Opinions

Docudrama

Rare fusie tussen China en Japan. Een oerJapans verhaal in een typisch Japanse setting, maar dan door en met Chinezen in de hoofdrol. Nog niet vaak eerder gezien.

Dat Yee meer realisme nastreeft is te merken aan het dubbel taalgebruik en de ook best sterke Japanse cast. Takenaka is zoals steeds erg sterk, maar ook de rest doet het meer dan behoorlijk. Ook aan Chinese kant grote namen, met uiteraard Chan, maar ook Bing Bing, Wu en Luet.

Best een fijne boel, maar de fusie van beide werelden werkt toch niet helemaal. Het vlotte van de HK regie werkt niet echt samen met het rauwe yakuza wereldje. Qua stijl valt de film ergens tussen beide werelden in en loopt af en toe ook een beetje verloren. Het wordt nooit slecht, vermaakt de ganse speelduur en zakt nergens in, maar echt sterk is het nergens.

Vind het best leuk dat Yee gaat voor een gecombineerde aanpak, en dat de film veel meer is geworden dan een paar Chinezen in Japan, maar perfect werken doet het niet. Verder weinig op aan te merken, al valt Chan's serieuze acteerwerk ook wel weer mee. De eerste helft van de film loopt hij weer rond met z'n wat wereldvreemd boerengezicht.

3.5*

Heerlijk.

Ga er maar eens goed voor zitten. Prikkertjes in de ogen zodat je niet hoeft te knipperen, veiligheidsgordel aan zodat je niet uit de bocht vliegt door het hoge tempo. Hersennen aan of af? Persoonlijk keuze denk ik, maar ik heb ze snel genoeg afgezet. Deze fantasy/martial arts onzin is absoluut entertaining, maar het verhaal is niet meteen het sterkste punt en bijblijven met wat er allemaal gebeurt is een serieuze opgave.

Raar dat deze film zo onbekend is gebleven. Allicht zit de regisseur daar voor iets tussen, aan de regie merk je soms wel dat het niet meteen een Hong Kong guru is, maar de film bevat verder toch echt wel genoeg star power om mensen te trekken. Genoeg bekende gezichten in ieder geval.

De film is een razende martial arts/fantasy comedy. Er wordt gevochten, er wordt met magie naar elkaar gegooid, de camera raast van hier naar daar, er wordt geposeerd alsof de film daar alleen op draait en tussendoort wordt er ook nog een hoop verhaal doorgejast. Ik hou wel van dit soort filmpjes.

Ik heb al een paar jaar het gevoel dat ik de meeste van dit soort films wel gezien heb, zeker uit de vroege jaren '90 dan. Altijd een leuke ontdekking om er toch nog eentje te vinden die op niveau is. 't Is geen Hark (denk Zu Warriors) of Yuen, maar het zit net daaronder en het is geweldig entertainment. Maar het zwiert langs alle kanten, dus wie 90 minuten rustig in z'n zeteltje wil wegdommelen zet beter iets anders op.

3.5*

Doorsnee.

Drie verhalen rond hetzelfde thema. Moderne relaties, maar "modern" dan wel anno 1994 in Hong Kong. Dat maakt van deze film in zekere zin een tijdsdocument, al moet gezegd dat het naar aloude Hong Kong traditie niet meteen de meest natuurlijk ogende film is, dus je zit sowieso door een sterk vervormende lens te kijken.

Toch is het drama wel iets serieuzer dan doorgaans het geval, dat wordt dan ook verklaard door de regisseurs achter dit project. Toch de namen die af en toe eens een zeldzaam werkend Hong Kong drama wisten te maken. Hun betere werk is dit alleen niet.

Het jammere is vooral dat een anthology project als dit wel erg egaal aanvoelt. Je zou wat meer variatie en verschillende stijlen verwachten, maar dat ontbreekt hier een beetje. Een onoplettend oog heeft volgens mij niet eens door dat er drie regisseurs achterzitten. De verhalen sluiten verder ook losjes op elkaar aan, al is die impact wel minimaal.

