Opinions

Goed.

Al vond ik Tanada's vorige toch net iets beter. Ain't No Tomorrow's is een leuk schooldrama geworden, maar weet zich net niet genoeg te onderscheiden van een hoop andere (ook goede) Japanse dramas.

Wel iets specifieker en gedurfder, ook typische een benadering van het thema seksualiteit zoals alleen vrouwelijke regisseurs dat durven. Net dat ietsje directer en opener. Het levert een aantal leuke en eerlijke scenes op, drama afgewisseld met een vleugje humor, nooit echt opvallend of overheersend, maar wel aangenaam aanwezig.

Acteerwerk is goed, visueel had het iets mooier gemogen. Ook de soundtrack is net iets teveel behang. Qua stilering ook best klassiek allemaal. Zo'n shot van een wolkenhemel om twee scenes aan elkaar te binden komt hier een beetje geforceerd over.

Maar verder makkelijk en vlot kijkvoer. Een mooi drama, net niet opvallend genoeg maar verder wel kwalitatief. Indien mogelijk komen de andere twee Tanada's ook nog wel aan de beurt.

3.5*

Ishikawa is het inderdaad niet.

Al zit in de film nog steeds erg duidelijk een basis van het typisch Japanse drama. Dat wordt echter zeer kundig gecombineerd met in-your-face cinema als Irrév, aangevuld met een zekere dosis Paranoid Park en een flinke portie Pornostar (het Japanse nihilisme).

Nakajima slaat zwaar om zich heen, net als de personages. De film lijkt dan ook meer op een film gemaakt door de personages dan voor de personages. Dat is net wat het zo sterk maakt. Het voelt erg energetisch en dynamisch, lekker wild en ongenuanceerd.

Verder ook mooi gestileerd. Ik deel alle kritiek op DV niet, voor films als deze is het geniaal, zeker als er verder aan gesleuteld wordt. Sommige scenes op het dak leken wel geanimeerd.

Prachtige film, mooie combinatie van shock en poëzie, Nakajima maakt het wat mij betreft meer dan waar. 4.5* en een uitgebreide review.

Film die mij deed denken aan The Others, The Dark en Saint-Ange. En zoals linn ook al opmerkte, The Devil's Backbone.

3 van de 4 zijn ook Spaanse horrors dus er zit daar blijkbaar een lijn in. Sfeervol, stijlvol, een paar erg pakkende scenes.

Toch mist er ook steeds iets. Nét dat ietsje meer om het superspannend te maken. Echt helemaal overtuigen doet het nooit, misschien iets te klassiek ? Iets te braaf en beproefd ?

Wat het ook mag zijn, het blijven mooie en erg stijlvolle films. Genoeg sfeer en de scene met de roterende camera en de "excorcist" zijn erg knap. Hoewel de opzwengelende muziek in laatstgenoemde wat goedkoop bleek.

Maar erg fijne film, goed voor anderhalf uur mooie spanning met twee scenes waar het puntje van de stoel wat dichterbij kwam. Beetje jammer dat het nooit helemaal bereikt wordt, maar verder niks op aan te merken.

4.0*

Kei Fujiwara is een raar vrouwtje. De eerste vrouwelijk regisseur die de muur tussen "mannen" en "vrouwen" films totaal sloopt.

Meestal merk je wel ergens dat een film van een vrouwenhand komt. Organ daarentegen is ziek. Nog het best te plaatsen naast films als Tetsuo en Pinocchio 964. Manische, weirde, freaky gedrochten, die als een stoomwals over het scherm razen.

Organ is wel iets bedaarder. Braver zou ik het niet durven noemen, maar de editing is wat rustiger. Verder wel erg rauw, grafisch en geschift. Stevig wat gore ook, overdreven verminkte mensen, veel bloed, overdreven acteive performances.

