Opinions

Voor een film in dit genre een prima uitgewerkt filmpje.

Vermakelijke actie - gave knok-, jump- en schietpartijen.

Mooi vormgegeven: locaties, camerawerk, speciale effecten - zag er allemaal goed verzorgd uit.

Een eenvoudig, doch voedzaam verhaaltje. Mooi opgebouwd, van het voorstellen van de karakters tot het uiteindelijke verhaal.

Niet helemaal mijn ding, maar wel voldoende.

Een film met een gimmicky aspect, doordat de twee zusjes door dezelfde actrice gespeeld worden. Soms leuk, soms storend. Gaat verder ook absoluut mijn herinnering in als een film met een van de meest tenenkrommende openingsscènes die ik ken. Maar gelukkig zit er een stijgende lijn en voldoende creativiteit in en is het einde gewoon goed. Een dikke 3*.

Een tamelijk wazig, warrig verhaal. Basement lijkt ergens een politiek statement te willen maken verpakt in een horrorverhaal. Maar dit komt totaal niet over. Althans, niet bij mij.

In de basement is er enige spanning voelbaar, maar de ninja's met groene brillen en de totaal vage conversaties maken het geheel nogal ridicuul.

Hoewel ik een liefhebber ben van films met een korte speelduur had een kwartiertje extra geen kwaad gekund voor een zorgvuldigere uitwerking. Maar dan nog schort er te veel aan het camera- en acteerwerk dat behoorlijk fantasieloos is om doorsnee te overstijgen of daar überhaupt te geraken.

Mijn derde Miike. En ja, houd je vast aan de takken van de bomen.

Miike, als je valt, dan val je in het water. Miike, als je valt, dan wordt je lekker nat.

Mooi was die naïeve tijd, waarin je als kind nog met een onbezorgde blik de wereld in kon kijken, waar papa nog de sterkste man van de wereld was, waar de juf de mooiste verhalen kon vertellen en bovenstaand liedje uit de casseterecorder klonk en vrolijk meegezongen werd.

Een paar lentes ouder en het jaar 2001 breekt aan, waarin Miike Bijitâ Q produceert en Mieke In Het Water een andere betekenis lijkt te krijgen. Ziek is het zeker. Absurd ook. Chockerend? Met de komst van het internet en de onmetelijke vrije beschikking tot allerhande verzinsels van mensen hebben mijn ogen zoveel onbegrensde rariteiten mogen aanschouwen dat zelfs dit werk mij niet meer heeft kunnen shockeren. Taboes bestaan niet meer en lijken te worden weggelacht.

Wat moet ik met deze film? Als je nagaat welke ‘ongewone’ situaties ons voorgeschoteld worden, is de grens tussen geniaal en geestesziek lastig te scheiden. De meest intelligente mensen kunnen tegelijkertijd de meest gevaarlijke personen zijn. De meest verbeeldingsvolle mensen kunnen tegelijkertijd de meest psychisch gestoorde personen zijn. Verzin het, en het bestaat. Verzin het niet, en het bestaat toch.

Ik heb menigmaal hard moeten lachen, heb menigmaal met mijn wenkbrauwen gefronst en wederom hard moeten lachen. Toch wringt er iets en vind ik het haast te gênant om deze film hoog te beoordelen. Is het nodig dat deze zaken zo expliciet in beeld worden gebracht en wat is het doel ervan? Vermakelijk was het wel, maar het lijkt me dat er meer achter zit. Harde realiteit in beeld brengen, zoals in zovele films?

Was papa toch maar weer de sterkste man van de wereld en kon ik toch al spelende met mijn lego maar weer Mieke Hou Je Vast meezingen.

Een film die prikkelt. Een film die wat bij me teweeg brengt, daargelaten wat het ‘wat’ is. Een film die - met twijfel deze woorden te gebruiken - intellectueel uitdagend is. En een die me aanzet tot het achterlaten van een reactie, wat in mijn geval al weer enige tijd geleden is. Dus, dat is positief.

Wat maakt het dat de film deze uitwerking op mij heeft. Om een aantal punten te noemen en te beginnen bij - in mooi Nederlands - the obvious: de (schijn van een) one-taker. De aandacht die deze film genoten heeft. De geschiedenis van de hoofdacteur en de parallellen met deze film. De vraag wat er in het hoofd van het karakter afspeelt en wat 'echt' is. De kritiek die er lijkt te zijn op de moderne cultuur, op film en filmkijker, het theater, terwijl de film gelijkertijd de kijker lijkt te misleiden met waar het kritiek op heeft.

Een scène die ik tekenend en illustratief vind voor de film is deze waar vader zijn mond afveegt met het beturfde toiletpapier en dochter beschrijft wat hij zojuist gedaan heeft. An sich een prachtig beeld. Maar te weinig tactvol en te veel in-your-face uitgevoerd, waardoor het beeld waarde verliest. En dat gevoel had ik te vaak.

Voor mij een film die duidelijk goed gemaakt is, maar waar de beleving wat achterblijft.

