Opinions

Mijn quest naar goeie oude films verloopt langzaam.

Onibaba is weer een klein stapje in de goede richting. Naar aanleiding van één of andere Britse reportagereeks wat beelden van deze film gezien, en er achteraan gegaan.

Visueel brengt het wat die beelden voorspelden. Prachtige zwart/wit, erg lekkere contrasten en veel abstractie door het gras. Sommige shots zijn lichtjaren vooruit op gelijkaardige films uit die tijd. Hier kan (kon ) Kurosawa imo nog wat van leren.

Verhaaltje is op zich ook entertaining genoeg, al kon het mij uiteindelijk helemaal niet raken. Reden daarvoor is waarschijnlijk deel één van mijn eeuwig gezeur. Film is een audiovisueel medium, en met de audio was mijns inziens heel wat mis. Gelukkig genoeg enkel in het begin van de film echt irritant (wat een lawaaierig gedoe, deed zelfs soms denken aan een slecht luisterspel op de radio, kwam vaak erg fake over). De rest van de film wat minder nadrukkelijk aanwezig, maar mooie begeleiding van de beelden is er nooit. Erg jammer; kost de film makkelijk een volledige ster.

Lang getwijfeld tussen 2.5* en 3*, de scene in de regen op het einde leek erg duidelijk naar 3* te kantelen, na het zien van het echte einde hou ik het toch maar op 2.5*. Erg makke laatste scene, beetje jammer.

Visueel meer dan oké, verhaal matig, audio kut. 2.5*

Japans.

De beste omschrijving die je een film als deze kan geven. Met de woorden Japan, misdaad en drama kan je perfect een beeld vormen van deze film. De statische shots waar personages uitlopen, de yakuza perikelen, het gelanterfanter, kalme tempo en ja zelfs piano muziek.

Wat deze film mist? Tekenen om ook maar iets boven het gekabbel uit te stijgen. Het is allerminst een slechte film maar heb het ondertussen echt al allemaal 100 keer gezien denk ik. Deze film heeft gewoon helemaal niks wat hem boven soortgelijke films zou moeten uittillen.

Visueel wat mooie shots maar algemeen gezien redelijk doorsnee. Aardig verhaaltje maar voorspelbaar na 5 minuten en toch wel een vreemd gebrek aan motivatie op het einde. Acteerwerk ook aardig maar vooral Aikawa die in z'n bijrol overtuigt.

Enige opvallende was de scene met het zwempartijtje, zeker aangezien die erg dicht tegen het einde aanligt. Jammer genoeg valt net die scene een beetje uit de toon met de rest van de film.

Aardig en goed gemaakt misdaad drama, maar te licht bevonden om op te vallen tussen alle concurrentie.

3.5*

Jammer.

Wanneer er gevochten wordt komt de megalomane regie van Kawasaki weer naar boven. Grootste, weelderig geanimeerde monsters en spectaculaire gevechten zorgen voor de positieve momenten in de film. Naarmate het einde worden deze gelukkig talrijker.

Want de rest is niet al te best. Een flauw hoofdpersonage (weer één of andere gepromoveerde kleuter die de wereld moet redden), pover detail in de animatie, nogal lege achtergronden en een echt gruwelijk slechte soundtrack. Vooral dat laatste is echt een domper, zelfs tijdens de gevechten is de muziek compleet futloos, vaak zelfs niet gepast.

Een groot verschil dus in de verschillende scenes binnen de film. Het verhaaltje is op zich nog oké, maar het zijn uiteindelijk vooral de actiescenes die de moeite blijken, en doordat er steeds meer gevochten wordt valt de score uiteindelijk nog wel mee. Maar een waardige opvolger voor Spriggan is dit zeker niet.

3.5*

Blijft geniaal.

Een all-star team van talent. Koji Morimoto als leider, een jonge Yuasa als lead animator, Yoko Kanno die de soundtrack onder handen neemt, en een jonge Studio 4°C die zich maar al te graag wil bewijzen. Het resultaat is een kortfilm die z'n tijd ver vooruit is.

Ook het type fantasy dat mij goed ligt. Morimoto schetst een uniek wereldje dat te gedetailleerd is voor de beperkte tijd, maar dat maakt de herzieningen alleen maar leuker. Toch is dit ook bijzaak, want het is vooral een audiovisuele ervaring om U tegen te zeggen.

Een benchmark release voor cel-shaded animatie, geweldige character designs, de traditionele animatie is ook geweldig, en de art style om duimen en vingers bij af te likken. De soundtrack en het sound design zijn minstens even sterk, hier merk je ook sterk dat Morimoto ook af en toe achter een draaitafel staat.