Had eigenlijk niet zoveel verwacht van dit filmpje, maar viel me erg goed mee. Hoe langer je kijkt, hoe moeilijk het wordt je ogen te geloven. Zullen wel veel mensen op afknappen, maar mij doet het wel wat. Lekker druk, lekker vreemd, geen handrem in zicht. Visueel had het mooier gekund, vooral in de afwerking. Budget zal wel een reden zijn, en waar voorgenoemde films dat door editing totaal wegwerken was dat hier vaak niet zo. Toch enkele erg knappe scenes gezien. Soundtrack is wel erg in orde. Erg sfeervol, erg passend. Ook hier een "versoundtracking"van het industrial genre, al is het algemeen iets rustiger.

Twijfel een beetje tussen een 3.5* en 4*, maar omdat er van dit soort film gewoon veel te weinig zijn ga ik toch voor een kleine 4*. Zeker de moeite een keer te zien, geraakt niet op het niveau van z'n voorbeelden, maar Fujiwara levert een freaky stukje film af.

PS: meest indrukwekkende scene was de "vlinder" scene. Prachtig stukje cinema.

Leuke, maar atypische Tsuruta.

De new wave is een beetje voorbij, de Japanse horror is weer wat meer divers. Deze film gaat weer meer de klassieke Rampo richting uit maar injecteert wat vreemde maar interessante moderne elementen.

Het Orochi personage is vreemd, past op zich ook niet echt, maar werkt wel. Iemand die observeert vanuit de schaduw en slechts sporadisch de gebeurtenissen orchestreert.

Ziet er mooi uit, leuke invalshoek, zeer fijn sfeertje. Je herkent er maar weinig Tsuruta in, wat op zich niet eens zo erg is wat mij betreft.

Verwacht idd alleen geen gore of echte spanning. Dit soort horror drijft op tragedie.

4.0* en een uitgebreide review

Toch wel teleurstellend.

Verhaaltje deed mij denken aan 80s gedrocht Mikey, al zullen er vast nog genoeg andere films met gelijkaardige verhaallijn zijn.

Waar deze film voor mij staat of valt is de manier waarop Esther de familie tegen elkaar opzet. Jammer genoeg vond ik het maar weinig overtuigend en vooral nogal saai uitgewerkt. Esther zelf doet het wel erg goed, maar de plannetjes en manipulatie is verre van ingenieus genoeg om te entertainen.

Verder vooral erg veel drama in deze film. Veel te traag en langdradig, zeker wanneer de kern toch al niet weet te overtuigen. De eindtwist was nog wel aardig, hoewel het toch wel een deukje geeft aan het Esther personage.

Visueel verder erg karig, waardoor vooral de op- en aftiteling weten te overtuigen, nooit een goed teken. Muziek is mij verder niet eens opgevallen, buiten enkele lawaaierige intermezzo ter schrikeffect.

Degelijke film met een ijzersterke hoofdrol, maar veel te saai en te braaf uitgewerkt.

2.0*

Slecht.

Vooral goedkope schlock. Slecht acteerwerk, goedkoop camerawerk, erg slecht afgewerkt op zowat alle gebied. Als compensatie krijg je af en toe wat overdreven gore. Dat is dan ook meteen het enige waar de film wel een beetje op scoort. Al moet je snel zijn, want het budget laat niet al te veel money shots toe, sommige pogingen zien er jammer genoeg ook wat knullig uit (zoals bij het zwarte nonnetje, overduidelijk een pop op het einde).

Verder een onnozel verhaaltje. Vooral de religieuze background voegt weinig toe, behalve wat irritatie omwille van het belachelijke gebrabbel van de killer. Het is allemaal wat jammer, want had de regisseur zich iets meer bij de basics gehouden, had er best een nog vermakelijk filmpje ingezeten. Maar alle pogingen om er wat "meer" van te maken gaan compleet de mist in.

De goreliefhebber heeft een aantal momentjes om zich aan op te warmen, verder ook wel een smerig filmpje, maar te goedkoop om leuk te zijn. De regisseur mist duidelijk talent.

1.0*

Goed.

