Opinions

Best oké.

De creepy kids horror is meestal niet aan mij besteed, en ook hier blijkt het kindje zelf niet echt geweldig effectief (net zoals de meeste andere acteurs trouwens), maar gelukkig krijgt de film alsnog een andere wending. Het zorgt er in ieder geval voor dat de film net wat origineler aanvoelt, al moet je je daar ook weer niet al te veel bij voorstellen.

Christensen weet best goed sfeer op te bouwen. Een aantal effectieve en leuke scenes zorgen voor voldoende spanning. Beetje jammer dat hij af en toe iets te enthousiast met de special effects omspringt, die werken de spanning vaak meer tegen dan dat ze er aan bijdragen.

Drama werkt verder ook wel, ondanks wat mindere performances. Maar over het algemeen een best aardig horrortje met enkele memorabele momenten. Geen hoogvlieger, daarvoor mist de film toch een beetje finesse, maar voor een keertje best te doen.

3.0*

Entertainment.

Horror, actie en comedy. Genres die in de kern vaak niet al te veel te vertellen hebben, maar vooral mikken op vertier. Shinagawa gooit ze allemaal bij elkaar en komt met een mengeling die zowaar op alle fronten genietbaar is. Je moet het toch ook maar doen.

Eigenlijk is Deadman Inferno een zombiefilm, maar aangezien zombies toch al lang niet meer eng of spannend zijn, kan je er maar beter wat anders mee aanvangen. Een hoop vlotte actie is dan een leuke toevoeging. Met nogal wat flair in beeld gebracht. Beetje martial arts, beetje zwaardkunsten, beetje gun fights, voor ieder wat wils.

Maar dan is het nog steeds wat te serieus, moet Shinagawa gedacht hebben, dus waarom ook niet wat comedy om het luchtig te houden. Nogal wat sideline commentaar op het genre zelf, of compleet ludieke momenten die schril afsteken die het actie/horror geweld. Wie ze genrewerk alleen maar puur wil zal er niet zo blij mee zijn, maar ik kon er makkelijk van genieten.

Met Aikawa ook een leuke hoofdrolspeler, maar de gehele cast doet het eigenlijk wel goed. Het is uiteindelijk net niet insane genoeg voor een écht hoge score, maar vermaak met hopen. Leuke ontdekking dit.

3.5*

Redelijk.

Maar een HK actie thriller over financieel gesjoemel is natuurlijk niet het meest blitse uitgangspunt. Daar heeft de film dan ook geregeld mee te kampen, Lam krijgt zijn ding nooit helemaal op de rails, ondanks dat hij een klassieke Milkyway productie probeert na te apen.

Louis Koo is verder goed te pruimen in deze Z Storm, ook de rest van de cast kent aardig wat bekende gezichten, al blijven de meeste wel beperkt tot kleine bijrolletjes. Links en recht wordt er verder wel een beetje spanning opgebouwd, maar het tempo is iets te traag en de materie gewoon net iets te droog.

't Is een degelijk actie-thrillertje, maar meer ook niet. HK kan beter dan dit en Lam heeft blijkbaar niet al te veel kunnen herbronnen in de tijd dat hij niet als regisseurs actief is geweest. Aardige filler, dat wel, qua opzet ook redelijk origineel voor een HK film, maar het resultaat laat af en toe een beetje te wensen over.

3.0*

Meer van verwacht.

De film is ook niet 100% zombiefilm, meer een mix van een aantal bekende horrorriedeltjes, waar de zombies uiteindelijk de rode draad vormen. Zo krijg je ook wat retard/kidnap horror en loopt er plots ook een halve Akira doorheen de film. Weird.

Ook wel wat moderne verwijzingen, zag op het laatst ook wat shouts naar Facebook mensen, dus neem aan dat het een redelijk jonge crew is die deze film op poten heeft gezet. Zag er in ieder geval wel verzorgd uit, al lieten de zombies zelf te wensen over. Verder ook iets té zombiecliché, niet geheel mijn ding.

Vermaken doet de film wel, vooral omdat er nog aardig wat variatie inzit en het bij momenten toch nog redelijk ranzig wordt, al komt die ranzigheid meestal niet van de zombies en gaat het soms gepaard met wat humor.

Vermakelijk filmpje dus, maar zag er vooraf beter uit.