Een klein, perfect projectje, dat mij elke keer weet te verbazen. Het is dan ook één van de weinige kortfilms én unsubbed films die ik alsnog op DVD gekocht heb.

5.0* en een uitgebreide review

Refn toch.

Als film zelf beter dan Drive, maar vind Only God Forgives toch een grotere flop. Je ziet Refn hier echt zo hard z'n best doen, alleen werkt het niet. Erg gestileerde en geregisseerde film waarin de hand van Refn overheerst boven de acteerprestaties en het plot, maar waar dat in Bronson en Valhalla Rising resulteerde in een sterke sfeer valt hij hier plat op z'n gezicht.

Wist niet dat de film zich in Thailand zou afspelen. Leuke verrassing, maar iets te toeristisch misschien. De keyrollen zijn toch gewoon weer weggelegd voor Amerikaanse/Engelse acteurs, raar voor een film als deze. Refn kiest ook weer voor Gosling, vond ik vroeger echt een sterk acteur maar kiest de laatste jaren vooral foute rollen. Ook hier overtuigt hij helemaal niet. Past gewoon niet wanneer hij één of andere stoere/harde flair moet uistralen. Kristin Scott Thomas is al even onuitstaanbaar, al duurde het zeker tot dik na halverwege vooraleer ik haar herkende. Erg stroef en hoekig acteerwerk.

Maar vooral visueel wil het niet lukken voor Refn. De Thaise invloeden zijn duidelijk (en dan doel ik vooral op kleurgebruik), maar vaak is het resultaat gewoon schreeuwlelijk. Kleurtjes/licht kiezen en combineren vind ik vaak één van de sterktes van Thaise cinema, het is veruit de grootste zwakte van deze film. En dat terwijl er duidelijk veel aandacht aan besteed werd. De soundtrack is beter maar nog steeds wat identiteitsloos. Veerde pas wat op bij het end credits nummertje, de rest zijn aardige maar weinig enerverende ambient doedeltjes.

Verhaaltje heeft weinig om het lijf en wordt vooral breed uitgesmeerd. Had er weinig problemen mee, maar het falen van de rest van de film zorgt er wel voor dat ook dit een nogal armzalige indruk achterlaat.

Refn maakt veel juiste keuzes, zorgt dat alles er is om terug tot op het niveau te raken van z'n eerdere films, maar verslikt zich dan compleet en faalt op alle gebied. Frustrerende film daarom, die links en rechts absoluut punten scoort, maar nooit kan overtuigen en mij serieus doet vrezen voor Refn's verdere carriere.

2.5*

Weinig overtuigende Jarmusch.

Een frisse invulling geven aan het vampiergebeuren is ondertussen ook al niet zo fris meer. Låt den Rätte Komma In is ondertussen ook alweer 6 jaar oud en ondertussen zijn al tal van vampierenfilms (en andere horrorgenres) het artistieke opgewaardeer gepasseerd.

Jarmusch's invulling is vooral de zijne. Dwepen met het rockwereldje, een lome sfeer en sterk steunend op de muziek. Visueel zit het wel goed, knappe overhead shots en proper kleurgebruik, al mist het de film misschien aan écht iconische shots. Acteerwerk ligt in dezelfde lijn. Tilda Swinton en Tom Hiddleston zijn beiden sterk, maar hadden hun personages nog nét wat extras kunnen meegeven.

Probleem had ik met de soundtrack. Het zal wel Jarmusch's ding zijn, maar ik vind het niet om aan te horen. Het aardt een sfeertje waarmee ik maar weinig kan. Ook het trage tempo en de soms nietszeggende plotpuntjes konden me maar matig boeien. Zaken die ervoor zorgen dat 120+ minuten toch te hoog gegrepen is voor een film als deze.

Op zich een degelijke film, maar het oogt nogal slordig en de film gaat na verloop wat zwalpen. Spijtig, want hier zat toch wel meer in.

2.5*

Best indrukwekkend.

Al deel ik wel de mening dat de voice over van Ware niet echt bevorderlijk is voor de serieux. De beelden spreken veelal voor zich en hoeven niet zozeer extra aangedikt te worden, iets wat Ware niet altijd lijkt te snappen. Het is niet nefast voor deze docu, maar het verveelt af en toe wel een beetje.

Verder vooral een érg dichte inkijk in de kern van een oorlog. Beelden die af en toe het nieuws wel eens passeren, maar zo achter elkaar gemonteerd toch een stuk indrukwekkender. Als doorsnee Belg of Nederlander kan je je zulke situaties amper voorstellen, het gebrek aan een relativerend brokje sport aan het einde maakt dit dan ook veel indrukwekkender dan een gemiddelde nieuwsuitzending.