Met Mishima in de regisseurstoel en Asano als belangrijkste acteur lagen de verwachtingen misschien iets hoger, maar los daarvan is dit gewoon een erg strak en mooi uitgewerkt drama. De basiskwaliteit is absoluut daar, alleen bleef het daar af en toe een beetje bij vond ik.

Asano kiest de laatste jaren toch vooral voor wat veiligere films. De maffe, weird en experimentele tijd is duidelijk voorbij. De man is ondertussen ook wel wat ouder, maar ik zou hem toch graag weer eens een wat opvallendere rol zien spelen. In dit soort films bewijst hij ook gewoon een erg goed klassiek acteur te zijn, maar daarmee benut hij niet z'n volle kunnen.

De film is verder ook net iets teveel op het drama gericht, al zijn er ook wel enkele gestileerde momenten en weet Mishima toch ook enkele memorabele scenes vast te leggen. Er valt verder ook niet zo heel veel negatiefs te zeggen over de film, behalve dan dat het een beetje de geniale of écht pakkende momenten mist.

Zeker niet slecht dus, wie houdt van de wat klassiekere dramas heeft hier zeker een aardige kluif aan.

3.5*

Geen berichtje van mij ? Vreemd .

Herinner me deze toch als een sfeervol, licht en lief filmpje. Eén van de weinige keren ook dat het Koreaans mij als taal kon bekoren. Maar snap de kritiek verder wel. In ieder geval de beste uit de lichting Koreaanse animaties. Mari en vooral Beautiful (nogiets) zijn erg slecht.

Fijn werkje dit.

Vond de link tussen beide werelden geslaagd, daarna ook een aardig creatieve uitwerking van de animatiewereld. Veel geinige ideetjes en grapjes.

Live action gedeelte viel ook goed mee, Murray doet het aardig als smerig vatsig droogkloterig ventje. Toch een rol die hem het beste afgaat.

Beetje jammer dat na het introduceren van de hele setting het tweede deel wat op het té standaard verhaaltje gaat leunen. Gebeurt wel meer bij de Farrellies, en hoewel het dan nog steeds aardig blijft allemaal maakt het de films toch steeds iets minder dan had kunnen zijn.

Verder ook slechte keuze om de stem van Chris Rock te nemen. Hoewel hij het op zich niet slecht doet is zijn stemgeluid veel te typisch waardoor je een film lang naar Rock zit te kijken. Nooit goed bij animatie, want ze animeren die figuurtjes uiteraard niet voor niks.

Geinig filmpje, op zich een buitenbeetje binnen het oeuvre van de Farrellies al herken je er wel wat van in terug.

3.0*

Geniale film. Sumida is gewoon geniaal. Uniek personage, unieke acteur. Zal denk ik nooit nog een andere rol krijgen, of zelfs kunnen spelen, maar de man heeft indruk gemaakt.

Verder is de mix tussen cyberpunk esthetiek en bijna documentair drama redelijk uniek.Werkt ook goed, zit een fantastische (meer electronisch dan echt industrial georienteerde) soundtrack onder en tijdens de experimentelere scenes geweldig gebruik van zwart/wit, heerlijk geëdit.

NIet zo'n makkelijke film om kijken, vooral omdat het Sumida's personage niet meteen voor de wind gaat. Misschien nog wel het interessantste aan de film. Een ernstig invalide man casten in een weinig verheerlijkende rol.

Dikke 4.5*, dikke aanrader en nog een dikke review.

Blijft boeiend.

Slimme mix van een aantal stijlen en insteken, zodat de film op verschillende fronten werkt. Wie niet zoveel van de otaku cultuur kent krijgt hier een mooie inleiding. De film is verder ook niet blind voor de gebreken ervan, maar is tegelijkertijd ook niet dismissive. En daarnaast krijg je ook nog eens een stukje geschiedenis, aangezien het geheel gebaseerd is op de oprichting van de Gainax studio.

Half animatie, half mockumentary, met de Gainax leden die zichzelf eigenlijk een beetje belachelijk maken. Een is en blijft een rare mix, maar gek genoeg werkt het wel erg goed samen, en zorgt het ook voor de nodige afwisseling, zodat het nooit te saai of té in-crowd wordt.

