Opinions

Zeer aandoenlijk, schattig filmpje.

Niet per se een Sinterklaasfilm, maar meer een film over integratie, hoewel dat zeer uitgemolken en droog klinkt. Jan Decleir is echt mijn held in deze film, een ultieme goed(heilig)man. En Ebbie Tam doet het ook uitstekend.

Film zit vol meelijwekkende en ontroerend grappige situaties. Feelgood gehalte ligt zeer hoog. Weer een Nederlands 3,5*-je erbij.

Paco and the Magical Picture Book

Nakashima flikt 't weer. Wat een held.

Na een prettig chaotische fantasie explosie als opening van Paco and the Magical Picture Book, waar enige samenhang en logica lijken te ontbreken, begint er zowaar een sprookje te ontstaan op een toneel in kleuren die we inmiddels van Nakashima mogen verwachten.

Een verhaal over grumpy old uncle Onuki met een weird kapsel en het meisje Paco dat na iedere nacht vergeten is wat er de vorige dag gebeurd is, als letsel overhouden aan een ongeluk dat ze heeft overleefd, waar haar ouders bij zijn omgekomen. Samen met oom leest ze dagelijks een boek over Prins Pad, die bijna net zo grumpy is als oomlief. Oom en Paco worden vergezeld door een maf gezelschap, waaronder de depresieve zuster Tamako, een klein rolletje voor Anna Tsuchiya - wilde ik toch even genoemd hebben. Allen wonend in een kasteelachtig ziekenhuis.

Het verhaal eindigt in een erg mooie finale waar film en animatie (pixar style) zich in rap tempo afwisselen en samenvloeien. Erg leuk gedaan.

Weer een film vol fantasie, kleuren, humor, feelgood, sprookjesmuziek en bovenal... fantasie. Meer sprookje dan dit kun je niet krijgen. Heb weer genoten.

Zo panda, zo dochter

Lief hoor. Leuk om eens een vroege Takahata gezien te hebben.
Tweede verhaaltje deed me inderdaad (danuz) aan Sneeuwwitje en de 7 dwergen denken. ("Iemand heeft van mijn bordje gegeten! Iemand heeft uit mijn bekertje gedronken! Er slaapt iemand in mijn bedje!")

Memorabele quote: Mimiko: "Don't be like that, or I'll spank your bottom." Baby panda: "I don't wanna be spanked." Maar dan in het japans.

Zag er niet geweldig uit, maar best wel vermakelijk, voor kleine kinderen, en een beetje voor mij.

Project Catwalk

Meer van verwacht. Heavenly Forest (2006) was subtieler. Paradise Kiss is veel meer uitvergroot.

Lekker felgekleurd. Leuke locaties. Dat wel. Zo heeft het atelier wel iets weg van het kasteel uit Paco. Maar de personages waren redelijk oninteressant en cliché-ig. Het verhaal en het moraaltje evenzo. Lag er wat mij betreft te dik bovenop. Contrasten te groot en te weinig subtiel. Jammer.

Laat Lloyd Webber zich lekker met musicals bezig houden. Dat doet-ie goed.

Film met gebreken. Gebrek aan spanningsboog. Gebrek aan overtuigende acteurs. Gebrek aan zangkwaliteiten.

Na 7,5 minuut hadden we wat mij betreft alle hoogtepunten wel gehad, waarna het niet meer beter werd. Doet een film geen goed. Pas bij The Point of No Return begon het weer ergens op te lijken. Goeie opbouw, netjes gezongen, maar jammer dat het nergens in uitmondt.

Neemt niet weg dat het er soms erg mooi uitziet. Weer jammer hoe een wazige mist vaak wat schoonheid wegnam.

Jammer. Een a-film in potentie had van b-acteurs a-acteurs kunnen maken. Nu tot een b-film gedegradeerd.

Een volwassenere versie van Takahata's Goshu the Cellist, maar met eenzelfde boodschap.

Piano Forest

Een film met liefde voor piano en animatie. Wat een mooie combinatie, als je van beide houdt. Dan ben je bij mij aan het juiste adres. En dat lijkt zeker ook voor Kojima te gelden, want de manga verfilming Piano Forest is met grote zorgvuldigheid en passie in elkaar gezet. Kijk bijvoorbeeld alleen al naar de accuratie van de juiste plaatsing van de vingers op de pianotoetsen. Vlug vingerwerk wordt in de animatie niet vermeden (zie slot!).

Animatie ziet er soms ook schitterend uit (in tegenstelling tot de poster hier... Zie bijvoorbeeld dit). Een vleugel bij maanlicht in een bos. Een magisch tafereel. Verhaal is verder eenvoudig. Hard studeren om de beste pianist te worden vs. spelen vanuit je hart. Maar met genoeg feelgood, magie en zoals duidelijk moge zijn een grote dosis pianomanie, zonder te verworden tot instructievideo.

"He is playing piano inside his own world now," zo leert Kai's spel ons. Dat Beethovens muziek ook niet onmenselijk was, duidde Haydn al: "Ik stel dat er steeds iets ongewoons, ja, zelfs iets verwrongens in uw werken zal zijn. Men zal daarin veel schoons vinden, doch hier en daar ook iets zonderlings en sombers, omdat u zelf nogal somber en zonderling bent. Want de stijl van de musicus is als de mens zelf." Misschien maar goed ook.

Wat een intense geflipte trip. Een arty experimentele horror die niet bepaald gebaande wegen bewandelt.

Daniel, een pillen slikkend depressief hoopje ongeluk. En zo is de film ook vormgegeven. Zeer beperkte maar goed gebruikte belichting. Waanzinnige stroboscopisch flitsende en overlappende beelden: vooral sterk in het begin aanwezig - je wordt haast letterlijk de film "ingetript". Dit gecombineerd met net zulk hyper geluid.

Maak zo kennis met de in zelfmedelijden ondergedompelde Daniel, die iedere grip op de realiteit begint te verliezen en geteisterd wordt door freaky waanbeelden. Maar bij de aftiteling moet je toch concluderen dat het vooral sfeer was, waarbij horror als middel is gebruikt.

Gezien in de sneak. Niet bepaald wat ik had gehoopt.. Maar goed, toch met goede hoop blijven zitten, al lang blij dat het niets met pratende honden geworden was.

Begint best aardig. Mysterie. Lost. Iets te typische karakters met ieder hun eigenschappen die toevallig goed van pas komen, maar soit, daar zijn ze dan ook op geselecteerd. Maakte mij in ieder geval benieuwd naar de ontrafeling van het mysterie.

Daar eenmaal aangekomen maakte ieder spoortje van verrassing, fantasie plaats voor foute oneliners, foute clichés en foute actie. Totaal fantasieloos. Slaapverwekkend. Ook Fishburne is een zeer matige rol en wat kilo's rijker.

Vanavond beide Psycho films (1960 & 1998) gezien. De originele eerst. De films zijn nagenoeg identiek: camerastandpunten, weerspiegelingen, tekst, de set, op wat aanpassingen na (de geschrapte scène na het telefoongesprek bij de sherrif dat ze uit de kerk komen lopen bijv.) De remake heeft een leuke cast. Toch miste ik de sfeer in de remake die in de originele wel aanwezig was. De sfeer in de remake is af en toe wat lachwekkend zelfs. 1,5 * ster lager dan het origineel:

3*