3.0*

Om het even over de diepere betekenis van deze film te hebben ... nee grapje

Super goor was het niet, wel echt ranzig vond ik. Ik heb het dan ook niet zo op krioelende beestjes, maar hier was het lekker overkill. Geweldig genoten van dit filmpje, moet ook zowat de enige GP zijn die er visueel een beetje aantrekkelijk uitziet (afgezien van de sfx dan, die wel altijd uiterst verzorgd zijn, soms een beetje te zelfs ).

Jammer dat die andere er inderdaad niet opkunnen, voor tot dusver de beste in de reeks heb ik zeker 3.5* over. Kan me hier geweldig mee vermaken.

Goodfella: verderfelijk ?

Beetje ontypische Guinea Pig film eigenlijk. Weinig echte ranzigheid te vinden, eerder wat meer komische gore met een licht pervers tintje.

Wat me tegenviel was de gore zelf (daar kijk je nu eenmaal de Guinea Pig reeks voor). Best weinig, en verder was de film ook nogal gestileerd. Niet genoeg om enige waarde toe te voegen, en teveel om echt ranzig te zijn.

Uiteraard blijven diegene die plot of logica verwachten beter weg. Maar ik heb me toch maar best goed geamuseerd, en soms hard gelachen. 2.5*

Fijne Chang.

Ook een goeie film voor mensen die nog niks van Chang gezien hebben lijkt mij. Het is een oertypische Shaw Bros productie, net zoals het ook een herkbare Chang film is. Niet z'n beste werk en nergens echt uitzonderlijk, maar wel een perfecte samenvatting van waar de studio voor staat en waar ze goed in zijn.

Veel acrobatie en demonstraties in deze film, wat het allemaal net iets luchtiger maakt. Zeker het eerste deel dan. De gevechten worden bewaard tot het grootse eindgevecht, dat toch makkelijk 20 minuten in beslag neemt. Verhaaltje daartussen blijft beperkt, wat ook alleen maar te prijzen valt.

Weet niet of ik Chang één van de beste martial arts regisseurs zou noemen, maar hij is wél één van de meest typerende, zeker het wat oudere jaren 60/70 werk. Best een leuk filmpje dat makkelijk weet te vermaken en eindigt op een hoogtepunt. Zit nu ook ongeveer op de helft van Chang's oeuvre, daartussen toch ook wat slechte films, maar wanneer hij met dit soort werk komt stelt het zelden teleur.

3.0*

Komt toch allemaal redelijk traag op gang.

Nee zit het ook wel in het verhaal verwerkt, want onze hoofdpersoon is in het begin niet al te goed en leert doorheen de film de fijne kantjes van kung-fu, maar de eerste gevechten zijn daarom niet al te geweldig.

Vond de humor niet leuk, zelfs voor Chinees slapstick gedoe gaat dit mij wat te ver. over-over-acting.

Naar het einde toe wordt het wel veel beter (eigenlijk wanneer Sammo echt een rol begint te spelen) met als afsluiter een grandioos gevecht. Sammo Hung blijft toch een raar figuur, interessant vechter met een eigen stijl en uitstraling. Niet echt gebouwd om een geweldig martial artist te zijn, maar tegen alle verwachtingen in is hij toch steeds indrukwekkend.

3*, vermakelijk maar het is vooral het einde dat de film redt.

Aardig trio filmpjes, waarvan enkel Kawajiri een beetje bekendheid heeft.

Alle drie draaien ze rond WWII en belichten ze een element van de oorlog. Op zich redelijk grappig gedaan, te meer omdat het niet al te veel kant kiest. Vond het tweede stukje het aardigst, zeker omdat het daar over de kamikaze piloten ging.

Animatie is redelijk, zeker dan de luchtgevechten. Hoewel dat in recentere series al veel beter gedaan is. Personages zien er soms wat vreemd uit. De stijl uit het eerste filmpje is herkenbaar Leiji Matsumoto, de rest is iets gedetailleerder maar vaak ook wat goofier. Grafisch mist het wat detail, maar die oldstyle mecha-look van de vliegtuigjes en brommer is wel leuk.

Vooral leuk om een keer te zien, maar verder nergens indrukwekkend. Apart om te zien dat het eerste verhaal uit het standpunt is van de Duitsers, het tweede verhaal eigenlijk beide kanten bekritiseerd en enkel het derde verhaal het doorzettingsvermogen en eergevoel van de Japanse soldaat verbeeldt.