't Is een beetje matig dus. Op zich wel enkele geslaagde scenes en niet zo slecht als sommige andere HK dramas, maar echt beklijven doet het niet.

2.5*

Een goed wijnjaar!

Het type film waar ik niet meteen genoeg van kan krijgen, al blijkt ook hier weer dat Benny Chan niet meteen de beste regisseur is. Vooral de effect-shots zijn vaak van zo'n belabberd niveau dat het de film een beetje pijn doet.

Jammer, want verder is het wel weer genieten. In een razend tempo wordt het verhaaltje uit de doeken gedaan. Actie, wat magie, een resem aan personages en epische battles die drie minuten later al weer vergeten zijn ... dit soort hyperkinetische martial arts filmpjes kunnen er altijd in.

Film verveelt geen minuut, al is het dus soms erg jammer dat het niet wat mooier afgewerkt is. Verder weer een opmerkelijke rol van Tony Leung, vraag me af of hij vandaag de dag nog zulke rollen zou aannemen. Mui en Kwam zijn verder erg geschikt voor hun rollen.

Leuk filmpje, een betere regisseur had er visueel alleen nog wat extra kunnen uithalen.

Dikke 3.0*

-fal verwoordt het al erg goed.

Begint redelijk typisch, al valt het prachtige kleurgebruik al erg snel op, en weet de camera volop te overtuigen. Ben geen geweldig fan van de wat oudere setting en de klassieke look, maar het is iets wat Chinese regisseurs toch geweldig kunnen neerzetten (cfr Kar-Wai). Erg stijlvol allemaal.

Leuk inderdaad dat het verhaaltje daarna een dramatische inslag krijgt, zo blijft het toch net wat leuker om te volgen, en is het niet de zoveelste in de rij. Heb al eerder gezegd dat China geweldig aan het opkomen is in de genrefilms, deze film onderstreept dat alleen maar.

Heerlijk sfeertje en een passend verhaal, niet te lange speelduur en visueel erg precies afgewerkt. Leuke meevaller dit.

Heel dikke 4*

Veruit de minste van de reeks.

Veel van de humor is weg. Nu verwacht ik op dat vlak ook niet zoveel van Liu, maar de actie is ook gewoonweg bedroevend.

Het is nooit goed dat je bij een film als deze zit te wachten tot een actiescene eindelijk afgelopen is. Misschien komt het omdat de acteurs niet bepaald martial arts wonderen zijn, maar veel meer dan wat slaan en trappen komt het niet. Choreografie is ook gewoon bedroevend.

Nog wel steeds een redelijk vlot filmpje maar het leuke van de reeks was er bij dit deel toch echt wel af. Film kijkt over het algemeen nog redelijk aardig weg maar waar de film met een regisseur als Liu eigenlijk zou moeten schitteren komt de actie helemaal niet uit de verf.

Slechte periode in de carriere van Liu trouwens.

1.5*

Mjah.

Een film waar best veel over te vertellen valt. Zo doet de omgekeerde vertelstructuur niet zo héél hard denken aan Irréversible, maar is het toch wel opvallend dat we nog even eindigen met het enige stukje vrolijkheid in een park. Misschien toch een klein knipoogje naar Noé?

Ook het scifi element in het begin is best apart. Je krijgt een verhaal in drie delen (doorheen de tijd), klassiek wordt zoiets dan opgelost door de meest recente vertelling in het heden te laten afspelen (en de eerdere in het verleden). Ho leek daar niet zo'n zin in te hebben en kiest ervoor om de meest recente dan maar in de toekomst te leggen, zodat de andere twee veel dichter aansluiten bij het heden.

Leuk idee, alleen jammer dat hij zo weinig interesse heeft in het scifi element. Een goedkope CG drone, iemand die naar een deur zwaait die opengaat, wat plastic schermen in een pas (handig om in post-production was om te CG-en) en een chip in de pols die halfbakken uitgewerkt wordt. Scifi on the cheap, en omdat het moet.

Het middenstuk is veruit het interessants. Een wat brave en bekende mix van misdaad, drama en romantiek, maar eentje die wel weet te boeien, vooral met het eerste deel in het achterhoofd. Eerste stuk doet wat teveel denken aan Jia (sociaal drama met een vernislaagje genre), het laatste stuk hangt er maar een beetje aan en voegt weinig meer toe aan de rest.