Ware belicht aardig beide kanten van het verhaal, de oorlogsgruwel wordt niet gemeden en ondanks de wat brakke opnames links en rechts zitten er af en toe verbijsterende beelden in. Héél veel meer dan een persoonlijke portret binnen een groter geheel is het niet, maar wel een keertje de moeite om gezien te hebben.

3.0*

Draak!

Tomei is doorheen de hele film gewoon irritant, dat verlebde mens dat er bijloopt doet het niet beter. En ook Downey is ooit charmanter geweest. In ieder geval zit tegenwoordig z'n broek niet tot onder z'n oksels. Leek soms op een overblijfsel van Chaplin, al zal het vast gewoon de mode geweest zijn.

Erg flauwe clichés. Zowel in het muffe verhaaltje als in de voorstelling van Italië. Het wil nergens grappig worden, de romantiek komt ook niet bepaald over en de film duurt nog eens aardig lang.

Enig waar wat positiefs over te zeggen valt zijn de pitoreske plaatjes. Bij momenten oogt het allemaal warm en gezellig. Yay.

Geen idee wat ik van die Jewison moet vinden. Regisseert er maar een beetje op los en komt met de vreemdste dingen aanzetten. Vooral dingen die mij niet aanspreken zo te zien.

1.0*

Weird.

Imaoka staat er wel om bekend om de vrijheid die het pinku genre biedt maximaal te benutten, maar dat hij nu ook Christopher Doyle heeft weten strikken om mee te doen maakt deze film toch echt wel apart. Je komt af en toe ook wat tegen als je Doyle probeert te volgen.

Film ziet er voor een film van dit kaliber dan ook mooi uit. Niet de Doyle die we kennen uit grotere producties, maar er is duidelijk aandacht besteed aan het visuele. Verder zijn de dansjes ubergrappig en is het hele kappa gedoe bevreemdend.

Echt groots kan je het moeilijk noemen, maar vermakelijk is het absoluut wel. Ooit nog wel eens wat van Imaoka proberen, misschien z'n kikkerfilm ...

3.0*

Matig.

Licht- en schaduwspel is inderdaad bijzonder. Vooral in het begin en op het einde van de film weet Yoshida daarmee te overtuigen. Er zitten zeker een aantal bijzondere shots in deze film.

Maar wat zich daartussen afspeelt is gewoon wat saai en statisch. Het thriller gedeeltje komt niet goed uit de verf, het hele gedoe met de gestolen fotos is jammer genoeg wat muf en doorsnee. Ook het drama dat daaruit volgt wil nooit echt boeien.

En hoewel het visueel soms fraai is, is het niet afgewerkt genoeg om echt om het visuele te steunen, waardoor het geheel moeite heeft om de aandacht de hele tijd vast te houden. Het laatste deel (bij de filmcrew) was er daarom ook iets teveel aan.

Op zich niet verkeerd om een keer gezien te hebben, Yoshida toont dat hij een oog voor detail heeft. Enkel het tempo en het verhalende aspect laten sterk te wensen over, vooral omdat de film het toch niet de gehele lengte esthetisch weet te trekken.

2.5*

Fijne omnibus.

Perfect voor de klagers die het niveau in dit soort films te wisselend vinden, wel opletten voor de fans die goed omkunnen met de hoogtes en laagtes. Deze film kent maar één regisseur, de stijl is consistent doorheen alle kortfilmpjes. Het is eigenlijk gewoon een Japans drama, maar dan verdeeld in 6 verhaaltjes.

Enige minpuntje is dat het thema niet echt waterdicht is. Een film over 6 vrouwen maar telkens verteld vanuit het perspectief van een man, wat uiteraard niet echt ideaal is. Maar verder een mooi, warm en lieflijk Japans romantisch drama met vele mooie momenten en een aantal memorabele scenes.

Voor de fans in ieder geval. Nu is het wachten op stinissen die vast talloze Koreaanse voorbeelden kent die dit thema beter behandelen.

4.0* en een uitgebreide review

Oké, maar niet meer dan dat.

De film gekeken vanwege Hairi Katagiri, toch altijd een zeer aparte verschijning. Weet eigenlijk niet of ik het nu zo'n groot komisch talent vind, maar haar aanwezigheid maakt een personage instant boeiend. Iets wat Nishida besefte, want de film is duidelijk rond haar gebouwd.

Tegenspeler Osamu Mukai heeft dan wel z'n eigen verhaallijn, héél veel voegt hij niet toe aan de film. Het is ook daar dat het wel een beetje misgaat. De balans tussen broer en zus is niet geheel solide. Ook de flashbacks met de iets te duidelijke moraaltjes, de toevallige relaties voor beide personages en dat kinderboekje zijn allemaal net iets té doorzichtig.