3.5*, leuk voor de animefan die ook de wat oudere stijl kan appreciëren. Maar een Ghibli, 4°C of Production-I.G is dit verre van. U weze gewaarschuwd.

Typische Mitani.

Apart figuur, vooral omdat hij eigenlijk niet bekender is internationaal. Toch iemand met een eigen stijl die vlotte films weet te maken, daar moet toch een publiek voor te vinden zijn buiten Japan. Maar voor Mitani wil het blijkbaar niet lukken.

Maakt niet uit, het is niet onmogelijk aan z'n films te komen en dit soort verborgen pareltjes hebben ook wel hun charme. Deze Magic Hour is in ieder geval vintage Mitani. Ziet er redelijk klassiek uit maar het gebruik van mobiele telefoons verraadt een recentere setting.

Verder een opzet die een hoop verbeelding toelaat. De acteur die ingehuurd wordt om hitman te spelen zonder dat hij beseft dat hij niet aan een film deelneemt maar in een echte mafiabende infiltreert is geinig, Mitani doet er zoals gewoonlijk ook leuke dingen mee. Acteurs spelen dik aangezet maar met overgave, persoonlijke favoriet Susumu Terajima levert daarbij een prima prestatie.

Mitani's films zijn misschien wat lang, maar ze vervelen niet, ze slepen niet en ze zijn continu leuk. Deze mist misschien net dat beetje extras, maar verder een zeer vermakelijke, warme en goedgeluimde film. Binnenkort eens kijken of ik zijn nieuwste ergens kan vinden.

3.5*

Zo, eindelijk ook maar eens gezien. De film die Any Way ... van alle mooie prijzen wist af te houden. Geheel begrijpelijk maar onbegrijpbaar.

Het begint in ieder geval zeer blits, met vooral een schouderklopje voor de montage. Leuk groen filtertje, en 't kijkt wel fijn zo. Minder leuk is dat je na een half uurtje in de film merkt dat het meer berekendheid is dan echt feeling. Alsof Van Looy een timertje had lopen dat hem elke keer deed herinneren wanneer hij nog een snel stukje moest tussenmonteren. De rest van de film is gemoddeleerd naar Hollywood, doet dat goed, en zuigt dus redelijk.

't Is wel een vlot verhaal, en zeker de eerste 90 minuten is het geen vervelende film. Al bij al een 3* waard (vooral dan voor wat stilistisch mooie en afgewerkte shots). Jammer genoeg gaan de film na de arrestatie nog 30 minuten voort, en is Van Looy's timertje kapot. Het wordt wel zeer cliché, en meer en meer begint de film te irriteren. Gelukkig zijn De Bouw en Decleir vakmannen. Werner De Smedt daarentegen is wansmakelijk slecht.

En zo blijft de film laveren tussen goede en slechte elementen, waar de slechte uiteindelijk toch gaan overheersen vrees ik. Want ik zit verder ook helemaal niet te wachten op Belgium goes Hollywood, en smachtte meer dan eens naar het speelse en frivole werk van Barman. In vergelijking met zijn film is dit standaard en leeg, waarbij ook de uitgekiemde visuele trucjes geen redding brengen. 2*

*Baf*

Het geluid van Smith die keihard met z'n bakkes tegen de grond knalt. Wat een pijnlijke film om uit te zitten.

Ik heb niks tegen platte, zelfs vulgaire humor. Als er humor te herkennen is. Maar enkel lachen met woorden als cunt, cock of fuck ... mnee, daar doe ik liever niet aan mee. Smith is normaal best goed in het uitschrijven van lekkere nonsense dialogen maar daar is amper wat van te merken. Slappe kortzinnen waarvan 50% bestaat uit gevloek.

Verder wat gezwaai met dildos en erg sneue woordspelletjes. Zelfs de fake pornotitels zijn van bedenkelijk niveau, toch meestal inkoppertjes. Rogen is verder slecht. Weet niet wat het is met die man. Hij heeft komische uitstraling, lollig voorkomen, toffe stem zelfs ... maar als vloekend mormel is hij gewoon helemaal niks waard. Niks voor dat dorky Amerikaanse lookje van hem.

Opvallend verder dat sommige grappen in de trailer veel beter gecut waren, onder andere de conversatie met die gay porn kerel. In de trailer grappig, omdat de opmerking van Rogen daar echt uit het niets komt en uiteindelijk waar blijkt te zijn. In de film ongrappig omdat er nog een hoop flauwe vulgariteit tussenzit. Slecht.

