Opinions

Gebakken lucht?

Air verteld het verhaal van Yukito en Misuzu in een voorbestemde relatie, die wat moeizaam op gang komt door ziekte en beschadigde verledens. In het verhaal vertelt Misuzu een tweede magische geschiedenis, die veel gelijkenissen kent met de relatie van de twee hoofdpersonen.

Zeer mooie animatie. Film moet het dan ook voornamelijk van het uiterlijk hebben, want het verhaal is, hoewel zeer meeslepend, mijns inziens wat gehaast en vol. Erg jammer.

Diverse animatiestijlen passeren de revue. Samen met een ontroerend einde is het, ondanks wat misgelopen potentieel, toch zeer de moeite waard.

Bloggen schijnt hip te zijn. Hier een uitgebreidere recensie.

Oh, Mandy

Helemaal niet onaardig. Deed me denken aan Rovdyr (2008). Een zelfde gemoedelijkheid, kleurgebruik en vreedzame soundtrack.

Film wordt gedragen door Amber Heard die een erg sterk personage neerzet. Een oase van rust en mysterie binnen een groep feestende tieners. Feestende tieners zijn meestal mijn irritatie nr. 1 in Amerikaanse horror, maar daar had ik hier weinig moeite mee.

Verrassend? Nee. Wel iets van een plottwist. Of je het nou aan ziet komen of niet, het blijft enerzijds toch vermakelijk, anderzijds wellicht een afknapper.
Smerig? Sporadisch. De eerste slash op de boerderij was best ongemakkelijk, maar het gore gedeelte was niet heel sterk.
Vermakelijk? Ja, toch best wel. Kijkt makkelijk weg, wat onderhuidse spanning, geen 13 in een dozijn en de scéne bij het koeienkerkhof is toch redelijk briljant.

Zwaarmoedige film. De motieven en de leefwereld van de moeder vallen moeilijk te doorgronden, wat het lastig maakt je met haar te identificeren. De zoon wekt vooral medelijden op, maar sympathie blijft achter. Dat maakt je als kijker redelijk eenzaam. De enige houvast die ik voelde was bij de journaliste, maar haar rol is beperkt. Het landschap is prachtig, maar als je komt voor twee uur mooie plaatjes, dan kom je bedrogen uit. Al met al is de setting met de sfeer en een paar intense scènes bij wijlen best indrukwekkend. Maar het geheel voor mij iets te afstandelijk.

Verrassend amusante film.

Film begint als een up-tempo horror, neigend naar slasher, maar dat blijkt slechts een intro te zijn. Wel lekker om op gang te komen.

Amusement bevat veel bekende, klassieke horrorelementen, waardoor het al gauw een goedkope rip-off zou kunnen worden. Gelukkig is daar zoveel meer mee gedaan, waardoor het helemaal hedendaags geworden is. Beetje Halloween meets Saw.

Schitterende locaties, leuk camerawerk. Acteerwerk was ook prima, neigt soms wat naar over-the-top, maar vond dat zelf wel vermakelijk, geeft de film een lekker rare twist mee. Zoals je van de titel mag verwachten ook wat humor, maar subtiel gebracht, dus niet flauw en geen komedie materie.

De film is niet ontzettend spannend (wel een aantal lekkere scenes), en ook van het slasher gedeelte wat het intro deed vermoeden blijft weinig over, maar daarom juist wat mij betreft geen standaard horror, en genoeg om je mee te vermaken.

Een spannende (detective-) thriller.

Rechercheur Aubrey (Dafoe, in een voor hem sympathieke rol, en prima geacteerd), met wat neurotische trekjes, onderzoekt na 5 jaar weer een moordzaak. Een geheimzinnige zaak die veel lijkt op de Uncle Eddie zaak van 5 jaar geleden. De kijker wordt lang in het duister gehouden over de achtergrond van de verschillende zaken. De film zit vol bizarre, kunstzinnige moorden, veel losse lichaamsdelen bevattend, met als climax de betekenis van deze filmtitel.