De animatie is netjes, de fake docu segmenten zijn grappig vormgegeven en het tempo is vlot. Voor een onderwerp wat niet geweldig toegankelijk is, is de film zelf dat wel. In de 30 jaar sinds release is er wel wat veranderd, maar de kern is denk ik nog steeds wel herkenbaar en relevant.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig filmpje.

Švankmajer komt het best tot z'n recht wanneer hij z'n fantasie de vrije loop laat gaan. Jammer genoeg is dat niet gedurende de hele film. Zorgt dat er ook wat saaiere stukken inzitten en dat de film uiteindelijk ook wat te lang duurt.

Visueel is het echt pover. Lelijk filmpje dat baadt in armoedige kleuren en uitzicht. Het uitgangspunt maakt een hoop goed, Otik zelf ook. Hoewel deze jammer genoeg niet echt vol in beeld wordt gebracht en ook de animatie een beetje karig oogt. Geldgebrek voor wat beters ?

Acteerwerk was daarbij redelijk matig, gelukkig entertaint het allemaal wel en is het boeiend genoeg om uit te zitten. Blijf Švankmajer iemand vinden met veel potentieel maar erg onverzorgde films.

3*

Mjah, ik vond Bana eigenlijk de enige die een beetje goed wist te acteren.

Portman is al lang niks speciaals meer ene Johansson is zo'n boerendochter dat ze compleet verloren loopt in deze rol.

Verder had ik zeer weinig met de eindeloze intriges en het continue gewissel van macht. De ene keer heeft de één de touwtjes in handen, vijf minuten later de ander, en zo gaat het nog wel even door.

Visueel enkele plaatjes, maar vooral de binnenshots zagen er slecht en onderbelicht uit. Enkel wanneer met het zonnetje werd gespeeld leefde de film een beetje op. Verder ook een nogal vreemde soundtrack, die zeer drukkend en beangstigend overkwam, maar eigenlijk haaks op de film zelf staat.

Verder ook gewoon mijn ding niet. 1.0*

Redelijk.

Beetje gek om Jackson en The Rock er na een kwartier al uit te gooien, maar kon er best om lachen. Verder werkt het duo Ferrell/Wahlberg wel, al is Ferrell wel duidelijk de sterkste schakel.

Voor een comedy vond ik dat er apart veel actie inzat. Die actiescenes waren ook niet eens zo slecht uitgewerkt. Zo zitten er nog een aantal aparte scenes in (de barscene) die je eigenlijk niet in een film als deze zou verwachten. In dit geval ook niet echt negatief bedoeld.

Film duurt alleen iets te lang en naar het einde toe wordt het allemaal wat flauwtjes. Het bekende riedeltje moet weer eens gedraaid worden, los daarvan blijft ook het einde redelijk lollig.

Geen geweldige film, maar best amusant en Ferrell is hier aardig op dreef. Een stuk beter dan z'n vorige probeersel.

3.0*

PS: Keaton ziet er echt schrikwekkend oud uit. Had hem eerst helemaal niet herkend.

Sterk.

Eentje die makkelijk in het rijtje van A24 zou passen, verwacht dus niet teveel in-your-face horror, wel de onderkoelde soort met een stevige arthouse insteek. Gore is spaars, de film richt zich vooral op een ongemakkelijke sfeer en een beetje mystery. Want zo heel veel wordt er ook niet uitgelegd.

Als de A24 link wat te breed is, denk dan vooral aan films als The VVitch. Allicht omdat er een zeker Celtisch sfeertje hing (niet zo heel vreemd voor een Ierse film), maar ook qua tempo en sfeerzetting hebben de films wel een beetje gemeen. Visueel in ieder geval erg netjes gedaan, soundtrack is ook best sfeervol maar had wat mij betreft net ietsje meer mogen zijn.