De flauwe twist naar het romcom stukje op het einde was niet eens het slechtste aan deze film en dan zit het toch echt zwaar fout. Smith verslikt zich zwaar en komt met iets wat eigenlijk nogal zielig is.

Valt niet beter samen te vatten als het stelletje 14jarigen die elders in de zaal zaten en niet zozeer moesten lachen maar eerder nogal varkensachtig moesten knorren bij elke tiet en bij elk scheldwoord. Wel leuk dat Smith dat soort volk nog weet terug te pakken met een volnaakte Mewes (wat voor nogal wat "eewwws" zorgde). Zowat het enige echt leuke moment in de film. Kleuterseuten.

1*

Aardig.

Mythische film, althans, voor mensen die hier vroeger op MM rondzeulden. Werd breed bewierrookt, maar was erg lastig te vinden. Zoveel jaar later zag ik hem toevallig passeren, ideaal om alsnog een poging te wagen. Al was het wel een beetje waar ik voor gevreesd had.

De film is wel enigszins zomers, maar ook nogal krakkemikkig. Dat "terug naar de natuur" gedoe is doorgaans niet zo aan mij besteed, zo'n aftandse boerderij vind ik dan ook een stuk minder idyllisch dan de meesten vrees ik.

Qua humor is het erg beperkt, buiten wat absurde elementen. Heel grappig of apart is het alleen niet echt. Komt ook omdat deze film misschien net wat té nadrukkelijk een arthouse sfeertje nastreeft, dan is het toch net wat verwachter allemaal.

Wel aardig om een keer gezien te hebben. Hier en daar wat scenes die eruit springen en intrigeren. Maar net zoveel momenten die eigenlijk doel missen. Audiovisueel vond ik het trouwens erg mak, het is duidelijk dat de film meer dan enkel visueel functioneel wil zijn maar mooi vond ik het nergens.

2.5*

Het Chinees huwelijk.

Wat een drama. Ouders die panisch lopen doen over geld, vrouwen die panisch lopen doen over dure jurken, mannen die panisch lopen doen over hun gebrek aan geld ... en dat allemaal éxtra aangedikt door HK's typische overacting sausje.

Het duurde dan ook wel even alvorens ik een beetje geacclimatiseerd was. Het is een érg drukke film met veel personages die zich geweldig opwinden over weinig. Nu zijn er in Amerika ook wel legio van dit soort huwelijks-plan-dramas (in komedie vorm uiteraard), maar het Chinees gekakel maakt het toch nog wat intenser.

Naar het einde toe kon ik het hectische gedoe wel iets meer appreciëren, vooral omdat dan toch vooral de humor komt bovendrijven en het dramatische stuk wat meer naar de achtergrond verdwijnt. Dit soort acteerwerk is gewoon niet geschikt voor drama, iets wat ze daar met scha en schande hebben moeten leren blijkbaar.

Acteerwerk, het visuele, de soundtrack ... verwacht er maar zo weinig mogelijk van. Maar als je het hectische een beetje kan verteren zit daaronder toch nog een best grappig filmpje. Als op het einde zo'n Eric Tsang nog even op komt dagen is het toch niet makkelijk een lachje te onderdrukken.

2.0*

Anders een leuk filmpje.

Verhaaltje doet wat denken aan Totoro, de setting lijkt erg op die van Only Yesterday. Volgens mij hebben de twee Ghibli opas deze film ooit samen op de bank gekeken.

Heel eenvoudig, simpel en lieflijk filmpje over een nieuwe leraar die in een klein dorpje toekomt, een klasje onder z'n hoede neemt en hen zo'n beetje de waarde van de natuur bijbrengt, waardoor uiteindelijk het lokale kreekje beschermd gebied wordt en wildvissers hun gang niet meer kunnen gaan. Zeer diepzinnig is het in ieder geval niet.

Wel erg vrij en fleurig. Veel groen, geweldige omgeving daar ook, en allemaal zeer onschuldig. Hoewel er na de 2/3 mark toch wel weer wat extra drama in de film komt. Daar deden de Ghibli heren het wel wat beter. Deze film is nog nets iets teveel drama, soms ook iets te luidruchtig voor zo'n rustig filmpje.

