Opinions

Gezien dankzij belchinees' contest.

Mooi verhaal. Uitwerking is echter minder. De film lijkt geschreven te zijn rond een paar goeie ideeën, en de rest hangt er wat bij, weet niet echt te overtuigen. Zo zitten er schitterende dramatische wandelscènes tussen, en zo zijn alle fragmenten rond het politiebureau foeilelijk. Een wat inconsistent geheel.

Dit maakt het enerzijds wat saai, te weinig meeslepend/meelevend. Anderzijds ook wel lekker down-to-earth. Wat gemengde gevoelens. Muziek is weer goed gekozen, mooie aboriginal koppen; de Australiërs weer iets te stereotyp.

RPF - net bovengemiddeld.

De tweede film over mode in korte tijd. Deze beviel beter dan Paradise Kiss.

Een film over saamhorigheid. Een klas waar men elkaar eerst met een scheef oog aankijkt en verhoudingen niet in orde zijn, wordt samengebracht door middel van een modeshow. Hier komt het nodige drama van de personages bij kijken, maar doet niet anders vermoeden dan dat we een happy-end zullen krijgen.

Eenvoudig en straightforward. Had wat ingekort mogen worden.

Als je aan het begin van een film in het ene shot een acteur met een sigaret in zijn mond ziet staan en in het volgende shot is de sigaret plots verdwenen, let wel: in twee close-ups, dan is dat geen goed begin. Erg knullig. Kun je de filmmaker vervolgens nog serieus nemen? Kun je de film nog serieus nemen? Het creëerde bij mij hoe dan ook een argwanende houding ten opzichte van het vervolg van Remember Me.

Die houding hield stand tot het moment dat actrice Emilie de Ravin ten tonele verscheen. Een charmante verschijning en uitermate geschikt voor de rol: een enigszins individualistische scepticus, intelligent, niet zomaar in te pakken en een meisje dat er wat maffe gewoontes op nahoudt vanwege haar - in de plot genoemde - carpe diem mentaliteit. Vanaf haar verschijning in Remember Me wordt de film luchtig, komisch en sympathiek. Deze sympathie doet de argwaan vergeten.

Daarvóór hebben we kennis gemaakt met Tyler. Een student, wonend in een crappy appartement in New York en zoekend naar een doel in zijn leven. De relatie met zijn succesvolle vader is zeer moeizaam, aangezien die op gaat in zijn werk en hem en zijn zusje verwaarloost. Een zusje dat vertolkt wordt door de 12-jarige Ruby Jerins, die hier meer dan uitstekende acteerprestaties neerzet. Een veelbelovend talent.

Tyler en Ally (de Ravin) ontmoeten elkaar, en daar is Remember Me. Een romantisch drama dat alle facetten bevat van hoogte- en dieptepunten binnen relationele sferen. Sympathiek, emotioneel en soms zeer komisch. Het einde is verrassend te noemen en geeft alle voorgaande 108 minuten nog weer een andere lading. Behalve een geslaagde inhoud weet Coulter ons, ondanks een grove schoonheidsfout aan het begin, toch ook wat aardige plaatjes te presenteren. En mede door een sterk einde doe je Remember Me niet snel vergeten.

Resident Evil: Afterlife opent met een prachtige title sequence in Tokyo. Een scène die doet denken aan een film als The Sparrow (2008, Johnnie To). De paraplu's verwijzen hier duidelijk naar de Umbrella Corporation die centraal staat in de film. Deze sequentie toont mooie slow-motions van een regenachtig Tokyo en wordt ondersteund door een heerlijke electro-rock, waarvan we ook de rest van de film mogen genieten.

Vervolgens komen we terecht in een reeks actie verwikkelingen die in 1999 ook al door de Wachowski broers ten tonele zijn gevoerd. Waar vele anderen bij een poging dit te evenaren jammerlijk hebben gefaald, weet Anderson dit toch op wonderbaarlijke wijze in een zeer aangenaam 2010 3D jasje te verpakken. Sowieso is de 3D in Afterlife het beste op het gebied van 3D dat ik tot nu toe heb gezien, waarbij Anderson gebruik heeft mogen maken van het 3D-camerasysteem dat door Cameron is ontwikkeld voor het filmen van Avatar. Naarmate deze actiemomenten voort duurden rees bij mij de vraag waar dit in hemelsnaam toe zou leiden, ondertussen wel genietend van de actie. Alles viel op z'n plek op het moment dat er een 'on-Resident Evilse' rust zijn intrede deed in het post-apocalyptische alternatieve heden en zelfs alle typische Resident Evil poespas van het toneel verdween. Anderson lijkt met Afterlife een andere, menselijkere weg in te willen slaan.

Weer met beide benen op de grond volgen we in alle rust Alice naar het ijzige Alaska. En niet alleen van Alaska krijgen we prachtige plaatjes te zien, maar ook de City of Angels wordt erg mooi in beeld gebracht. Natuurlijk keert ook de door slow-motion opgeleukte actie weer terug in het verhaal en is het op momenten lekker spannend, maar dat alles op een kleiner niveau. Ik ben toch vooral enthousiast over de mooie locaties, de indrukwekkende cgi, die heerlijke electro-rock soundtrack en (voor het eerst) de 3D die dit allemaal samenbindt. De 3D is constant aanwezig (in tegenstelling tot een heel aantal recente projecten waarbij 2D to 3D conversie is toegepast) en levert het ene prachtige shot na het andere prachtige shot op. Het kan dus wel.

Ja, simpelweg gewoon een zeer vermakelijk en tof filmpje. Al kreeg ik de indruk dat ik een van de weinigen was in de bioscoopzaal die dat vond. Jammer dat er nog weer een vervolg op moet komen, maar dat zij zo. Voor nu in ieder geval zeer geslaagd.

Roofdier

Bestaat er lieve horror? Zo niet, dan introduceer ik dat bij deze.

De film heeft iets luchtigs en liefs, hoewel met een horror ondertoontje uiteraard. Wat mij betreft een prettige combi. Kleuren zijn wat pastel-hippie-achtig, de muziek is vrij luchtig, vrolijk zelfs, en op spannende momenten maar bescheiden aanwezig en nooit bombastisch.

De personages zijn op één chagrijn na sympathiek en op momenten best aandoenlijk, met hun bebloede wangetjes.

Het concept is bekend. Een stel jonge mensen in een bos, opgejaagd door een stel wilden, in welke vorm dan ook. Ditmaal zit er letterlijk een stel jagers achter ze aan. Het hoe en waarom wordt verder in het midden gelaten.

Af en toe lekker rauw en bloederig, aantal schrikmomenten, maar in zijn totaliteit geen op-het-puntje-van-je-stoel materiaal. Verwacht geen groot spektakel, maar door korte speelduur perfect vermaak voor tussendoor.