Visueel verder wel aardig, maar niet echt uitzonderlijk. Softe look met veel witte lichtvlakken, maar het camerawerk is af en toe wat slordig en veel écht mooie plaatjes heb ik ook niet gezien. De film baadt wel in een warme gloed, wat het sfeertje uiteindelijk ten goede komt, maar dat heb ik ze ook al beter zien doen in Japan.

Het is zeker geen vervelende film, maar met z'n 114 minuten wel een half uurtje te lang en zonder echte momenten die er hoog positief uitschieten is het geen film die lang zal bijblijven. Als tussendoortje wel aardig dus, fans van Katagiri doen hier weinig mis mee, maar er had toch wel meer ingezeten.

3.0*

Fijn.

Miki maakt ze niet zo vaak meer, dus een nieuwe Miki is altijd goed nieuws. Wel wat teleurgesteld toen ik zag dat het zo'n muziek-dramatje als basis zou worden, die films zijn vaak toch wat minder te pruimen. Zelfs grote namen als Sono hebben zich er al aan vertild.

Gelukkig weet Miki er iets beter raad mee, vooral door de humor goed naar voren te schuiven en het drama niet al te serieus te maken. Dat zorgt ervoor dat Miki's stijl optimaal kan aarden en de film niet teveel wegzakt in artistieke moraaltjes gesteund door platte pop.

Weer een hoop bekende gezichten, Miki's typerende stijl (quirky personages, droge humor) en een nette visuele aankleding. Soundtrack is uiteraard een stuk minder, maar uiteindelijk wint Miki het gevecht met de genreverplichtingen en is deze Louder... gewoon weer een erg leuke film geworden. 't Is jammer dat hij ze niet zo vaak meer maakt, maar kwalitatief heeft hij gelukkig niet veel moeten inboeten.

4.0* en een uitgebreide review

Véél te braaf.

Houdt ergens het midden tussen een zoutloze Visitor Q en een makke Solondz, ten Horn probeert het wel maar heeft het probleem dat zijn film over een nogal muffe familie zelf te oubollig gepresenteerd wordt. Daar komt de vergelijking met Wes Anderson dan piepen, waar ten Horn het ook weer tegen moet afleggen.

Sommige komische stukjes zijn wel geslaagd, maar verder heeft de film niet veel te bieden. Acteerwerk is zeer beperkt en erg stroef. Dialogen zijn gekunsteld en worden houterig gebracht. VIsueel ook helemaal niks, armtierige cinematografie die de uitstraling van de film absoluut geen goed doet. Soundtrack hetzelfde verhaal. Vreselijke nummertjes die de sfeer van de film verknallen.

Een film als deze is niet van z'n braafheid gediend. Mag gedurfder zijn, maar meer ballen hebben. Nu is het vooral derderangs naäperij die maar gedeeltelijk op eigen benen kan staan. ten Horn heeft nog een lange weg af te leggen vrees ik.

2.0*

Hetzelfde verhaaltje.

Technisch valt er hier en daar wel wat positiefs te melden, zoals wel vaker het geval bij de nieuwste Pixar. Hier zijn het vooral de physics, maar ook zeker de materialen die opvallen. Zo heb je bij een gebreide trui niet meer het gevoel dat je naar een texture zit te kijken, maar naar een echt wollen ding. Het geeft de wereld een wat warmer gevoel. Jammer genoeg draagt het weinig bij aan de art style, die nog steeds dezelfde Pixar lelijkheid uitstraalt.

Verder weer de klassieke Pixar formule (een wereld van tegengestelden - fantasy in een moderne setting - en een hoofdpersonage dat zich daar niet helemaal op z'n plaats voelt). En dat op een erg luchtige manier gebracht, met ook wat "volwassen" themas, die nooit op een volwassen manier behandeld worden. Zorgt ervoor dat je toch weer naar een redelijk kinderachtige film zit te kijken.

Verder begreep ik ook niet veel van enkele specifieke keuzes. Zo krijg je één of ander 80s Jack Black rock-joch in zo'n klassieke A-Team van, wat doet zo'n oubollig figuur nu nog in een film als deze? En als er dan al wat "rock"-muziek aangezet wordt, is het één of andere filmische popvariant van 80s hardrock, een genre dat zelf ondertussen zo commercieel als wat klinkt? Pixar probeert er echt wel érg scherp randje vanaf te vijlen.