Er wordt gebruik gemaakt van mooie grauwe kleuren/beelden en strijkersmuziek, die de geheimzinnigheid en spanning vasthouden. Stijlvolle flashbacks geven ons een kijkje in de zaak van 5 jaar geleden.

Ik houd niet van vergelijkingen trekken met andere films, iedere film heeft tenslotte wel iets unieks, maar helemaal origineel is deze film toch niet. Ook vond ik het verhaal af en toe wel wat inkakken, wat onnodige details, maar overall gezien toch een spannende film die, ook qua verhaal, goed in elkaar steekt en die je zeker weet vast te houden naar al dan niet de oplossing van de zaak.

4,0*

Uit de school klappen

Ontzettend lekker filmpje. Vanaf minuut één werd ik meegesleept in de geweldadige wereld van deze jonge jongens. Mooie (kleine) setting - alles in, en rond de school, geen afslagen naar huis, familie. De school ziet er geweldig uit. Grauw en grijs, afgebakend met graffiti, de leraren lijken de meeste hoop op een goede opleiding voor de leerlingen al opgegeven te hebben. Troosteloos gebeuren. En dat terwijl het buiten zo mooi is. Lente, bloeiende bloemen en bomen, paar wolkjes in de lucht. Een groot contrast.

De cast ziet er ook meer dan goed uit. Toffe koppen hebben die jongens, de seniors én de juniors. Met de beste rol voor hoofdrolspeler Matsuda. Kujo, wat een stoïcijnse slechterik - met schijt aan alles - hoewel het vanaf het begin wel duidelijk is dat ie toch ook over wat positieve normen en waarden lijkt te beschikken, in deze free-for-all setting die hij om zich heen gecreëerd heeft. Vandaar toch de sympathie voor deze jongen.

Mooie, mooie scénes: de shots op de roze bloeiende bomen, rupsen; afstandsshot op de jongens over de rand van het hekje boven op de school; Kujo in zijn eentje voetballend op het “grasveld”, zijn doelpogingen missend; Kujo in gesprek met het tuinmannetje, goocheltruc incluis; hele school uit de ramen hangend, joelend naar het ene meisje achter het hek; Aoki die de hele nacht op het dak staat; de schaduw op het dak.

Lekker verhaal, geen ingewikkelde zijsporen. Rechttoe, rechtaan. Humor. Mooie beelden. De geweldige muziek niet te vergeten. En als klap op de vuurpijl, de volle vijf sterren.

Toch al mijn zesde Oshii, maar de eerste waarin ik Japanners zie.

Ha, toch wel gaaf. Mijn verwachtingen waren in de loop van de tijd wat getemperd, maar onterecht. Vooral visueel viel het erg mee. Mooi landschap, grappige creaties en een aantal leuke close-ups. De soundtrack was (weer) fenomenaal. Kawaï stelt nooit teleur. Wel klinkt het erg bekend. Mooie personages verder. Vooral het kraaienmeisje vond ik erg grappig.

Wel wat minpuntjes, al eerder genoemd. Zo duurt chapter 3 (The Fellowship of the Snail) echt wat te lang. En het Engels... Houd het er maar op dat we daardoor Assault Girls wat sneller hebben kunnen zien, dan wanneer het volledig in het Japans was geweest. Maar dat vergeef ik - mede door de korte speelduur - Oshii graag.

Science Fiction gecombineerd met een sage over King Arthur en het in nevelen verborgen oord, slechts bereikbaar voor diegenen die de magische boot kunnen roepen en het eiland kunnen bereiken (ben zo vrij geweest wikipedia te citeren). Een combinatie die mij wel heeft kunnen bekoren.

Heerlijk hoe realiteit en fictie/"spel" zich vermengen dmv retouchisme (da's nieuw) en een sterk verhaal, tot een surreëel schouwspel waar de kijker goed aan het denken gezet wordt. Dit icm een schitterend gezongen en orkestraal begeleide compositie en verfijnde details en verwijzingen, maakt het tot een pools/japans meesterwerk en een geslaagde eerste kennismaking met Mamoru Oshii. 4,5*