Gelukkig ook lekker kort, had zeker niet langer gehoeven. Vermakelijk en een leuk uitstapje, meer is het alleen niet.

3.0*

Fijne anthology.

Met Yibai Zhang, Hu Guan en Qunshu Gao aan boord lagen de verwachtingen al redelijk hoog, gelukkig stellen ze niet teleur. Het is misschien net iets te braaf over de vijf filmpjes heen, maar Qunshu Gao's kortfilm maakt het toch net wat spannender allemaal.

Veel bekende gezichten, Wu Mochou was voor mij persoonlijk wel de grootste ontdekking. Bekend geworden in één of ander The Voice rip-offje en aan de slag gegaan als zangeres, maar als actrice heft ze ook duidelijk potentieel.

Geen slechte kortfilms, alleen wel jammer dat die in Noorwegen volledig Engelstalig was. Geen idee waarom ze daarvoor gekozen hebben. Dat vond ik dan ook de minste van de 5. Die in Saipan veruit de sterkste en overtuigendste, de andere drie zijn mooi en leuk, maar redelijk braafjes.

Leuk project voor mensen die graag eens willen proeven van de Chinese (romantische) cinema.

4.0* en een uitgebreide review

Erg fijn weer.

Tsukamoto is een beetje softer geworden, maar dat is al een tijdje aan de gang natuurlijk. De laatste jaren gaat het net iets trager en is het net iets rustiger, maar zijn films zijn nog steeds uitermate eigen en herkenbaar. Het blijft een volbloed Tsukamoto.

Ook z'n eerste film in een historische setting. Gemini was ook niet modern, maar nog wel steeds 20e eeuw. Ditmaal krijgen we zowaar samurai-perikelen voorgeschoteld. Wel nog steeds op Tsuka's manier, de stijl van het genre heeft hij verder netjes naast zich neergelegd. Ook het plot is maar een hook voor de themas van de films.

Visueel blijft het erg sterk, de soundtrack is mooi en qua acteerwerk is het ook meer dan op niveau, met een lijvige rol voor Tsukamoto zelf. Leuk om Aoi een keertje in een Tsukamoto film te zien trouwens, had ik nooit verwacht. En verder lekker compact, zoals de meeste van z'n films.

Weer erg van genoten. Z'n wilde haren is hij al een tijdje kwijt, maar z'n eigenheid zit gewoon in hem ingebakken.

4.5* en een uitgebreide review

Matig.

Golden Harvest of niet, Hung maakt z'n film op basis van het Shaw Bros concept. De acteurs, de setting, het verloop van het verhaal ... duidelijke kopies. Maar dan wel met de toevoeging van Sammo Hung zelf.

Eerste uur is jammer genoeg niet best. Wel slick camerawerk voor zo'n film, maar daar blijft het wel bij. De gevechten zijn te traag, het verhaaltje te saai en de acteurs kunnen eigenlijk ook niet veel meer dan mooi (show)vechten. Je blijft dus een beetje op je honger zitten. Zelfs de grote training middenin weet niet echt te boeien.

Maar dan arriveert Hung bij z'n eindscene en weet hij toch nog een paar meubelen te redden (figuurlijk dan, in de film sneuvelen ze rijkelijk). Plots wel coole gevechten, wel snedig en voor een film als deze best grof nog. Hung zal het wel gespaard hebben, maar toch duurt het even om alsnog de aandacht op te brengen om er weer helemaal voor te gaan zitten.

Begrijp het nut wel van die sprankelende eindscenes, maar daarmee verliest Hung wel z'n eerste uur. Beetje jammer, doet Hung normaal meer mee, misschien dat hij wat last had met de SB formule.

2.0*

Nakamura terug aan de horror.

Al valt het met die horror uiteindelijk toch ook wel weer mee. Op het einde wordt het allemaal net iets spannender, maar het leeuwendeel van deze film richt zich toch iets meer op een mysterie dat ontsponnen wordt. In die zin toch redelijk in lijn met Nakamura's recentere werk.

Gelukkig wordt het best sfeervol gebracht, want de basis van deze The Inerasable is redelijk beperkt. Een schrijfster van horrorverhaaltjes komt in contact met een meisje die vreemde dingen op haar kamer hoort en ziet. Samen er op uit om te ontdekken wat er aan de hand is. En zo ontspint zich een redelijk klassiek Japans horrorverhaal (meer drama dan horror dus).