Verder ook nog de gebruikelijke kritieken. De personages zijn echte zeemvellen, de humor is absoluut niet grappig en het drama is extreem melig. Emotionele impact blijft dan ook compleet uit, ondanks dat er best wat tijd in geïnvesteerd wordt.

Mnee, het wordt er echt niet beter op.

1.0*

Tegenvallertje.

Hosoda blijft erop achteruitgaan, deze film balanceert nog op het randje van accepteerbaar. De eerste 20 minuten zijn bijvoorbeeld niet echt goed, de combinatie van matige dialogen, pover drama en een pathetische soundtrack zorgen ervoor dat het melodrama overheerst.

Draait scherp eens de opvoeding begint, al moet ik zeggen dat ik toen wel een overload aan Ghibli referenties te verwerken kreeg. Totoro en Omohide Poro Poro liggen constant op de loer. Hosoda komt in de buurt maar weet jammer genoeg nooit de Ghilbi-grootheden te overtreffen. Maar het middendeel is duidelijk het sterkst.

Einde is weer iets minder, vooral omdat het een echte climax lijkt te missen. Er wordt een dramatisch boogje bijgesleurd en daarmee is het dan ook afgelopen. Verder had ik ook niet zoveel met Ame (het jongetje), iets te eco en té jankerig wat mij betreft.

Mnee, Hosoda zit niet op het goede pad. Het is dat het middenstuk echt sterk was, maar begin en einde moeten beter en hij moet terug wat meer z'n eigen stijl terugvinden. Ondertussen lijkt elke full-length anime een Ghibli-contender te worden en dan verzuip je al wat sneller in de tegenstand.

4.0* en een uitgebreide review

Drakerig oubollig oorlogsdrama.

Meest opvallende en meteen ook meest irritante element is de vreselijke soundtrack. Was je nog niet geraakt door het droevige verhaaltje en de slomos dan is daar de soundtrack. Enorm bomastisch en opdringerig, bijna continue aanwezig en zo belachelijk dik aangezet dat je de film eigenlijk beter met je ogen dicht kan kijken om niet te ontploffen. Dramatische misser die ook maar enige poging tot subtiliteit volledig vernietigt en enorm misplaatst bij het niet-werkende drama.

Verder is er het enorm povere acteerwerk. Enkel de vader komt een beetje uit de verf (voor zover die dan meespeelt). Het kereltje is compleet onzichtbaar en ook de dochter is een enorm grijze muis. De rest van de personages ben ik ondertussen alweer vergeten.

Visueel is er enkel het kleurgebruik dat een beetje opvalt, maar brakke editing en slecht camerawerk houden hier maar weinig van overeind. De actie is best knullig en het verhaaltje is gewoon te saai om enige interesse op te wekken.

Vreselijke tralala BAM jank slomo boerenfilm die ik net zoals Zwartboek op de zo snel mogelijk vergeten lijst zet.

0.5*

Zag er slecht, lelijk en oud uit. Acteerwerk ook belabberd.

Gelukkig zit er een nogal stevig en ziekelijk verhaaltje achter met een best coole finale. Iedereen loopt compleet doorgeslagen rond.

Jammer dat het visueel weinig voorstelt, muziek vond ik nog best goed verder. Leuk, herkenbaar en onheilspellend deuntje.

Vaag filmpje, geweldig idiote hoofdrolspelers die het einde nog best te pruimen maken. Verder niet al te boeiend jammer genoeg.

2*

Gallego is er bijna.

Spanje gaat steeds meer de internationale toer op met z'n regisseurs. Veel engelstalig werk, met acteurs van overal (ditmaal Copley kunnen strikken blijkbaar) en verder hun typische mix van horror, drama en thriller elementen.

Hier werkt het vooral érg goed het eerste uur. Het mysterie zit gebeiteld, de hints komen maar mondjesmaat en regie en acteerwerk ondersteunen de sfeer bijzonder goed. Was alleen iets minder blij met de verklaring. Ondertussen hebben we de zombie/plague uitbraken al van elke kan gezien. Gallego's visie is redelijk origineel, maar ik begin het eerlijk gezegd een beetje moe te worden. De zombies mogen wat mij betreft weer even de vriezer in.

Maar verder een fijn, sfeervol en goed gemaakt filmpje. Gallego mag lekker verdergaan met dit soort filmpjes, volgens mij komt er wel eens eentje waar ik zonder verpinken 4* aan kan uitdelen. Hij zal er alleen nog even op moeten wachten.

3.5*

Yukisada's eerste.

En meteen een fijne binnenkomer. Typische film waar een jonge regisseur toch even wil laten zien wat hij kan. Veel gefrunnik met licht en kleurtjes. Ziet er altijd wel mooi uit, al merk je soms aan de framing dat Yukisada op visueel gebied nog niet helemaal volgroeid was.