Visueel ook een enorme lelijke grain filter. Compleet onnodig. Verder wel wat mooie shots, soundtrack is ook best redelijk (maar aan de brave kant) en aan het acteerwerk heeft het ook niet gelegen. Maar uiteindelijk een niet zo bijzondere film, die best wel een stuk spannender gemogen had. Gelukkig dat ik vooraf de "risk-taking movies with high artistic merit" accreditatie niet gezien heb, want die stempel had er niet verder naast kunnen zitten.

Los daarvan, aardig filmpje.

3.0*

Heerlijk!

Had ik al gezegd dat 2011 het jaar van de Taiwanese film was? Tom Lin komt hier met z'n tweede film aanzetten en laat zien waartoe hij in staat is. Nu was Winds of September ook al mooi, maar Starry Starry Night is toch een klasse beter.

Volgens mij ook een erg toegankelijke film. Een warm verhaaltje, zeer mooi en lief verteld. Warme kleurtjes, mooie en functionele CG en een aantal scenes die lekker lang blijven hangen.

Zowat alles klopt aan deze film. Visueel geweldig, sterk geacteerd, mooi verhaal en geweldig (hoewel best sentimenteel) einde. Daarbij komt Van Gogh's schilderij hier ook veel beter tot z'n recht ivm die andere film van dit jaar.

4.5* en een uitgebreide review

Erg fijne comedy van Zhang.

Verademing om wat meer moderne films van hem te zien, hoewel de setting ook hier weer redelijk armoedig is.

Als basis een redelijk eenvoudige komedie, iets wat je niet zo vaak tegenkomt in Chinese films heb ik de indruk. Beide hoofdrolspelers deden het leuk en de film is best charmant.

Toch is de afwerking wat minder tov Zhang's eerdere werk. Hij lijkt wat meer moeite te hebben om het "moderne" leven in beeld te brengen. Veel meer dan het kleurige busje is er niet dat verwijst naar zijn anders zo kleurrijke stijl.

Geen idee wat er verder zou mis zijn met het einde. Vond het net knap dat de film lang zijn komische draad aanhoudt, daar waar soortgelijke films al snel halverwege het drama element laten doorwegen.

Ik heb wel een versie van 95 minuten gezien, dus geen idee wat er gecut is. Valt me op dat hier iemand zegt dat Zhang "z'n kind zo ombrengt" ? In mijn versie gaat ze gewoon weg en ligt Zhao in het ziekenhuis. Dmv de tape en de brief nemen ze alsnog afscheid van elkaar. Vond ik een erg mooi einde eigenlijk.

Blijft een vermakelijk regisseur, fijn en luchtig filmpje dat de juiste snaren raakt. Enkel de afwerking is iets te pover om hoog te scoren.

3.5*

Goed.

Nogal vreemde Engelstalige titel die nergens op slaat. Los daarvan is dit een redelijk typisch, braaf maar bij momenten mooi en goed uitgevoerd horror/dramatje uit Taiwan.

Mist wel een beetje z'n start doordat de effecten erg knullig gedaan zijn en de eerste scenes er nogal wat bevatten. Laat het ergste vrezen maar eens het drama element geïntroduceerd wordt vlot het allemaal veel beter.

Verhaaltje is ondertussen wel bekend, geen lange zwarte haren maar wel kleine Aziatische meisjes met popjes. Voor de originaliteit moet je deze film zeker niet kijken.

Wel zeer stijlvol in beeld gebracht, de cgi blijft een beetje aan de magere kant maar gelukkig wordt er slechts spaarzaam gebruik van gemaakt. Acteerwerk is aardig tot goed en ook de soundtrack is mooi en passend.

Beetje jammer van de ondermaatse effecten, anders had het makkelijk 4* kunnen krijgen. Nu blijf ik hangen bij 3.5*

Film nestelt zich ergens tussen China en Korea wat het Aziatisch horrorgebeuren betreft. Leuk om te zien dat Taiwan meer en meer probeert een aantal andere filmische wegen in te slaan.