Acteurs doen het ook goed, fijn dat Huisman eens een echt goeie film weet uit te kiezen, dan komt hij ook beter tot z'n recht. Verder net iets te traag in het middenstuk en had toch ook niet ietsje meer echte horror willen zien, maar zeker wel een aparte en interessante film. Aanrader voor de liefhebbers van wat serieuzere horror die volop inzet op sfeer.

3.5*

Matig.

Een horrorfilm die weinig nieuws brengt, behalve dan dat het allemaal op een andere locatie afspeelt. En op zich zou dat ook wel kunnen werken. Indië is sfeervol, het land wordt mooi in beeld gebracht en de lokale gebruiken en legendes krijgen een leuk plaatsje in de film. Alleen wil het niet echt spannend worden.

Ook de link met Jungle Book is hoogst eigenaardig. De film is blijkbaar opgenomen in het huis van de schrijver, de naam van de knuffel verwijst naar Jungle Book en het boek zelf wordt er ook letterlijk bijgehaald. Maar vogens mij voegt het niet veel substantieels toe aan de film zelf. Gewoon énorm veel verwijzingen, of ik moest iets gemist hebben?

Het verloop van het plot laat zich net iets te makkelijk raden, terwijl de film net erg z'n best doet om alles nog gedetailleerd uit te stippelen. Dat maakt het soms iets te saai en té voorspelbaar. Ook de geesten zijn niet eng genoeg. Less is more maar de film vindt nooit echt de goeie balans, waardoor het allemaal iets te flauw blijft.

Acteerwerk is redelijk, maar je krijgt wel duidelijk met twee verdwaalde acteurs te maken. Visueel gelukkig wel sfeervol en het duurt ook allemaal niet te lang, al had er volgens mij best nog wel een kwartiertje uit gekund om het nog wat vlotter te laten verlopen. Vooral omdat het allemaal al zo voorspelbaar is.

Niet verkeerd, maar toch vooral vulsel.

2.5*

Yuk.

Pompeus, dat is vooral het woord waar ik achteraf mee in m'n hoofd zat. Misschien niet zo heel verwonderlijk, aangezien het hier gaat om een film over film, die verzanden wel vaker in hoogdravend gemijmer. Welles probeert het nog wel op te leuken, maar ook daarin faalt hij compleet.

De dialogen zijn compleet verschrikkelijk. Als Welles het kritisch bedoeld heeft, blijft het veel te netjes en te braaf, als het serieus bedoeld is dan is het werkelijk om te huilen. Ook de regie en editing zweven ergens tussen schip en wal. Het is allemaal erg druk en zenuwachtig, maar nu ook weer niet zo dat het strak rhythmisch en overweldigend wordt.

Acteerwerk is matig, de film in film is dan nog het leukst (maar blijkbaar wordt daar dan de draak mee gestoken). Ik heb sowieso al snel een hekel aan regisseurs die films over het vak maken. Of het nu kritisch bedoeld is of als ode, het voelt al snel aan alsof men erg graag zichzelf hoort praten. Deze film is daar eigenlijk een perfect voorbeeld van. Vervelend van start tot finish. Half puntje voor de vorm die toch nog enigsinds uitdagend is, hoe gefaald ook.

1.0*

Matig.

Mann komt er in deze film nog het leukst vanaf, Diaz zit niet helemaal lekker in haar rol en Upton ziet eruit als een domme doos en acteert er ook naar. Haar introductie doet de film niet al te veel goeds.

Daarbij is ook de rol van Coster-Waldau wel érg eenzijdig. Prototype player, maar ook nog eens fraudeur blijkbaar. Om het allemaal wat aan te dikken. Daar tegenover staat de rol van Kinney, de lieve, knuffelbare broer die het zo goed meent met iedereen (en ook goed boert, aan zijn enorme huis aan het strand te zien). Allemaal stereotypes die gericht zijn op het vrouwelijke deel van de kijkers.

Qua humor valt het nog wel mee, al komt het vooral met vlagen. Soms wat flauw, geregeld toch leuk genoeg. Alleen het plot van de film eist teveel tijd op en maakt met z'n 110 minuten aan omzwermingen er een veel te lange film fan. Dit had makkelijk in 90 minuten gekund.