Dramatje is ook fijn al moet ik zeggen dat ik het soms ietwat té dramatisch vond. Ik meeste een beetje de rust en de lieve momentjes die dit soort filmpjes vaak zo bijzonder maken. Ze zitten er wel in, er zijn ook wel genoeg momenten waar het wel allemaal werkt, maar niet over de gehele lijn.

Acteerwerk is in ieder geval wel goed, leuke rol van Shiina, ook Kawaoka doet het erg goed. Het verhaaltje van Minami is jammer genoeg iets minder interessant en de connectie tussen beide verhalen is ook niet even sterk. Had wat mij betreft geschrapt mogen worden, met een sterkere focus op het verhaal van Shiian en Kawaoka.

Behoort niet bij de beste Yukisada films, maar 't is een mooie binnenkomer en er zit meer dan genoeg kwaliteit in deze film. Het verraadt ook Yukisada's talent en op basis van deze film was het makkelijk te voorspellen geweest dat hij later nog een paar meesterwerkjes zou maken. Eentje voor de liefhebbers.

3.5*

Eerder boeiend dan echt goed.

Maar laten we eerlijk zijn, wie geregeld een horrortje meepikt kan best tevreden zijn met boeiend. De film is dan ook zeker niet slecht, al had ik toch net wat meer verwacht van de regie. Netflix komt geregeld met leuke projectjes aanzetten, maar de regisseurs die ze aannemen zijn toch vaak net iets te mak, vooral omdat de meesten toch gewoon vrij spel krijgen.

Tijdens het kijken dacht ik eigenlijk dat het een film van Oz Perkins was, maar dan voor een net iets breder publiek gemaakt. De film bevat dezelfde trucjes, voornamelijk érg veel opbouw zonder onmiddelijke pay-off. Er gaan veel deurtjes open, er verdwijnen telefoon en de spanning wordt geregeld opgebouwd, maar als kijker blijf je steeds gissen en krijg je eigenlijk niks qua informatie toegeschoven.

Beetje jammer is wel dat Angel en Coote de sfeer nooit écht goed krijgen. Het is best sfeervol, maar nooit écht spannend. Daarin blijft vooral de regie net iets te braaf en voorspelbaar, daar waar een Perkins wél de spanning tot op het puntje kan drijven. Het zorgt ervoor dat het eerste uur toch net iets saaier is dan de bedoeling was, ondanks alle goede voornemens.

Het einde van de film zal allicht een teleurstelling zijn voor velen, maar het was nog het enige mogelijke einde. Er is geen goeie manier om een verhaal als dit te verklaren, elke reveal die je bedenkt is random en slaat eigenlijk nergens op. Daarom maar beter dat je niet weet wie er achter zit en wat z'n motieven zijn. Enkel het laatste shot geeft dan nog een hint, maar zelfs dat had voor mij niet gehoeven. Ik hou ervan wanneer het mysterie gewoon in tact wordt gehouden, dat doet deze film met verve. Dankzij het einde dus zeker een halfje erbij.

Qua acteerwerk verder oké, het oogt verder ook niet goedkoop en de opbouw is netjes, maar de regie is gewoon net iets te mak. Maar leuk dat ze dit einde aandurven. Dan krijg je maar wat 0.5*jes op een hoop, die mensen krijgen binnenkort waarschijnlijk wel weer een trailer van de volgende Star Wars film om zich aan te verlekkeren.

3.0*

Best lollig.

Leuk projectje dat zich halvelings vermomt als een doc gedraaid rond het in scene zetten van de maanlanding. Die doc in film aanpak mag je redelijk losjes interpreteren, af en toe wordt er expliciet naar verwezen, vaak had ik toch gewoon het gevoel naar een reguliere speelfilm te kijken.

Johnson doet z'n best om z'n film een jaren '60 look mee te geven, slaagt daar ook wel in, maar faalt wanneer hij zélf in de film opduikt. Ook compagnon Williams ziet er niet uit als een geloofwaardige 60s vent. Het is een raar effect, maar wanneer de twee in beeld komen spat de fakeheid er vanaf. Ik zou zelfs bijna denken dat het met opzet zo gedaan is (meer chuckle), maar ik vond het niet werken.

Na een half uur is het concept wel duidelijk en ondanks dat de vaart er niet echt uitgaat (en er nog een paar opvallend vlotte actiescenes volgen) gaat de rek er daarna toch een beetje uit. Johnson slaagt er niet in meer met z'n leuke concept te doen dan wat er in het eerste half uur voorbij komt, waardoor de gimmick na een uurtje wel uitgewerkt is en het laatste half uur toch wat overbodig aanvoelt.