Fijn.

Nét iets beter dan z'n voorganger heb ik het gevoel. Het is allemaal net wat classier dan de eerste film, maar uiteindelijk heeft deze film dezelfde kleine probleempjes die van de eerste net geen meesterwerk wisten te maken.

De martial arts scenes zijn nog steeds net iets te karig en de uitwerking van het verhaal nét iets te uitvoerig. De setup tijdens het eerste uur is anders wel geslaagd en het is een verademing om een film als deze te zien zonder een overdaad aan onnodige CG. Niet dat er niks uit de computer komt gerold, maar het is veel minder opzichtig.

Verder een leuk plotje dat jammer genoeg iets te onnodig complex is (als in, iets te veel verwikkelingen), waardoor er veel tijd verloren gaat aan het uitleggen en onthullen van vanalles en nog wat. Persoonlijk zie ik liever iets meer actie. Wanneer die dan uiteindelijk komt is het net niet spectaculair genoeg, al is het ook zeker niet slecht.

Erg fijn tussendoortje is het zeker en aangezien er tegenwoordig maar weinig soortgelijke films zijn die niet compleet verzuipen in CG is het zeker een toegevoegde waarde, maar Lu moet nét dat stapje nog maken om een meesterwerk af te leveren. Sluit zeker niet uit dat dat er nog wel een keer van komt, wat die kwaliteit is er zeker.

3.5*

Jonge Yau, jonge Chui Wai en oude Y&D

Ik was redelijk verrast op Tony Leung in een Y&D spin-off te zien. Dat men graag zijverhaaltjes maakt ron Jordan Chan is niet meer dan logisch (Ekin Cheng zal ook wel wat duurder geweest zijn), maar om Tony Leung hier te zien opdraven is toch redelijk apart.

Wel een meerwaarde voor de film, charisma met hopen. Leuk om hem samen te zien optrekken met Chan, meteen ook zowel een beetje het hoogtepunt van de film. Verder krijgen we een ondertussen bekend recept geserveerd. Triad groepjes die het onderling uitvechten. Een hoop messen, veel getrap en veel haantjesgedrag. Leuk, maar niet echt challenging.

Toch blijft het leuk, deze spin-offs. Uiteraard kan je best de echte reeks eerst zien, anders gaat er wat verloren (niet eens zozeer de personages, wel de hele setting waartegen het zich allemaal afspeelt). Eéntje voor de fans dus.

3.0*

EDM.

Een film die ik enerzijds wel apprecieer, maar anderzijds ook weer niet. XOXO is in ieder geval een teken dat de hegemonie van de rockjeugd-in-film eindelijk doorbroken wordt. Populaire dance is ondertussen 25 jaar oud maar het blijft één of ander raar taboe in films. Zéker in een coming of age gebeuren als dit. Dat moet steevast met rockbandjes enzo gepaard gaan. Dus in dat opzicht erg fijn om te zien dat iets als dit mogelijk is, zelfs al is het waarschijnlijk nog steeds te vroeg voor de filmdinos.

Anderzijds plaatst dat deze film zo'n beetje in de This Is Spinal Tap fase van de overgang. Maw, de hele EDM scene wordt hier allerminst serieus neergezet. Beetje pillen slikken, carnavalkleedjes aan en veel wilde jeugd, met het grootse dance festival als centrale punt. 't Is jammer dat het allemaal zo cliché, ongenuanceerd en clownesque wordt neergezet. Zo'n film waar de uitwassen van een scene als normaal neergezet wordt. Maar ach, binnen 25 jaar zijn we daar ook wel weer van verlost.

Het begin is daarom redelijk vervelend, het einde is vooral een plotje dat afgeraffeld moet worden. Doelen worden bereikt en mensen ontmoeten elkaar eindelijk. Het script is dan waarschijnlijk ook op een halve dagje in elkaar geduwd. Ergste is nog wel de idiote "bad guy", iets wat een film als dit al helemaal niet nodig heeft.

