Opinions

Gerry

[...] Verbluffend.

Een film die in mijn lijf ging zitten. Ik werd moe van het lopen. Werd lam van het lopen. Voelde met mijn tong langs mijn lippen en was verbaasd dat ik zelf geen dorst had. Voelde de verlatenheid en verlorenheid en het onbegrip hoe dit heeft kunnen gebeuren, tegelijkertijd ontzag hebbend voor de macht en de pracht en de genadeloosheid van de natuur.

Ben compleet de film ingezogen en er pas van losgekomen na de aftiteling. Ben blij dat ik ook eens het woord hypnotiserend kan gebruiken in een reactie, want dat was het.

Genoten van de muziek, genoten van de beelden en de sfeer, en van de naturelle verbale en non-verbale communicatie tussen de twee lijdende voorwerpen.

Film van weinig woorden die mij ook in stilte achterliet.

Schitterende trip.

Erg grappige komedie. En dat hebben m'n huisgenoten waarschijnlijk ook gehoord... Moet je wel van Gervais houden.

Geen vunzigheid, geen makkelijke grappen. Gewoon "normale" mensen, droge karakters. Jammer dat de film af en toe wat inzakt, voor een komedie dat ook niets meer wil wil zijn dan een komedie met drama elementje, waar niets mis mee is. Verliest daardoor net wat niveau, wat een Darjeeling Limited (wat ik nog steeds een van de betere Amerikaanse pure komedies vind) wel weet vast te houden en daardoor uniek in zijn soort is, en verzandt daardoor net te veel in clichés.

Maar entertainend genoeg, heb me bijzonder goed vermaakt. Bizarre irritant/grappige scène met die vrouwelijke chirurg, waar ze hem niet laat uitpraten. Sterke timing.

Godkiller is een uniek stukje film. Ik kwam voor het eerst in aanraking met het fenomeen statische animatie bij de film City of Rott (2006, Frank Sudol). Dat eenmansproject dat op een pc in Sudol's woonkamer zou kunnen zijn gemaakt lijkt in niets op Godkiller, behalve dat ze de staticiteit gemeen hebben. Godkiller is van een veel grotere klasse en weet de bewegende stripvorm als nieuw subgenre te introduceren binnen de animatiefilm.

Ik had moeite om aan dit effect te wennen. Het duurde zeker een half uur voordat ik er helemaal inzat en er een glimlach rond mijn mond verscheen en ik besefte dat het toch wel erg gaaf was wat ik aan het kijken was. Bij herziening zou mijn beoordeling dan ook wel eens danig hoger uit kunnen vallen.

Ieder shot is een kunstwerkje op zich. De tekenstijl is ongepolijst. Het ene shot is niet veel meer dan een schets, terwijl het andere shot heel gedetailleerd is uitgewerkt. Dat maakt het enorm fascinerend om naar te kijken. Van de soundtrack ben ik niet zo gecharmeerd. De score is af en toe wel lekker ruig, maar verder is de soundtrack wat te nietszeggend en te afwezig en ligt de nadruk vooral op de dialoog. Daar had wat mij betreft een andere balans mogen liggen.

Een sterke zet van Pizzolo. Ik verheug me op het vervolg.

Een lage spanningsboog. Een hoge spanningsgraad.

Leuke verrassing. Green Zone knalt vanaf minuut 1 en dendert de resterende 114 minuten door. Een risico, maar het wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Een interessante inkijk in de tevergeefse zoektocht naar massavernietigingswapens in het chaotische Irak. Het camerawerk dient de context.

Ben niet direct fan van Damon, maar hij zet hier toch een prima rol neer.