Verassende film. De filmposter en het begin van de film doen anders vermoeden, maar gaanderweg ontwikkelde de film zich tot een waardig plaatje. Positieve wending. Jackson als een blueslegende blijft me nog steeds wat dubieus voorkomen, maar al met al goed geacteerd.

De sfeer ontwikkelde zich, zoals soom hierboven beschreef, van rauw subtiel naar sympathiek, aangenaam.

De film begon voor mij op 1,5 en eindigt op 3,0*.

Prima film! 3 mensen in het bos met een camera - meer is het niet. Heerlijke sfeer, goed geacteerd, geen over-the-top horror-nonsens. Ik werd alleen wat beroerd van de bewegende beelden op een lege maag.

Verder een film om één keer gezien te hebben. De sfeer werpt verwachtingen op voor de beelden die nog komen gaan. Daar zit 'm de kracht in. Maar ga je BWP nog een keer kijken, weet je dat de beelden die nog komen eigenlijk niets nieuws bevatten, alleen een nog sterkere sfeer. Een tweede kijkbeurt zou mijns inziens de kracht van de film verminderen. 4,0*

Zeker een interessante documentaire. Ontzettend subjectief natuurlijk en niet geheel voor zoete koek te slikken, maar hij wist het als gouden appelen in zilveren schalen te brengen. Anti-Amerikaans maar wel óp z'n Amerikaans.

Maar, als de media (of de overheid) de oorzaak zijn van de angst in Amerika, met als gevolg het buitensporige wapenbezit, waar is de angst-zaaiende media dan het gevolg van? Slavernij, rassendiscriminatie, Columbus' reis naar 'India'? Dat vond ik nogal ver gezocht.

Ik had natuurlijk eerst het origineel moeten bekijken. Suzanne Bier nota bene. Toch is het deze geworden. Kan dan ook slechts op deze film afgaan.

Een film gedragen door de oudere jonge garde van Hollywood. En dat doen ze niet slecht. Moest wel aan het idee wennen van McGuire en Portman met twee dochters. Blijf Tobey ook een zappe slak vinden, maar hij heeft het op momenten toch prima gedaan in Brothers. Sams verknipte geest drijft als een donkere wolk boven de sympathieke Portman en Gyllenhaal, en de ontploffing is dan ook onvermijdelijk. Eentje die mij wist te raken. Ook complimenten voor de trillende lipjes van de dochters - uitstekend acteerwerk.

Ontzettende emo-cinema, maar op z'n tijd kan ik daar zeker van genieten.

Dat nam een onverwachte wending.

In het begin leek het er op, dat de plot vooral bestond als excuusje om een film met veel muziek te maken. Later bleek dat toch meer in balans te komen, al had ik het alternatief ook niet erg gevonden.

Lichtvoetige geschiedenis, met een fijne rol van Anthony Chau-Sang Wong die het luchtig houdt, wanneer het de zware kant dreigt op te gaan. Het comic relief duo deed wat mij betreft helaas meer kwaad dan goed.

In bovenstaande kritiek met betrekking tot het te dik aanzetten en oversentimentaliteit kan ik me persoonlijk niet vinden. Maar ik ben dan ook wel wat gewend op dat gebied.

Black Rock Shooter. Gebaseerd op een illustratie, welke is omgevormd tot videoclip en nu dankzij studio Ordet verworden tot anime en als OVA gratis bij een aantal Japanse magazines meegezonden. Vanaf binnenkort ook in de verkoop.

Een ongecompliceerd highschoolverhaal dat wordt doorweven door gebeurtenissen in een soort parallel universum. Een gevecht tussen twee meisjes met futuristische wapens in spectaculaire, onaardse landschappen en mysterieuze kastelen. Als kijker voel je de parallel tussen de twee verhalen, maar volledig duidelijk is het niet. Pas aan het eind vallen er stukjes op hun plaats, maar nog wordt er veel aan de eigen interpretatie overgelaten. Is het thema jaloezie, bindingsangst? Wordt dit gevisualiseerd door de boze geest Dead Master die bezit neemt van jonge meisjes? Iets in die trant zal het zijn. Maar erg belangrijk is het niet.

De strekking van het verhaal is duidelijk. En deze is verpakt in een 50 minuten durende film, gegoten in een bekende, aangename anime stijl. Vooraf werd ik vooral geprikkeld door de prachtige afbeeldingen die er op het web te vinden zijn. Mijn Japans is niet zo goed, maar ik heb de Pixiv site bezocht waar de originele illustratie voor het eerst gepost werd. Zie hier het resultaat. Gelukkig is ook de film visueel erg fraai. Huke's illustratie betreft de futuristische kant van het verhaal. Deze is duister, wild, agressief. Rock en metal vergezellen de actie. Het daar aan toegevoegde aardse deel krijgt de meeste zendtijd en is het tegenovergestelde van Huke's illustratie, namelijk zomers, zonnig, bloeiend en erg schattig. J-Pop en pianodeuntjes houden het luchtig. Het contrast mag duidelijk zijn.

Black Rock Shooter doet weinig fout is met zijn korte speelduur simpelweg lekker vermaak. En vergeet niet nog even door te kijken tot na de aftiteling.