Acteerwerk is naar behoren en de uitwerking is sfeervol. De effecten zijn een beetje mager, maar dat zijn ze meestal wel in dit soort films. Wie echte horror en gruwel wil mag deze best overslaan, wie meer op sfeer en drama teert heeft aan deze Nakamura wel een aardige kluif.

3.0*

Lollig.

Onder J-Sploitation zou ik het niet willen scharen, die films zijn doorgaans toch véél goorder. Deze film mikt vooral op humor en wat freaky onzin. Op dat gebied doet het zelfs wat denken aan de vroege Miike's, al had die duidelijk meer talent.

Eerste helft komt wat traag op gang. De film lijkt daardoor iets te serieus, wat makkelijk teniet gedaan wordt door de goedkope aankleding en het wel erg beperte acteerwerk. Gelukkig wordt er tijdens het tweede deel wel wat goedgemaakt, maar dat je geen grandioze cinema hoeft te verwachten mag wel duidelijk zijn.

Film speelt op een leuke manier met de verwachtingen van de kijker en naar het einde zitten er een paar leuke twists in. Film schiet wel alle kanten op, maar dat maakt deel uit van het appeal van dit soort films. Zeker niet humor die iedereen zal kunnen waarderen, maar ik kon er best om lachen.

Verder is het eigenlijk vooral nog de soundtrack die opvalt, door leentjebuur te gaan spelen bij een hoop bekende horror films. Goedkope versies van Jaws, The Exorcist, Friday the 13th worden schaamteloos ingezet, zonder veel effect trouwens.

Hoogstaand is het niet en het eerste deel is veel te traag, maar dat wordt nog ruimschoots goedgemaakt in het tweede deel. Al moet je er wel een beetje tegenkunnen dat het allemaal on the cheap is.

2.5*

Flauw.

Wat ik wel vaker heb met Favreau. Op zich vind ik hem wel een redelijk regisseur, alleen maakt hij steeds films die niet echt in m'n straatje liggen. Ook deze Zathura is daar een goed voorbeeld van. Allicht fijn voor de wat jongere kijkers, maar ik vond het allemaal iets té kinderachtig.

Ik ben volgens mij het enige kind dat Jumanji nooit gezien heeft. Ooit als ventje wel voor gaan zitten, maar vond het toen niet veel. Maar misschien dat ik er toen ook al iets te oud voor was, want het toch allemaal wel érg simpel vermaak, met een hoop plotgaten en flauwe spanning links en rechts.

Kinderacteurs zijn niet best en ook de effecten ogen wat verouderd. Anderzijds hangt er toch een luchtig sfeertje en is het telkens een beetje uitkijken naar het volgende moment dat er op de knop geduwd wordt. In dat opzicht is de film dan wel geslaagd.

Ik blijf Favreau volgen, maar hoop dat hij eens iets gaat maken dat wat dichter aansluit bij de zaken die ik leuk vind. Zathura was geen complete ramp, maar erg kinderachtig en wat zoutloos, zélfs voor jongere kijkers. En een bijna-rip-off van Jumanji blijkbaar, maar die heb ik dus nog niet gezien.

2.0*

Fijn herziening.

Erg eigenlijk dat ik in die 16 jaar nog geen enkele andere Zatoichi films gezien heb, er zijn er namelijk genoeg. Maar met reeksen als deze probeer ik ze toch in volgorde te kijken, wat wil zeggen dat ik moet starten in een tijdperk dat mij niet zo ligt. Bond heeft een soortgelijk probleem.

Soit, maakt niet zoveel uit, want hoewel Kitano zich netjes binnen de franchise nestelt, is dit toch ook wel een film die duidelijk van een regisseur met visie komt. De komische stukjes, maar vooral de muzikale stukken, zijn scenes die je (denk ik) niet in de originele reeks zal terugvinden.

Verder is er Kitano zelf natuurlijk, die mooi de balans opzoekt tussen het personage en z'n eigen typische acteerstijl. Kitano's Zatoichi blijft een film met een erg eigen identiteit, die toch ook weer niet al te veel afwijkt van het typischere genrewerk. Een erg fijne oefening in balans die ook 16 jaar later nog steeds veel filmvreugde uitstraalt.

4.0* en een uitgebreide review

Oef. Geen beste Yau.