Op zich niet héél vervelend, maar iets te eenzijdig en makkelijk.

2.0*

Best aardig.

Al vind ik het wel jammer dat bij dit soort films het scifi gedeelte zich vooral beperkt tot een initieel idee. Dat wordt dan een beetje uitgewerkt, maar er gaat altijd wel wat mis en de rest van de film baseert zich op redelijk simplistische technodoom.

Het hoort er misschien wat mij, maar dat thriller gedeelte is zelden naar behoren uitgewerkt. Ook hier is dat veruit het zwakste deel van de film. De opzet is best leuk en interessant, maar het gaat iets al te snel mis en met het core idee wordt verder maar bitterweinig gedaan.

Acteerwerk is aardig, visueel ziet het er ook niet verkeerd uit. Hier en daar ook best vaag en spannend genoeg, maar over de gehele speelduur mist het toch een beetje consistentie. Het drama wil niet echt vatten en het thriller gedeelte is eerder saai.

Wel een redelijk scifi tussendoortje, maar wie hoopt op enige intelligente toekomstvisie kan maar best al z'n verwachtingen temperen.

3.0*

Bekwaam gemaakt film, zeer sfeervol neergezet.

Jammer genoeg volgt het te strak het voorgeprogrammeerde pad, waardoor het nergens spannend wordt. Wat opvalt op het einde is dat het dramagedeelte van de film het sterkst is, en hier wel wat meer mee gedaan mocht worden.

The Others is een goed voorbeeld van een film die zich te veel focust op "de clou", zodat de rest van de film wat te langdradig wordt, en zich maar wat voortsleept tot het einde, dat dan alles zomaar moet goedmaken. Al moet gezegd dat zo'n films het algemeen wel zeer goed doen, dus is het misschien ook niet zo verwonderlijk. Voor mij hoe het hele Usual Suspects/Fight Club/Se7en/Memento/Sixth Sense gebeuren niet zo.

Verder wel knap gemaakte film dus, met een opmerkelijke rol van Kidman en net niet vervelende kinderen. Ook al heel wat.

3.5*, zeer kundig en sfeervol maar te steriel en levensloos om echt goed te worden.

Toffe film.

Visueel af en toe compleet geschift kleurenpalet, maar doorgaans erg sfeervol. Leuke setting, bij momenten cool camerawerk en erg gestileerd. Acteerwerk en verhaaltje iets minder interessant, al is de game development angle wel interessant.

Wie eens wat anders wil dan zwartharige geesten, kan deze wel eens proberen. Al moet je best wel tegen een aantal zeer aparte kleurencombinaties kunnen.

4.0* en een uitgebreide review

De allereerste Sono feature.

Blijkbaar heeft Sono daarvoor nog wel wat kort werk gemaakt, maar deze staat (op IMDb althans) te boek als z'n eerste film. Al mogen er waarschijnlijk wel wat extra quotes rond het woord film, want het is allemaal wel érg ruw.

Duidelijk dat Sono hier nog erg jong was, het jeugdige enthousiasme is ook zo'n beetje het enige wat deze film een beetje overeind houdt. Veel geschreeuw vooral, erg slechte beeldkwaliteit en een schuddende camera waar menig modern Hollywood film stevig jaloers op zou zijn. Het is moeilijk om af en toe niet aan Tetsuo te denken, maar Sono mist duidelijk de visie en kunde van Tsukamoto om er iets kijkbaars van te maken.

Kon maar erg weinig uit de film halen. Het is een behoorlijke aanval op de zintuigen en hoewel Sono vast wat te zeggen had kon ik het er niet echt wat uit opmaken. 100 minuten is dan ook ruimschoots te lang voor een film als dit.

Maar als Sono liefhebber natuurlijk wel iets wat je gezien moet hebben. De man heeft toch een zeer vreemde carriereopbouw gekend. Allicht dat het voor sommige liefhebbers van het experiment nog wel goed kan vallen, maar ik zou toch vooral aanraden deze film niet op te zetten als je even een gezellig tussendoortje wil.