Visueel ziet het er wel fijn uit. Wie rave zegt, zegt fluo uiteraard, maar ook het camerawerk en de editing ogen best fris en fruitig. De muziek is een ander verhaal. 't Is echt wel de meest goedkope en commerciële dance die voor deze film uitgekozen is, met lullige melodietjes, zeikerige vocals en teruggeschroefde bassen. De montage van de muziek is ook veel te braaf, iets wat ik niet echt begrijp want deze film lijkt me toch vooral gericht op een jonger publiek, die zouden toch wel iets realistischere dance moeten aankunnen?

Maar 't is een begin. En voor de liefhebber zit er zelfs nog een bijna-kopie in van de toiletscene in Trainspotting. Aan dat niveau raakt deze film jammer genoeg niet, maar 't is goed om zien dat Hollywood eindelijk een klein beetje wakker lijkt te schieten. Babysteps ...

2.5*

Deze film mist wat actie.

Vooral omdat de actiescenes in het begin zo goed zijn. Het eerste half uur is echt genieten. Er komt een hoop CG aan te pas, maar de wapens van de Guillotines zijn echt geweldig. Verder wordt het ook al snel duidelijk dat Lau hier geld te over had, geweldig camerawerk en prachtige settings.

Dat houdt Lau wel de hele film aan, maar na verloop van tijd verdwijnt de actie en wordt er plaats gemaakt voor meer dramatiek. Daar loopt het dan wat fout, want het materiaal waar Lau mee werkt wordt niet altijd even boeiend weergegeven. Moest meermaals denken aan The Assassins, een film die zo ongeveer hetzelfde deed als deze film, maar dan met een interessantere uitwerking van de scenes tussen de actie door.

Deze Guillotines blijft wel boeien, vooral omdat het er mooi en indrukwekkend blijft uitzien. Maar het tweede deel is wat log, personages zijn nogal huilerig en buiten Shawn Yue is er ook niemand die echt kan overtuigen met z'n personage. Einde tilt de film wel weer iets omhoog, maar dan is het net al iets te laat.

Blijft genoeg om van te genieten en Wai-keung Lau fans hebben genoeg om zich aan op te warmen, maar gezien het budget en het eerste half uur had hier meer ingezeten.

3.5*

Soort van missing link.

De invloed van de Shaw Bros cinema is nog érg voelbaar, maar tegelijkertijd neemt deze film toch ook afstand van die studiofilms en worden er elementen gerealiseerd die pas een goeie 10 jaar later volledig tot ontplooiing zouden komen.

't Is een vroege Yu en da's er ook wel wat aan te zien. Visueel wel een aantal pogingen om er wat van te maken, maar de uitvoering laat regelmatig te wensen over. Het mist zo ook wel een beetje de charme van het Shaw Bros werk, al wordt dat wel gecompenseerd door geloofwaardigere buitenopnames.

Opvallend hard ook, met op het einde ook nogal wat doden aan de kant van de helden. Zelfs Fat gaat er aan, al zal die z'n status toen nog wel anders geweest zijn. Grappig om de jonge Fat aan het werk te zien trouwens. Beetje apart ook, want hoewel hij geen echte villain is hier is hij toch een wat discutabel personage. In latere films is hij doorgaans toch de onbetwistbare held.

Woo-ping Yuen staat ook de payroll, dat komt vooral tot uiteindelijk in het gevecht tegen de duo-vechters en helemaal op het einde. Hij geeft de gevechten net dat beetje extra inventiviteit mee, waardoor het ook op dat vlak wel aardig is. Jammer genoeg zijn de andere gevechten van wat mindere kwaliteit.

Op zich geen heel vervelende film, maar hij valt een beetje tussen schip en wal in. Mist de charme van de Shaw Bros films en steekt wat schril af tegen de jaren '90 films die veel meer bij deze stijl aanleunen. Toch is het niet verkeerd om een keertje te zien. Geen grootse martial arts film, maar wel redelijke filler.

2.5*

Gaat verder bergaf met Wuershan.

Het positieve? Het is ondertussen één van de weinige Chinese films die, ondanks de overdaad aan CG, toch geen al te idioot figuur weet te slaan. Ik vond de CG niet altijd even mooi en/of indrukwekkend, maar het werkte wel. Dat is nog wel eens anders daar in China.

