelden verknoeien het effect een beetje. Zelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack, een geluk voor de film is dat You Ge de film aan de acteerkant makkelijk weet te dragen.

Naarmate het einde nadert wordt het allemaal wel een stuk beter, Zhang is iemand die erg veel in z'n mars heeft denk ik, jammer dat hij zich na Zhixi de kans niet meer gekregen heeft zichzelf echt te bewijzen.

Zhixi blijft boeiend, maar verliest na 8 jaar toch al wat van z'n pluimen. Veel kans om nu nog een betere DVD release op de kop te tikken is er ook niet vrees ik.

4.0* en een uitgebreide review