1.0*

Erg fijne Hiroki.

Gezien het onderwerp had ik misschien een iets gewaagdere film verwacht van hem, maar dit is meer een luchtige Hiroki geworden. Doet af en toe zelfs ietwat aan Koreeda denken, al vind ik Hiroki beter in dit werk.

Fijn thema dat rustig en sereen uitgewerkt wordt. Sterk acteerwerk (maar daar zorgt Hiroki altijd wel voor), veel fijne, warme plaatjes met een hoop Japanse dramaclichés (landelijke omgeving) en een klassieke soundtrack.

Een Hiroki op niveau dus. Niet z'n beste werk, daarvoor is het misschien net iets té braaf, maar verder met volle teugen van genoten. Toch raar dat zijn films niet meer opgepikt worden.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Leuk om eens een wat ander hoofdpersonage te zien, meestal draaien Japanese dramas toch rond ofwel oudere mensen, ofwel schoolgaande jeugd. Een 40er die terugblikt op z'n leven totdusver zie je niet zo vaak. Ook fijn dat Mori er wat extraatjes aan weet toe te voegen.

Zo ziet het er allemaal piekfijn uit. Van de sfeervolle locaties, tot de mooie belichting en het zuivere camerawerk. De soundtrack is ook net wat moderner en het acteerwerk van erg hoog niveau. De antichronologische vertelling is de kers op de taart. Ondertussen niet zo héél origineel meer, maar binnen een puur drama werkt het toch net wat anders.

Hoorde dan nogal wat mensen dat deze film er best inhakte, persoonlijk kon ik me wel vinden in het hoofdpersonage, al kijk is misschien wat positiever op m'n verleden terug. In ieder geval wel wat herkenbare momenten, maar ik ben dan ondertussen ook al de 40 gepasseerd.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig.

Fijn acteerwerk van Aoi en Shôfukutei is hetgeen de film redt. Verder aardig rustig verteld, redelijk subtiel (al ligt het sentiment vaak wel op de loer) en een mooi einde.

Maar het mist toch echt dat extra beetje wat andere Japanse dramas wel hebben. Het blijft wel erg braaf en binnen de lijntjes allemaal. Veel bruine kleurtjes, traag tempo (maar nooit écht mijmerend) en wat drama om er wat gewicht aan mee te geven. Deze had zo als inzending van de Oscars kunnen dienen had ik het gevoel.

Het is dat de acteurs er toch nog wat van maken, het is verder ook niet érg dik aangezet of zwaar sentimenteel, maar voor mij had het toch net iets spannender en korter gemogen. Redelijk doorsnee drama dus, maar niet slecht.

3.0*

Jingle Ma & z'n Raiders zijn er weer.

Het is toch al een tijdje wat stil rond Ma. Hij heeft een jaar of twee geleden nog wel iets komisch/romantisch uitgebracht, maar die film heb ik maar laten schieten. Dit derde deel in de Raiders reeks leek me dan wel weer leuk.

En dat was het ook gewoon, meer zelfs, het behoort tot z'n betere werk. Uit de verte valt het wat te vergelijken met de Oceans films, maar dan wel duidelijk op z'n Hong Kongs. Dat betekent wat gekker, iets luchtiger en met wat meer aandacht voor de actiescenes. En aangezien het uit de Jet Tone stal komt, visueel ook wat aantrekkelijker.

Serieus valt dit absoluut niet te nemen, het is dan ook ongegeneerd entertainment. Ma zorgt er in ieder geval wel voor dat het van start tot finish vlot loopt, dat er genoeg te genieten valt qua actie en dat de luchtigheid ten alle tijden blijft overheersen.

Fijn Hong Kong blockbustertje dus. Niet zo heel speciaal, wel erg leuk.

3.5*

Njah.

Volgens mij komen dit soort filmpjes zo van de band gerold. Een aaneenschakeling van bekende horrorclichés, je kan een film als deze wel dromen. En dan is het niet eens een nachtmerrie, want zo eng is het allemaal niet.