Toch overheerst wel een positief gevoel. Leuke insteek, met veel gevoel voor guitigheid uitgewerkt. Maar er had naar mijn gevoel toch wat meer uitgehaald mogen worden.

3.0*

Njah.

Alsof het een lollig gangsterfilmpje betreft, zo wordt er in deze docu gereageerd. Wat oude kerels vertellen op guitige manier over hun criminele verleden. De gure types waar ze mee omgingen, een wereld van rijkdom, verraad en het wilde leventje dat ze leidden.

Het steekt soms schril af tegen het beeldmateriaal dat ermee vergezeld gaat. Na een tijdje kreeg ik toch ook vooral het idee dat de verhalen wat aangedikt waren en dat het allemaal een stuk minder leuk was dan hoe het neergezet werd.

De figuren worden hoe langer hoe vervelender en ondanks dat het vertelde verhaal best potentieel heeft om leuk te zijn, verliest de docu hoe langer hoe meer aan spankracht. Het laatste half uur is het vooral naar dwaze mensen en hun misplaatste trots kijken. Jammer, want het begin nog wel grappig, maar na een half uurtje is het beste er wel vanaf. Daarna gaat het vooral bergafwaards met deze docu.

2.0*

Tegenvallende herziening.

Was er al een beetje bang voor. Pistol Opera viel een tijdje geleden ook al een beetje tegen, maar deze is nog iets harder verouderd. Het blijft wel een aparte ervaring en hier en daar herleefde het oude gevoel van euforie wel een beetje, maar in z'n geheel toch niet meer waar ik op hoopte.

Net als Pistol Opera is het visuele te wankel. De CG was nooit goed maar toen ik deze voor het eerst zag kon het er nog wel mee door. Ondertussen is het soms écht lelijk geworden, en ondanks dat het nog steeds wel functioneel is, oogt het gewoon té goedkoop. Jammer, want Suzuki's ideeën zijn best leuk, maar de uitwerking is dat niet altijd.

Het zijn vooral de dansjes en upbeat nummers die de film nog wel leuk maken. Grappige choreografieën, leuke rollen voor Odagiri en Zhang (fijn ook dat ze veel van haar teksten gewoon in het Chinees mag doen). Het maakt van Operetta Tanuki Goten een vrolijke film met veel visuele fantasietjes en lollige momenten.

110 minuten is iets te lang en visueel is het echte een film van een 60's regisseur die voor het eerste aan de slag gaat met CG. Beetje rare film om een regisseurscarriere mee af te sluiten (althans, Suzuki is ondertussen 90, ik neem aan dat hij geen nieuwe film meer gaat maken), maar op zich hoort dat ook wel weer bij Suzuki. Slecht of vervelend is de film absoluut niet, heb me er best mee vermaakt, maar een meesterwerk herken ik er niet meer in.

3.5*

Ik kan best begrijpen waarom, al kan ik mij er verder niet echt in vinden.

Het "thema" is namelijk typisch prijswaardig. Ik heb ook het idee dat de film daar z'n prijzen vandaan haalt, want verder was het allemaal niet zo boeiend. Twee vrouwen die de hele tijd tegen beter weten in hun doem tegemoet lopen. Erg realistisch, maar nog plat "it is what it is" vertelt. Als een soort dogme film zonder de wiebelende cameras.

Er zaten enkele aardige momenten in, maar over het algemeen dobbert de film teveel veder. Voor de fans van sociaal relevante cinema dit, maar mij is het allemaal wat te sober en vlak. 2* dan maar.

Aardig wegkijkertje, zeker voor een regenachtige zondagochtend.

Er zit een luchtig sfeertje in met een aantal leuke en geslaagde grappen. 't Is allemaal niet bijster origineel (disfunctionele familie met zoontje dat zich er van afzet), zelfs de grapjes zijn niet geweldig verrassend, maar op de één of andere manier werkt het nog wel.

Aantal geinige bijrolletjes van acteurs die je liever spot dan dat je ze echt graag ziet acteren (Chevy Chase oa), het duurt allemaal niet te lang en hoewel het moraaltje wel erg dik werd uitgewreven (het monoloogje van die schrijver) is het allemaal makkelijker verteerbaar.

Geen geweldige film, daarvoor is de hoofdrolspeler een wat te grote zeur en wordt het verder nooit écht grappig, uiteindelijk gewoon een aardig niets-aan-de-hand filmpje.

2.5*

Het geloofsdrama.

