Opinions

Oddsac. Ik ben geen groot muziekluisteraar. Muziek wordt voor mij pas interessant, wanneer ik er beeld bij geserveerd krijg. Helemaal interessant wordt het wanneer de abstractie van geluidsgolven worden omgezet in een al even non-figuratieve beeldenstroom. En daar is Oddsac.

Zoals gezegd heeft Oddsac wel iets weg van een Umfeld, een Pop Skull. En dan met name de synergie tussen beeld en geluid uit Umfeld en de hallucinante atrabiliteit uit Pop Skull. De nadruk van dit 'visual album' ligt op de visualisering van geluid en niet zozeer op het vertellen van een verhaal. Verwacht dat verhaal dus ook niet. Oddsac behelst puur de beleving van een 54 minuten durende audiovisuele trip. De sequenties met personen zijn naargeestig en surrealistisch. De abstracte gedeeltes flitsend, caleidoscopisch, stromend, vlammend en hebben bij staren zo nu en dan een zeer hypnotiserende uitwerking.

De muzikale begeleiding bestaat uit hyper elektro-rock, gecomponeerd door de band Animal Collective. Op rustmomenten is ook hun folk-kant te horen. Een minpunt is dat Oddsac visueel niet over de hele breedte weet te overtuigen. Een aantal scènes grenzen aan lelijk en goedkoop. Maar gelukkig worden deze afgewisseld met zeer indrukwekkende scènes, met als hoogtepunt de surrealistische sequentie, waarin een gezinnetje 's nachts rond een kampvuur marshmellows zit te verwarmen. Obscuur wordt het wanneer de hete marshmellows bij de gezinsleden hun weer mond uit komt druipen.

Oddsac is weer een unieke filmervaring, die je zult moeten beleven om het helemaal te begrijpen.

Oishii Man. Hyeon Seok. Een verloren ziel op een vliegveld van een land waar hij de taal niet van spreekt.

Oishii Man is wat je noemt een mooie film. Mooie plaatjes, mooie muziek, mooie karakters en mooie conversaties. Een lekkere Koreaans-Japanse mix. Net als Goldenskull ligt het thema van een hoofdpersoon in een anders-sprekend land mij goed. Te denken valt aan het Thais/Japanse Last Life In The Universe of het Chinees/Japanse The Longest Night in Shanghai. En iets dichter bij huis Once en Nothing Personal. Een taalbarrière brengt conversaties en relaties terug tot de basis. Dit schept een band en levert mooie scènes op. Ongecompliceerd. Het mooie is dat men vaak emotionele steun bij elkaar weet te vinden, welke niet per se uitgesproken hoeft te worden.

Zo ook hier. Twee jongeren die zich beide wat verloren voelen in hun huidige bestaan en weinig van de toekomst verwachten vinden steun aan elkaar, zonder dat hun problemen diepgaand besproken worden. Samen vinden ze nieuwe hoop en komen hun verloren passies weer tot leven. Zo zie ik ze graag.

I don't know you, but I want you

All the more for that

And words fall through me

And always fool me

And I can't react

Een kunstenaar. Een straatverkoopster. Beide een passie voor muziek. Beide een verloren liefde.

De straatverkoopster met een Slavisch accent zeult met een stofzuiger door een drukke winkelstraat en vraagt aan de singer-song-writer of hij 'm kan repareren. "Hij is verneukt. Het zuigt geen rotzooi meer op." Na een korte woordenwisseling geeft de muzikant toe, en samen eindigen ze na een lunch in een muziekwinkel, waar de uitwisseling van hun passie voor muziek begint.

Een film die natuurlijk aanvoelt. Dat het licht geromantiseerd is, verraadt dat je niet naar een documentaire zit te kijken, maar verder doet het heel authentiek aan, door subliem acteerwerk, de huiselijke locaties en het hand-held camerawerk.

De muziek op zich is al prachtig, maar de wijze waarop het gebracht wordt maakt het nog veel mooier. De passie spat er van af. Ook de kracht van de herhaling heeft Carney goed begrepen. Het verhaal (dat echt een verhaal is met muziek, en geen musical met een verhaaltje) is erg feelgood, maar geen standaard liefdesgeschiedenis - zonder verder te spoileren.

Als je 85 minuten over hebt, gewoon even kijken. Het grijpt je at once.