Opinions

Denk je een dertien in een dozijn thriller te gaan kijken. Krijg je dit.

Hanna werkt als een roadmovie met veel zorg, detail en aandacht voor de verschillende locaties. Iedere setting met eigen sfeer en karakter wordt zorgvuldig afgewerkt, alvorens door te gaan naar een volgend hoofdstuk. Dat je met science-fiction te maken hebt is al snel duidelijk. Maar hoe de wereld en de mensheid in Hanna in elkaar steekt blijft eigenlijk tot het slot van de film vrij onduidelijk. Het ontvouwt zich beetje bij beetje. Dat houdt het bijzonder interessant.

De soundtrack en het camerawerk zijn al even divers als de locatiekeuzes en over de gehele linie sterk. Ronan is zeer karakteristiek en intrigeert als Hanna. Kadrering en acteerwerk versterken elkaar tot bijzonder mooie plaatjes.

Ik vond het verrassend.

Special effects in handycam camerawerk. We zien het vaker. Cloverfield (2008) is daar een goed voorbeeld van. Of wat te denken van de toen 23-jarige student Tim die begin 2009 in Nijmegen een filmpje opnam, op zijn kamer nabewerkte met special effects, het filmpje op Youtube plaatste en vervolgens telefoontjes kreeg vanuit Hollywood.

Een groot deel van de filmpjes die we dagelijks via internet zien zijn gefilmd door amateurs. Het is ontzettend populair en we zijn inmiddels gewend aan deze schokkende, slechtgefilmde registraties. Wat we niet gewend zijn is in zulke amateurbeelden aliens rond te zien lopen of mensen neergeschoten te zien worden. En dat is waarschijnlijk waarom bewerkte 'amateurfilmpjes' zo goed werken in films. Het lijkt ontzettend vertrouwd, maar toch is dat het plotseling niet meer. En zo begint ook Harry Brown. Slechts een kort fragment en zeer subtiel, maar het zet wel de toon voor de rest van de 98 minuten.

Harry Brown, een bejaarde man die zijn oude dag samen met zijn vriend Leonard doorbrengt met het spelen van schaak in een Britse bar. Hij woont in een achterstandswijk waar gangs grote problemen veroorzaken. Vandalisme, geweld en drugsgebruik zijn aan de orde van de dag. Nog problematischer wordt het wanneer ook moorden de buurt doen opschudden en ook Harry's vriendenkring daardoor getroffen wordt. De gepensioneerde ex-marinier besluit in te grijpen, waar de politie verzaakt orde op zaken te stellen.

Het wraakmotief is een bekend concept in de filmwereld. Toch is Harry Brown anders. Onder andere doordat deze protagonist al flink op leeftijd is. Daarnaast is de setting (heerlijk) grauw, zoals dat alleen in Britse films kan, en is de sfeer redelijk kalm. De actiemomenten zijn schaars en wannéer ze zich voordoen rauw en ongecensureerd. De junkie die halverwege ten tonele verschijnt bij wie Harry een wapen komt halen, is een van de meest weerzinwekkende personages die ik heb mogen aanschouwen in film. En dat bedoel ik in positieve zin.

Emily Mortimer weet als detective niet echt te overtuigen. Een miscast wellicht. Gelukkig draagt Caine de film en heeft Harry Brown daar niet erg onder te lijden. Visueel is alles dik in orde, en zo ook de soundtrack. Een film die ver boven de gemiddelde wraakfilm weet uit te stijgen.

Een film die lang nodig heeft om te overtuigen en geloofwaardig te worden. Het begin is flauw en sullig, voornamelijk door Jun-gi Lee's acteerwerk. Aoi Miyazaki is wel schattig als altijd. Weeïge muziek irriteert. Geheel voelt onoprecht.

Tweede helft is gelukkig beter. Genoemde mankementen zijn verdwenen, maar nu baadt Virgin Snow in sentimentaliteit en voorspelbaarheid, dat de film alsnog niet ten goede komt.