Nu was het al geen te beste periode in z'n carriere, dus verrassend was het zeker niet. Maar dan nog is deze PaPa Loves You een mindere film van Yau. Toch raar, want er was genoeg aanwezig om er op z'n minste een degelijk filmpje van te maken.

Het begint als een komisch iets, maar daarvoor zijn Choi en Ka Fai misschien niet de beste personen. Al doet de povere regie hen ook echt geen dienst. Het is allemaal best brak gefilmd en de humor is ook gewoon héél flauw.

Naarmate de film vordert wordt het echter een stuk duisterder, met een hoop drama en misdaad elementen die de film binnensijpelen. Maar ook die komen voor geen meter uit de verf. Deels omdat je me een lange komische intro zit, deels omdat het gewoon allemaal niet goeg genoeg is.

Een Yau om snel te vergeten dus. Eentje voor de echte fans, mensen die eerder het oeuvre van Yau willen leren kennen hebben genoeg andere films om eerst te kijken.

1.5*

Zoals hierboven al gezegd, veel leuke scenes afgewisseld met langdradige en saaie tussenstukken.

Heb me in ieder geval wel kapotgelachen met die aliens. Ze zagen er echt hilarisch uit. Verder veel leuke parodieën op een genre dat bolstaat van de clichés. Gelukkig weet Miike wel genoeg over-the-top te zijn, zodat het in tegenstelling tot Kill Bill wel grappig blijft.

Al bij al aangename film, met enkele zeer memorabele scenes, maar niet consisent genoeg. Wel vreemd dat deze boven Gozu stond. Die was toch enkele niveau's beter. 3.5*

Heerlijk vervolg.

Met een Miike sequel weet je nooit. Deze film is ook een vreemd beestje. Een direct vervolg op de eerste film qua verhaal, maar het sfeertje is volledig anders. Voelt meer als een sequel op Yokai Densetsu.

Visueel ziet het er gaaf uit. CG is niet perfect maar altijd functioneel (die centrifuge ), soundtrack past wel en maakt slim gebruik van het verhaal om er een aantal theme songs in weg te moffelen, verder blijft Aikawa een held en is z'n tegenspeelster ook best sterk bezig.

Kenmerkend blijft verder vooral de humor, heerlijk dat "stop aids" momentje, geen regisseur die verder zo'n dingen in z'n films steekt. Halverwege een zeer klein dipje, maar het laatste half uur is echt weer pure Miike fun, echt heerlijke cinema die ik buiten deze man niet snel tegenkom.

4.0* en een uitgebreide review

Hiermee sluit ik dan alweer mijn korte Nederlandse arthouse tweedaagse af.

Qua concept deed de film me het meest aan Pi denken. Een idee dat het hoofdpersoon tot waanzin drijft, visueel vormgegeven. Tot zover de vergelijking dan.

Waar Pi een poëtisch gegeven als wetenschap probeert te vermommen, probeert deze film een poëtisch gegeven als filosofie te verkopen. De film slaagt daar barslecht in. In plaats van de waanzin van de schrijver gaat de meeste aandacht naar het idee. Dit idee is echter zo falend en banaal dat al snel alle rek uit de film is en het een tergend langzame zit geneuzel wordt.

De spreker verdrinkt in een spervuur van literaire illusies, coole oneliners en slechte analogen waardoor de onzin zich steeds verder blijft opstapelen. De hele theorie is gebaseerd op één basisidee, maar wanneer dit al faalt valt er verder niks interessants meer te rapen.

Visueel zitten er enkele (een paar) mooie shots in, de rest is jammer genoeg, hoewel soms grappig bedacht, erg erg lelijk. Daarnaast lijkt er ook compleet geen aandacht besteed aan de editing, wat de film alleen maar verder verlelijkt.

De grootste illusie in deze film is de als filosofie vermomde monoloog, die veel te prominent is doorheen de gehele film. Resten enkele aardig tot mooie shots, en verder veel miserie.

1*

Vond de film anders toch niet slecht.

Begint erg sfeervol, maar weet het inderdaad niet de volledige lengte vol te houden. Mooie scenes worden afgewisseld met scenes waar de film compleet door de mand valt.

Vooral de overdadige en weinig subtiele muziek is vaak de boosdoener. Maar ook het camerawerk is niet altijd in orde. Vaak te vluchtig, blijft te weinig hangen bij mooie scenes. Want zoals killalot al zei, de belichting is vaak wel erg mooi, en er zitten wel degelijk een pak mooie shots in de film.