Bergman en Tarkovksy hebben er ook gemaakt, ik kan er helemaal niks mee. Twee uur lang opgeklopte dramatiek draaiende rond geloof. Wie wat gelooft, wie niet gelooft, wie niet echt meer gelooft, het zijn themas die me al jaren niet meer weten boeien.

Het helpt ook niet dat Dreyer z'n film zo statisch als de pest maakt. Dialogen worden opgedreund, de camera poogt zo min mogelijk de bewegen en de aankleding is uitermate kaal. Het is alsof je naar een low-budget toneelspel zit te kijken, zeker de scenes die zich binnen afspelen.

Enige opwinding naar het einde toe ten spijt is dit een film die mij geen seconde wist te bekoren. Het thema irriteert vooral in plaats van dat het aanspreekt of beklijft, de aankleding is stoicijns saai en het acteerwerk geforceerd. En dan is er nog Preben Lerdorff Rye, die misschien onbedoeld op de lachspieren werkt, maar zowat het meest vreselijke personage ooit neerzet.

0.5*

Droog.

Ook achter mooie geveltjes schuilt een hoop drama, dat weten we ondertussen wel al. Deze film bewandelt datzelfde padje, maar weet zich amper boven menig TVdramatje te verheffen.

Enkel het wat stabielere camerawerk verraadt een groter budget. Verder is dit een oer-le-lij-ke film die grossiert in een schijnbare onwil om filmisch te zijn.

Het zei zo, film probeert duidelijk te leunen op de zware themas en de sterke acteerprestaties die daarvoor nodig zijn. Vond de 3 acteurs echter zo krampachtig miserabel spelen dat het eigenlijk al na 5 minuutjes over was voor deze film. Geraakt worden door deze hoop sentiment kan ik me amper voorstellen, al helemaal als er nog een halfbakken einde aangeplakt wordt.

Blijkbaar genoeg mensen die dit wel emotioneel doeltreffend vinden, ik vond het een compleet oninteressante en extreem jankerige bedoening die voor geen meter overkwam. Filmisch gezien een complete nonfilm, verder houterig acteerwerk en voorspelbaar melodrama dat compleet z'n doel mist. De enige die ook maar een beetje symphatiek overkomt is Sutherland en die komt er het brakst vanaf.

0.5*

Hmmmm.

De eerste Miki die de 4* niet haalt. Jammer, want Miki was totdusver toch een zekerheid. Niet dat deze film veel slechter is, wie Miki wat kent herkent ook meteen z'n typische kenmerken, maar de film mist een zekere luchtigheid die z'n andere films zo tof maakten.

Bij momenten werkt het echt erg goed, kleine typische gekke momentjes waarbij ik een glimlach niet kon onderdrukken. Het concept zelf is ook érg tof moet ik zeggen, het verloop alleen ietsje minder. Iets te serieus, terwijl het allemaal nogal absurd is wat er gebeurt.

Visueel ook niet zo denderend, nogal grijs en grauw. Soundtrack is ook matig, maar dat is nooit Miki's sterkste kant geweest. Kamenashi is ook een wat beperkte lead, toch raar als je ziet dat er ook een Kase in deze film rondloopt. Het zijn dat soort keuzes die het allemaal net-niet-geweldig maken.

Hoop wel dat Miki zich hierna weer snel herpakt. Het was al een tijdje geleden sinds z'n laatste film en hoewel ik nog wat in te halen heb zou het jammer zijn moest hij niet meer op z'n oude niveau geraken. Klinkt allemaal wat negatief, maar dat komt vooral omdat ik er meer van verwacht had. Het blijft wel een tof filmpje bomvol leuke ideetjes en grappige momenten, maar als geheel niet sterk genoeg.

3.5*

Lollige Fukuda weer.

Toch wel een regisseur die vlot uit de voeten kan met comedies. Deze is wel iets rustiger en onderkoeld voor Fukuda's doen, aangezien ik hem vooral ken van z'n nogal nadrukkelijke en weirde comedies. Maar ook dat gaat hem best goed af.

Hij krijgt natuurlijk ook wel de hulp van Tsutsumi. Die heeft nog niet veel van z'n flair moeten inboeten, hij doet het dan ook perfect als lamlendige veertiger die z'n baan opgeeft en een halfbakken poging doet om z'n droom na te streven. De rest van de cast is ook best leuk trouwens, maar dit is toch vooral een film waar Tsutsumi mag schitteren.

Echt indrukwekkend op opvallend wordt het nergens, maar er valt voldoende te lachen en de film kent ook niet echt zwakke momenten. Een vlot en aangenaam tussendoortje dus, eentje die best makkelijk aan te raden valt, alleen is de verkrijgbaarheid van dit soort films tegenwoordig quasi nihil.

3.5*