Opinions

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Prachtig en sfeervol drama over twee kinderen. De ene twaalf, de ander al wat langer ongeveer twaalf. De jongen vechtend met zichzelf en met zijn scholieren, op zoek naar zijn identiteit. Het meisje op haar manier ook vechtend met haar identiteit. En zo vinden deze twee elkaar. Een onmogelijke relatie, maar beiden vinden onuitgesproken acceptatie in de ander.

De kijker op zijn beurt wordt ook gevraagd de voorgeschotelde feiten gewoon te accepteren en te genieten van de sfeervolle, rustige beelden. Deze ondersteund door klassieke strijkers, gitaar en piano. Daarnaast wordt je ook af en toe getrakteerd op wat lugubere uitspattingen. Deze zijn echter zeldzaam en worden vrij ingetogen gebracht, zodat de aangename flow in de film behouden blijft.

De close-up shots op de gezichten van Eli en Oskar vond ik werkelijk geweldig. Vooral de shots van de triestige Eli met de "etensresten" rond haar mond sprongen er voor mij uit. Zeer fraai. Mede dankzij uitstekend acteerwerk.

Erg mooi drama. Ik denk dat iedere kijker wel wordt verrast , doordat je wat anders voorgeschoteld krijgt dan de plotjes doen vermoeden. Bij mij werkt dat vaak positief. Hoop echter niet dat het te vaak verkeerd publiek zal trekken.

Kieke Boeddha

Een zeer boeiende film van Bertolucci; een kijkje in het leven Boeddha. Laat ik voorop stellen dat ik de acteerprestaties en vormgeving wat ondergeschikt stel aan het script.

Deze film, die ik i.t.t. anderen absoluut in niet traag vond, maar juist mooi vloeiend en goed uitgewerkt, heeft mijn interesse voor de wereldreligie's, in dit geval het boeddhisme, weer wat opgewekt.

Leuk om overeenkomsten met Herman Hesse's Siddharta terug te vinden in deze film.

Siddharta; van een beschermde omgeving in het paleis, naar de realiteit van ouderdom en dood, naar een naar onze maatstaven surrealeit - ascese (waar de waarheid uiteindelijk niet gevonden wordt), tot de grote rivier, symbool van harmonie en onvergankelijkheid, tot het verworden van de ons albekende Boeddha.

Deze film maakt duidelijk hoe Siddharta's (en ons) leven uiteindelijk teruggebracht wordt naar de eenvoud van een kind (zoals Jesse).

Afzonderlijke manifestaties van het lichaam, de spraak en de geest - geen van deze drie kan zonder de anderen bestaan - verbonden, zoals de wereld met het heelal, en gemanifesteerd in 3 kleine kinderen. Een vertelling, vol mooie symboliek en karakters, van dit mythische verhaal over het ontstaan van Boeddha. Voor nu 4,0*.

Maf ding.

2006 lijkt wel het jaar van de aandoenlijke Japanse feelgood films te zijn, voor zover ik ze heb gezien. Love My Life, Taiyo no Uta, Tada Kimi Wo Aishiteru, Koi Suru Nichiyobi, en nu Love Com. Wel de mafste van het stel.

Moest een beetje op gang komen. Eenmaal gewend aan de girly kitsch die soms door beeld spat begint het wel erg leuk te worden. Vond zelf Ema Fujisawa erg schattig. Die Japanse mode en kapsels... blijf 't erg snoezig vinden. Yup.

Behalve in kleurgebruik spat het nergens in uit op cinematografisch gebied. Moet het hebben van de personages en de humor. Wat mij betreft zeer geslaagd.

P.S. Het lengteverschil valt wel mee. En gaat daar de hele film nu over? Ja.

Yup, mooi! Ik hou van die Japanse feelgood filmpjes met weinig verhaal. En dit is er weer zo een. Verrassende vrolijkheid. Ieder mogelijk drama element lijkt door de grote harten van de personages gerelativeerd te worden, maar uiteindelijk ontkomen we er toch niet aan, hoe gering ook.

Een net niet helemaal onschuldig filmpje met leuk camerawerk (badeendjes, blote ruggen, spiegeltje) en vlotte Japanse popmuziek. Lief, aandoenlijk en af en toe erg grappig. Elton John...

Ferris Wheel Eclipse

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit weer een prachtig werkje is. Wat een blijde ontdekking deze Lee. Was Hetun (2011) al bijzonder overtuigend. Beautiful Crazy bewijst dat Lee zijn talent in 2008 ook al ruimschoots tentoonspreidde.

Grauwe poëzie met coupletten en een refrein. Zeker, hier en daar ongepolijst. Maar daar en hier ook zeer glanzend opgepoetst. Lee lijkt een man van de rustige opbouw om je stap voor stap een trede hoger te brengen en aan de top met verve de vlag te plaatsen. Amateurisme gaat er bij mij echt niet in. Lee weet uitstekend waar hij mee bezig is, gebruikt zijn filters consistent en presenteert zijn verhaal evenzo in een constante flow van vertelling, herhaling en herbeschouwing. En nee, dit is geen allesoverheersend filmisch trucje. Allerminst. Des te mooier hoe in alle subtiliteit alles aan het eind op zijn plaats valt.

Ik ben weer een aantal memorabele shots - zo is er een prachtig shot in het gangpad van een trein, je gelijkertijd in verwarring achterlatend, - een favoriet regisseur en een prachtige film rijker.