Verhaaltje is op zich ook aardig, Duan Long zet een leuk maar getergd personage neer (soms wat overdreven, maar kom), alleen dat typische 'reporter gaat achter de moordenaar aan' gedoe had niet gehoeven. Rattanasopar (uit Bangkok Dangerous geloof ik) deed het dan weer wat minder jammer genoeg.

Heb me wel geamuseerd met deze film, maar bevat teveel schoonheidfoutjes om echt hoog uit te komen. Nipte 3*

Ouwe Tsang.

Toch raar, ondertussen m'n 9e van Eric Tsang als regisseur, maar ik slaag er blijkbaar niet in om hem als volwaardig regisseur te zien. Komt misschien ook omdat ik nog niet echt een duidelijke handtekening in z'n films kunnen herkennen heb, deze Zei Zang draagt daar ook zeker niet aan bij.

Geen Shaw Bros logo aan het begin van de film, maar waar Zei Zang de mosterd haalt mag duidelijk zijn. Wel wat opmerkelijke verschillen. Zo is er iets meer humor, is de film iets harder en missen we vooral de bekende gezichten. Maar aanvullend op het Shaw Bros werk is dit nog niet zo'n verkeerd filmpje.

De gevechten zitten best leuk in elkaar. Complexe choreografieën, jammer genoeg iets minder netjes in beeld gebracht. De humor moet je wat liggen (HK enzo), maar dat voegt ook wel een beetje toe. Daarnaast een rotvaart en écht veel tijd uitgerokken voor de gevechten. Enkel naar het einde toe zit er een iets rustiger stuk, maar verder was dit één en al actie.

Heb er me best mee vermaakt. Tsang toch weer vooral director for hire heb ik de indruk, want buiten de humor zie ik hem niet zo héél veel te maken hebben met het eindresultaat, dat neemt niet weg dat het een leuk martial arts filmpje is dat de dingen net wat anders doet dan de gebruikelijke Shaw Bros films uit diezelfde tijd.

3.0*

Uhm. Kleine verrassing.

Ik ken de anime enkel van naam, het eerste deel van deze film heb ik ook nog niet gezien. Misschien daarom dat het allemaal wat leuker is dat het zou mogen zijn.

Er hangt een drukkende Power Rangers stempel boven deze film, op één of andere manier weet de film daar constant onderuit te rollen. Visueel ziet het er net allemaal wat leuker uit, vooral dan de techy rommel. Het blijft ultieme camp en een te serieuze visie vernielt de film in enkele seconden.

Los daarvan vond ik het uiterst vermakelijk. De intro vond ik nog best mooi, leuke machines en best knap knutselwerk. Daarna daalt het niveau wel wat maar de film blijft schattig.

Halverwege zit er één écht gave scene in, met dat Zeiram wezentje. Knap, apart, ietwat creepy en erg mooi vormgegeven.

Verder campy nonsens dus, maar vond het uiterst vermakelijk. Vind het een beetje moeilijk aan te geven waarom nu juist, of waarin deze film zich onderscheidt van andere campy nonsens, maar dit is toch allemaal net wat leuker. Waarschijnlijk heeft het wel te maken met die biomechanische figuurtjes en capriolen.

Kleine 3*, maar erg moeilijk aan te raden.

Vergelijkbaar met het eerste deel.

Borderline erg knullig, maar toch ook vaak mooie shots en stiekem erg leuke zaken. Leuk beestje in stop motion, dat gezicht blijft toch een apart iets (gave uitstraling), de manga/anime sfeer wordt best goed overgedragen naar film.

Special effects zijn wel bedroevend, zo ook het overdreven acteerwerk. De positieve punten weten dat echter keurig te maskeren zodat het gewoon allemaal erg fijn wegkijkt.

Opvallend trouwens die intro. Zou zo van de hand van Tsukamoto kunnen zijn. Viel bijna van m'n stoel af. High-contrast zwart/wit met veel gevoel voor cyberpunk gefilmd en ondersteund door de muziek. Zat even met de hoop dat de rest van de film op dat elan zou verdergaan, maar helaas.

Voor de intro 5*, voor de film 3*. Vermakelijke zooi, maar echt moeilijk aan te raden. Toch is het veel te goed om echt camp te noemen, al moet je net wel voor de positieve punten vallen, anders is er waarschijnlijk geen barst aan.