Het is vooral erg zoutloos allemaal. Wie weet wat zo'n bord doet (en dat mag je van een horrorfan wel verwachten) weet zo hoe het eerste uur opgebouwd wordt, daarna schakelt de film al snel naar een lijk in de kelder - geest verhaaltje, inclusief matige twist.

Lin Shaye zit erin, da's vijf minuten grappig. Er was ook wel budget genoeg voor wat effectjes enzo, al is het mij onduidelijk wie z'n geld in dit soort onzin wil steken, maar dat is het wel zo'n beetje. Verder een flauwe, slaapverwekkende film. White mag z'n koffers pakken.

1.5*

Flanagan's Ouija.

Na de film uit 2014 het redelijk normaal dit als een sequel (of prequel) te zien, maar praktisch gezien is dit gewoon een Flanagan project rond een Ouija board. Qua stijl, aanpak en verhaallijn hebben de films eigenlijk niks gemeen met elkaar.

Sowieso apart om een regisseur als Flanagan aan te trekken voor een vervolg van een half geflopte eerste poging. Of moeten we dan toch de Blumhouse promos geloven en zijn die kerels echt begaan met het horror genre. Daar begint het zo af en toe toch echt op te lijken. In ieder geval leuk om eens een vervolg te zien met een stevige kwaliteitsinjectie, ipv de typisch cash-in opzet.

Het Ouija gebeuren is een subset van de haunted house film, in dat opzicht moet je dan niet ál te veel originaliteit verwachten. Handjes op het driehoekje, een eerste poging waar iemand de boel zit te verzieken en daarna het echte geestenwerk. Wie een originele invalshoek verwacht kan maar beter een andere film uitzoeken.

Flanagan moet het sowieso meer hebben van de uitwerking en daarin wordt hij steeds beter. Sterke opbouw, een paar creepy scenes en een einde dat er best mag zijn. Acteerwerk is ver boven de norm, de jump scares werken en de CG wordt nuttig ingezet. De liefhebber van dit werk blijft niet op z'n honger zitten.

Maar toch blij dat Flanagan tegenwoordig ook graag met Netflix in zee gaat, want dit soort films in de bioscoop kijken is zowat stier onmogelijk geworden. Of ze zouden een manier moeten vinden om KNT niet enkel op leeftijd af te toetsen. Teveel giechelnichten die zich een hele film lang kenbaar moeten maken in een poging het droog te houden. Hoe moeilijk is het gewoon je bek te houden. Nee, dan liever gewoon thuis kijken op dag 1 van release.

Maar verder een fijn horrortje, Flanagan stelt niet teleur en is ook iemand die op geregelde tijdstippen met een nieuwe (horror) film komt aanzetten. Naast Bousman ken er ik van dat soort niet veel meer.

3.5*

Typische individufilm.

Takuya Fukushima, daar draait het allemaal om. Schrijver, regisseur en hoofdrol. Hij had duidelijk wat te melden, het resultaat is deze film geworden.

Het begint een beetje moeizaam, Fukushima neemt dan ook niet de makkelijkste weg. Hij gaat uit van een kleine scifi basis om daarop een soort van filosofische laag te breien. Veel geld was er niet, daarom dat bepaalde plotpunten ook gewoon via tekst verteld worden.

Echt sympathieke personages kent de film niet, het is af en toe ook goed bijpeddelen om alles te kunnen volgen, maar na een uurtje begint de sfeer echt te aarden en wordt het steeds boeiender. Einde laat wat op zich wachten (vooral veel momenten die perfecte eindpunten waren geweest, maar het blijft maar doorgaan), maar het laatste uur is gewoon echt de moeite.

Aan regie kant is er nog wel wat werk voor Fukushima, maar het potentieel is er zeker. Bij momenten mooi camerawerk en sterk gebruik van de soundtrack. Misschien iets té geforceerd een boodschap proberen brengen, maar er overheerst achteraf vooral een positief gevoel.

3.5*