Jammer, had er meer van gehoopt.

Toch wel belangrijk bij creatieve denkprocessen.

Zojuist Help! Een Homo in de Klas gezien. Een positieve docu. Het blijft toch bijzonder hoe homoseksualiteit altijd als issue gezien blijft worden. En hoe negatief er over wordt gedacht op - in dit geval - het voortgezet onderwijs. Zo'n klassikaal gesprekje met voorlichters kan bij een groot deel van de kinderen toch al een genuanceerder beeld bewerkstelligen. Heeft zeker een positieve uitwerking.

Wat betreft de eventuele eenzijdige voorlichting: dit zou toch dé manier moeten zijn om voorlichting te geven, althans pro-homo-voorlichting. Wat anders kan je van het COC verwachten. En zelfs aan het afwijken, het anders zijn dan 90% van de bevolking, werd aandacht besteed. Maar waarom zou je dat negatief willen belichten? Aids voorlichting is hele andere problematiek.

Verder weinig creatief. Slechts wat registraties van klassikale gesprekjes en een kijkje achter de schermen bij een voorlichtingsvergadering.

Zeer stijlvolle film van Oikawa, gebaseerd op manga en anime series, mij verder niet bekend.

Film begint erg gemoedelijke en vrolijk, ondersteund door fijne muziek. Mooie natuurshots en close-ups. Maebara maakt kennis met de twee meisjes Rena en Mion, en er ontstaat een gezellige vriendschap, iets dat Maebara lange tijd heeft moeten missen.

Gaandeweg de film krijgen we samen met Maebara steeds meer inzicht in het mysterie dat heerst over het op het eerste oog paradijselijk lijkende dorpje in de bergen. Gelukkig blijven de sfeervolle beelden behouden gedurende de film, al worden ze steeds duisterder en mistiger. Muziek wordt ook aardig paranoia en geschifter.

Toch wordt de film nooit ontzettend eng, en is mysterie/thriller meer op zijn plaats. Wel is het bij momenten lekker duister, door bijvoorbeeld alleen maar in te zoomen op een paar ogen. Eenvoudig maar effectief.

Een sfeervolle film, met een einde waar wat naar te raden valt, maar met beelden die genoeg voor zich spreken.

Waar het de NPS draaide om het 'nieuwe talent' Bracha, vond ik Nabila toch de betere actrice.

Film is niet onaardig, hoewel ik wat moeite had met het begin van de film. Eenmaal de Nederlandse grens gepasseerd en in Markokko aangekomen gaat het de goed kant op. Verhaal weet steeds meer te boeien en de afwisseling van Nederlands en Marokkaans werkt prettig ontNederlandsend.

Toch is alles wat te dik aangezet en worden we te overduidelijk op keuzes en gedragingen van de personages gewezen, waardoor alles te voorspelbaar is.

Al met al helemaal niet slecht... voor een N...

Zo, wat een ontzettend afstotend troosteloos hoopje Oostenrijks schroot vol nood en bloot was dat. Zeldzame cinema, dat zeker. Helaas heb ik ‘m toch weten te vinden.

Het verhaal wist me absoluut niet te boeien. Daar waar een Gummo, of een Happiness die hier ook genoemd is, me wel hebben kunnen raken of interesseren, kon Hundstage dat niet. Lelijke, obsessieve, irritante, gewelddadige personages. Ook zo gebracht dat er bij mij geen glimlach of greintje leedvermaak van af kon, op een zeldzaam moment van het liftende gedrocht na.

Prima geacteerd overigens, en de beelden zagen er goed uit. Muziek, was er muziek aanwezig? Oh ja, een cassettebandje in de auto en een elpee tijdens een scène die ik liever niet had gezien (wel een van de vrolijkste momenten uit de film, trouwens). Maar het verhaal liet me meer dan depressief achter en heb er niet van kunnen genieten.