Opinions

Waar de Royal Teenenbaums mij teleurstelde, wist The Darjeeling Limited mij aangenaam te verrassen. Een van de betere komedies die ik in lange tijd gezien heb.

Geweldig hoe de karakters neergezet worden, de interactie tussen de broers en het proces dat ze samen doormaken en hoe ze daardoor veranderen. Subtiele humor en ontzettend droge conversaties en gedragingen. Dat gecombineerd met leuk camerawerk, de omgeving, de Indiase cultuur en goed getroffen muziek, wat mij betreft een prima gelukte film. Roadmovie lijkt echt mijn genre te zijn.

Hilarische momenten: het ritueel met de pauwenveren. Wat een spiritueel moment had moeten zijn - de een begraaft 'm, de ander laat 'm wegwaaien en de derde neemt 'm mee terug naar het kampvuur.
Drie jongetjes staan op het punt te verdrinken. Twee broers redden twee van de jongetjes. Broer Peter faalt: "I didn't save mine."

4,0*

Zonder Lordi had dit nog best een grappige film kunnen zijn. Vond het idee wel aardig. Helaas is er veel te weinig mee gedaan. Qua horror elementen heeft Riski een hoop kansen laten schieten en het tijd-staat-stil-principe veel te mager uitgewerkt.
Zat redelijk wat spanning in en visueel was het ook wel in orde. Maar die monsters maakten het geheel te belachelijk.

Een filmpje weggelopen uit een of andere matige fantasy-game. Maar dan wel een van anderhalf uur.

Dino poppetjes, wanstaltige elfjes en andere rare creaturen. Iets te veel van het goede. Poogt een heroïsche battle epos te zijn, maar slaat op vele vlakken wat Lockni planken mis. Kon er niet warm of koud van worden.

Naarmate de film vordert worden de grapjes wel leuker en minder geforceerd. Pluspuntje en heeft wel wat gniffelmomenten opgeleverd.

Ging iets mis bij het editten, maar ben blij dat ik een medestander heb

Voor een film die het van de hier zoveel genoemde twists moet hebben, is er barweinig aan als die twists weinig verrassend zijn.

De personages deden me niets, ondanks de poging wat sympathie te kweken voor het gezinnetje door het zielige, zieke dochtertje. Wat Aniston uitvoert is mij een raadsel. Ze zompt als een natte dweil door de film, af en toe glimlachend. Toppunt is de hotelbed scéne, waar alles om begon. Owen heeft ook aan één gelaatsuitdrukking voor alle scénes genoeg, om zo niet bepaald overtuigend over te komen.

Slap verhaal en op visueel en muzikaal vlak volledig fantasieloos.

1,5 uur korter was niet verkeerd geweest.

Een film vol zang, dans en romantiek. Humor is echter ver te zoeken. Het eerste deel voor de intermission, was een tergend lange en saaie aanloop - waar de personages met hun dromen aan de kijker worden voorgesteld - naar het tweede deel (de overige 2 uur), dat gelukkig een stuk beter te pruimen was. Moet je wel van zoete romantiek, verkleedpartijen, nasynchronisaties en nog meer dans houden.

De helft zo lang had bij mij een voldoende opgeleverd. Zeg nu maar dag tegen je vrije avond.