De film is een soort van Chinese Tomb Raider, een verhaaltje over drie grafrovers die ingeschakeld worden om één of ander mythisch relikwie op te graven. Uiteraard hangt er ook een persoonlijke waarde aan het kleinood, waarmee er genoeg aan stof is voor actie, avontuur en wat drama.

Acteerwerk is ok, maar veel werk hebben de acteurs niet in deze typische blockbuster. Het avontuur werkt op zich wel, maar het wordt een beetje levenloos in beeld gebracht. Waar Wuershan's eerste film nog lekker wild en eigen was, is het hier vooral braaf de wetten van de populaire cinema volgen.

Als lomp vermaak werkt het nog wel, de CG is opvallend minder slecht dan gewoonlijk en hier en daar zit wel een leuke actiescene, maar veel meer hoef je van dit vehikel niet te verwachten. En al zeker geen horror, beetje rare marketing vind ik.

3.0*

Mnee, erg mak. Deze anthology faalt op twee belangrijke punten.

Allereerst op het zijn van een goeie anthology. Dit is hét formaat om een beetje te experimenteren met vanalles en nog wat. Het ligt in de verwachting dat niet elk fragment even goed zal zijn, maar elk fragment is redelijk kort dus kan je als regisseur al eens een risico nemen. Dat is hier jammer genoeg niet het geval. De 4 kortfilmpjes zijn braaf en kleuren veel te veel binnen de lijntjes, zowel inhoudelijk als qua stilering. Mission failed dus.

Maar ook op het doel dat deze film zichzelf gesteld had, namelijk bewijzen dan vrouwen ook hun plaats hebben in de regisseursstoel. Nu ben ik daar al van overtuigd en hoeft een geadverteerd project als dit mij daar niet verder op te wijzen, maar het is toch zuur om dan met 4 filmpjes te komen die werkelijk niks substantieels toevoegen. Het lijkt wel of ze schrik hadden iets slechts te doen en daarom maar veel te braaf de regeltjes gevolgd hebben.

Van de vier filmpjes is enkel de eerste nog ietwat memorabel. Vooral vanwege één bloederige scene en redelijk creepy make-up naar het einde toe. Maar daar moet je het dan ook mee doen. Interessants aan deze anthology zijn de tussensegmenten, jammer dat Carrillo geen short voor haar rekening genomen heeft, dat had deze film nog het nodige karakter kunnen geven.

Slecht is geen enkel filmpje, dus ook geen lage score, maar voor 80 minuten middelmaat kijk ik niet naar een anthology, dan mis je nét de kracht van deze formule. XX is gewoon een gefaald project, als doorsnee filler nog wel aanvaardbaar, maar meer hoef je echt niet te verwachten.

2.5*

Als dit geen manga/anime verfilming is weet ik het ook niet meer.

Fukasaku ging ooit serieus de minst in met deel 2 van Battle Royale, blijkbaar heeft hij zich toch kunnen herpakken. X-Cross is geen geweldige film, daarvoor zijn er iets teveel details die net niet goed zitten, maar fun is het wel.

Visueel erg aardig. Soms wat lelijke CG en nogal modaal camerawerk in sommige scenes, maar evenvaak erg leuke effectjes en best tof geëdit. Kostumering en setting waren trouwens ook érg oke.

Nogal aparte verhaalstructuur die best werkt, maar iets teveel onnodige twists bevat. Ook best een beetje wazig soms voor wie de manga niet kent, maar uiteindelijk valt het best allemaal te volgen, gesteld dat je een beetje mee wil gaan in de complete onzin.

De dame met de schaar was het leukst, verder een geniale bijrol van "Ugly Guy" en een aantal erg toffe scenes (schaar vs kettingzaag). 't Is jammer dat het visueel nét niet goed genoeg is, dat het acteerwerk niet net wat beter is en dat het allemaal nét niet verder gaat, maar avondje fun vind ik dit zeker wel. Al kan je je maar beter niet storen aan typische manga over-the-top nonsens.

