Opinions

Takeshi's Forward Pullover

Een wat triestig verhaal. Maar toch kijkt het zeer aangenaam weg door de zomerse uitstraling, leuke karakters en melancholische deuntjes. Best wel tof.

Nakashima's visualisering van kinderlijke fantasieën en hersenspinsels zijn ook hier al zichtbaar.

Heb het fluitdeuntje nog niet helemaal onder de knie, maar ben hard op weg.

Klein en ingetogen, maar een dikke 3,5*.

23:45 uur. Mijn eerste Ming-liang Tsai, en zeker niet de laatste.

Een mooie introverte film. Eenzaamheid, stilte, ontroering. Mooie lange shots en intrigerende personages. Ook af een toe een klein glimpje humor, relativering.

Was een beetje bang dat de film alleen stil en eenzaam zou zijn, maar gelukkig kreeg de film ook de nodige magie, wat mij zeker kon raken.

Prachtige film.

Ah, dat was mij niet duidelijk in de film. Goed om te weten.

Ik vond Norah's vriendin en Nick's ex net wat te irritant. Verder een gezellig stel. Een lekker fris, vlot script met een constante humoristische ondertoon. Degelijke soundtrack die mede de losse sfeer bepaald. Goed opgebouwde relatie, hoewel er wel erg veel gebeurt in één nacht, maar soit. Weer een typisch jeugdig Cera filmpje.

Night Train to Lisbon voelt echt aan als een verhaal, met een kop een staart. Een verhaal waarvan ik me kan voorstellen dat het interessant is om in een boek uit te werken. Niet het soort boek waar ik een paar honderd pagina's aan tijd aan zou besteden, en niet per se het meest interessant plot, maar als film tussendoortje vind ik zo'n verhalende geschiedenis wel eens lekker. De mijmerende citaten uit het boek brachten me wel in een fijne sfeer.

Een boeiende mix van acteurs die gedurende de film de revue passeert. Geloofwaardig is het allemaal niet, maar daar til ik doorgaans toch al niet te zwaar aan. Uiteindelijk vond ik worsteling van het hoofdpersonage met de saaiheid van zijn eigen leven misschien nog wel het meest interessant aspect aan de film.

Vorige week: All the Boys Love Mandy Lane. Deze week:

Nobody Loves Alice

Leuke debuutfilm van Scheck, geïnspireerd door aziatische horror. Het schort wel eens wat aan acteerwerk en geloofwaardigheid, maar weet toch te overtuigen.

De film wordt door critici vaak omschreven als torture porn, wat dit wat mij betreft absoluut niet is. Er is wat gore aanwezig, maar het meeste wordt aan de fantasie van de kijker overgelaten, zoals in klassieke horror. En verder draait het om de verziekte geest van Alice, prima gespeeld door Nitzan Mager, die een knap en intelligent karakter neerzet, waar steeds wat evil onder de oppervlakte aanwezig zit. Verknipt in liefde en seksualiteit, dat een groot onderdeel van de film is, maar te bescheiden is voor een porn betiteling.

De mentale gesteldheid komt ook tot uiting in een zeer stijlvol, duister appartementje, met haar eigen martelkamertje. Een visualisatie van Alice's geest.

On-Amerikaanse film (moest qua filmstijl beetje denken aan Moodysson), kleine setting (werk & appartement), weinig karakters. Alles draait ook om die beklemmende setting en ingetogen karakters; de buitenwereld lijkt niet te bestaan. Drama en verhaal spelen een grote rol. Goed getroffen pianodeuntjes. Bij herziening kans op kleine verhoging.

Een film van eigen bodem, hoewel dat eigenlijk te veel gezegd is. Regisseuse Urszula Antoniak komt oorspronkelijk uit Polen en 90% van de film speelt zich af in Ierland. Maar toch ben ik trots op deze Nederlandse productie. En ik ben niet de enige gelet op de prijzen die Nothing Personal in de wacht heeft gesleept: een Gouden Kalf voor beste regie, beste lange speelfilm, beste geluid en beste camera. Ik hecht doorgaans weinig waarde aan prijzen als een Oscar of een Emmy, maar moet een Nederlandse film een prijs verdienen, dan gun ik het deze van harte.

Nothing Personal is op het eerste gezicht kil. En koud. En kaal. Maar Nothing Personal is geenszins leeg of inhoudsloos. We ontmoeten een vrouw (Lotte Verbeek). Zij reist backpackend en zonder gezelschap af naar Ierland. Verdriet en woede zijn uit haar lichaamstaal af te lezen. Ook haar benadering tot de paar mensen die ze ontmoet is kortaf en ronduit onbeschoft. Typerend voor Nothing Personal is dat dit onbeschofte gedrag niet gepaard gaat met schelden en vloeken, zoals vaak kenmerkend is voor Nederlandse films. Nee, het is bars, cynisch, vijandig, maar nog belangrijker: oprecht.

De reis door het Ierse landschap, dat overigens prachtig kleurt bij het rode haar van van Verbeek, brengt haar bij een huis in-the-middle-of-nowhere vlak aan de kust. Daar treft zij een eenzame weduwenaar aan (Stephen Rea). Hij biedt haar werk aan in ruil voor eten en zij accepteert deze deal. Pogingen haar te leren kennen stuiten steevast op een "none of your fucking business" en hij past zich daar op aan.

Verwacht van Nothing Personal geen uitgekauwd en afgerond verhaal. Verwacht geen hoogdravende dialogen en spectaculaire gebeurtenissen. Verwacht wel een intelligente en fraai vormgegeven beschouwing van twee mensen die zijn, die leven en met elkaar leven. Overdag werken in de tuin en 's avonds genieten van een glas wijn en een goede maaltijd, gebaseerd op een convenant van een gezamenlijk zwijgen en een verbod op het stellen van persoonlijke vragen. Dat dit convenant sporadisch verbroken wordt zorgt voor kilte doorbrekende warmte en een emotionele lading die Nothing Personal tot een on-Nederlands mooi drama maakt. Zelfs zo dat ik mezelf bij een onverwachts moment verwonderd afvroeg waarom er plotseling Nederlands gesproken werd.