Dikke 3.5*

De cover van deze film is meteen ook het meest sleazy stukje.

Verder een typisch 80s actie/thrillertje. Never mind het echte jaartal, de kleuren, de belichting, de foute soundtrack ... 't Is duidelijk waar deze film z'n inspiratie haalt.

Wat meteen ook al duidelijk maakt hoe boeiend deze film is. Behalve het gemene einde is hier eigenlijk niks te beleven. Been there, done that, en allemaal wansmakelijk slecht. 1* voor het leuke einde, meer kan en wil ik er ook niet over kwijt. Niet dat hier de eerste jaren nog iemand naar gaat kijken.

Best oké.

Inderdaad een nieuwe Bond, maar dan gemaakt vanuit een extreme sports instelling. Met een opgeblazen actieheld, tattoos, nu-metal en electronica, motors, base jumps, snowboards en wat je maar wil.

Maar verder blijft het redelijk trouw aan de bekende formule. Inclusief gadgets en iemand die de hele bende met kennis van zaken aanstuurt. Het is soms een wat gekke combinatie, maar het werkt wel. Vooral omdat de actiescenes groots opgezet zijn en vermaken, ook omdat Diesel zich wel kan vinden in een rol als deze.

Twee uur is misschien wat lang voor xXx, het verhaal stelt niet zo bijster veel voor en de intrige die toch een beetje nagestreefd wordt komt nergens goed uit de verf, maar er zit gelukkig genoeg actie in zodat het nergens dreigt stil te vallen.

Lomp vermaak, maar da's exact wat het wil zijn en exact wat het brengt.

3.0*

Edit: En terwijl iedereen blij lijkt met de Rammstein cameo in het begin vond ik het veel leuker om Orbital halverwege bezig te zien. Jammer genoeg één van hun mindere nummers, maar toch tof.

Erg amusant.

Zo'n film die gelukkig erg goed beseft dat het niet al te serieus hoeft. Niet al te serieus mag zelfs, want het is dan dat dit soort films vaak plat op hun bek gaan. Het resultaat is een redelijk onnozele actiefilm met ridicule actiescenes, die allemaal met een welgesmaakte glimlach neergezet worden.

Vin Diesel vs Donnie Yen en Tony Jaa, al mag het geen verrassing zijn dat ze uiteindelijk toch aan dezelfde kant terechtkomen. Alsof Yen en Jaa zich laten neerzetten als bad guys.. Voor het plot hoef je deze film echt niet te kijken, da's gewoon een excuus om enkele blitse actiescenes op te zetten.

En die weten best te overtuigen. Met lekker veel lawaai en zwier scheuren ze over het scherm. Het houdt het tempo erin en geeft Caruso ook geregeld de kans om visueel een beetje uit te pakken. Niet te veel, want buiten vermaak heeft deze film echt geen enkele pretentie, maar wel net genoeg om het ook visueel aantrekkelijk te houden.

Er zouden meer films als deze mogen zijn. Geen seconde serieus te nemen, maar dat zijn actiefilms zelden, hoe hard sommigen ook pogen.

3.5*

Iets minder dan het eerste deel.

Geen grootse Vin Diesel fan, maar Ice Cube laat toch zien dat zo'n man best waarde kan hebben. Zonder hem is het xXx gebeuren meteen al iets minder. De rest van de cast doet het ook niet al te best trouwens, al is dit ook weer geen film die het meteen van goed acteerwerk moet hebben.

Lee Tamahori levert meestal basic maa kijkbare actiefilms af, dat is hier niet anders. Het begin is nog wat aan de saaie kant, daarna wordt de actie steeds grotesquer. De beperkte CG staat het spektakel af en toe wel in de weg en er zijn betere actiefilms die met nog grootsere verwoesting pronken, maar het keek toch best aardig weg en zorgde geregeld voor een klein glimlachje.

Geweldige cinema is dit niet, zit ook niet meteen te wachten op dat derde deel, al zet ik die waarschijnlijk wel een keertje op wanneer het uitkomt. Beetje loze filler is het, maar niet echt slecht of vervelend.

2.5*